Manni Dee – The Residue
Paweł Gzyl:

Raport z oblężonego miasta.

Leon Vynehall – Nothing Is Still
Mateusz Piżyński:

Brytyjski producent i DJ – Leon Vynehall po wydaniu kilku niezłych EP, nawiązuje współpracę z kultową Ninja Tune i wydaje swój pierwszy LP tytułując go „Nothing Is Still”.

Idris Ackamoor & The Pyramids – An Angel Fell
Łukasz Komła:

Idris Ackamoor na szczycie kolejnej piramidy!

Betonkust & Palmbomen II – Center Parcs
Paweł Gzyl:

Soundtrack do wspomnień z taśmy VHS.

Eltron – Le Volte EP
Ania Pietrzak:

Panie i Panowie, zapraszamy do podwodnego tańca! Wężykiem, wężykiem…

Lolasister – Infinite Jest EP
Łukasz Komła:

Debiutancka EP-ka szwajcarskiego zespołu Lolasister to poetycki mariaż folku i jazzu.  

LUMP – Lump
Jarek Szczęsny:

Produkt wysokiej jakości.

AMMAR 808 – Maghreb United
Łukasz Komła:

Syntezator zjednoczył Maghreb!

Watergate 24 – Mixed By Jimi Jules
Paweł Gzyl:

Ucieczka w tropiki.

Patrick Higgins – Dossier
Jarek Szczęsny:

Pół na pół.

Eartheater – IRISIRI
Paweł Gzyl:

Pociągająca niejednoznaczność.

Âme – Dream House
Paweł Gzyl:

Wymarzony album, wymarzony dom.

Jon Hassell – Listening To Pictures (Pentimento Volume One)
Łukasz Komła:

81-letni twórca terminu „Czwarty Świat” wraca z nowym albumem. To nie jest fake!

Oneohtrix Point Never – Age Of
Jarek Szczęsny:

Piosenki – tak. Koncept – nie.



Jazz Band Młynarski-Masecki | klub Fama | Białystok 03.03.2018 |

To była noc w niewielkim mieście.

W klubie wypełnionym po brzegi słuchaczami – i to w różnym przedziale wiekowym – niemal od razu zapanowała ciepła atmosfera. Było widać, że ludzie z niecierpliwością oczekiwali wyjścia muzyków. Ten wyjątkowy wieczór rozpoczął się zgodnie z planem. Tuż po godzinie dwudziestej na scenie białostockiej Famy pojawił się w pełnym składzie Jazz Band dowodzony przez Jana Emila Młynarskiego (śpiew, bandżola) i Marcina Maseckiego (pianino). Ale nie byłoby tego świetnego teamu bez Piotra Wróbla (suzafon), Jerzego Rogiewicza (perkusja) oraz trzech klarnecistów/saksofonistów, czyli Tomasza Dudy, Michała Fetlera i Jarosława Bothura.

W kilku słowach przypomnę, jak doszło do tego całego „zamieszania”. Pod koniec ubiegłego roku ukazał się pierwszy album Jazz Bandu, pt. „Noc w wielkim mieście” (tutaj pisałem o tej płycie), który znalazł się większości podsumować roku 2017. Warszawscy artyści wzięli na warsztat polską muzykę taneczną okresu międzywojennego. W latach 30. XX wieku w Polsce święciły swój triumf big-bandy choćby Henryka Golda, Henryka Warsa czy Jerzego Petersburskiego. Co ciekawe, wczorajszy koncert Jazz Bandu był pierwszym poza Warszawą, zaś poprzedni ich występ odbył się w stolicy mniej więcej rok temu. Młynarski opowiedział o tym wszystkim na samym początku i nie krył swego przejęcia tym faktem. Zaczęli od „How Do You Do Mr. Brown?!” (1932 r.) – i już po pierwszych taktach – było wiadomo, że będą się działy rzeczy niezwykłe. Ci stylowo ubrani dżentelmeni odegrali materiał zgodnie z układem listy utworów z „Nocy w wielkim mieście”.

Dopiero na koncercie uświadomiłem sobie w trakcie świetnego wykonania „Czarnej kawy” (1936 r.) i „Nocy w wielkim mieście” (1935 r.), że przenoszę się do Stanów Zjednoczonych wprost na salony gangsterskich dancingów z filmu Sergio Leone – „Dawno temu w Ameryce” (1984 r.) zilustrowanego piękną muzyką Ennio Morricone. Z kolei w przypadku „Kącika marzeń” (1937 r.) doszukałem się pewnych skojarzeń – szczególnie w pierwszych i delikatnych frazach instrumentów dętych przy akompaniamencie pianina – z twórczością Krzysztofa Komedy (porównajcie to z „Rosemary’s Lullaby” – głównym tematem muzycznym do filmu „Dziecko Rosmary” Romana Polańskiego). Niebywałe. Prawie trzydzieści lat różnicy miedzy tymi kompozycjami. Nie zabrakło też brawurowego wykonania „Nikodema” (1933 r.) – nogi Maseckiego same tańczyły foxtrota (nie tylko tu), a do tego znakomite solówki sekcji dętej i Rogiewicza na perkusji (brzmieli niczym Profesjonalizm). Po długich oklaskach Jazz Band wyszedł na bis, wykonując w pierwszej kolejności utwór, który nie wszedł na płytę, czyli „Gondolo płyń” Adama Astona – liryzm, nostalgia i nonszalancja przełamywana ciemnymi akordami pianina. Wspaniale odegrany! I na sam koniec po raz drugi wybrzmiał przewrotny „Abduł Bey”. To był oszałamiający wieczór. Krótko mówiąc: wehikuł czasu z krwi i kości. Wypatrujcie ich koncertów!

Koncert Jazz Bandu Młynarski-Masecki odbył się w ramach cyklu „Jazz na BOKu” organizowanego przez Białostocki Ośrodek Kultury.

Zdjęcia: Łukasz Komła

 

 

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze