Earthboogie – Human Call
Ania Pietrzak:

Radość w rytmie afro-house.

Ipek Gorgun – Ecce Homo
Jarek Szczęsny:

Trudny człowiek.

Ancient Methods – The Jericho Records
Paweł Gzyl:

Muzyka, która kruszy mury.

Kathryn Joseph – From When I Wake the Want Is
Jarek Szczęsny:

Odpowiedniczka.

Ekin Fil – Maps
Jarek Szczęsny:

Odłączenie wtyczki.

Raum – Wreck The Bloodline
Paweł Gzyl:

Wyjście poza cielesność.

Marcel Dettmann – Test-File
Paweł Gzyl:

Dettmann ciągle w formie.

Djedjotronic – R.U.R.
Mateusz Piżyński:

EBM bez udziwnień.

Various Artists – Figure 100 Compilation
Paweł Gzyl:

Piętnaście lat na klubowym parkiecie.

Tajak – Ciclos
Łukasz Komła:

Meksykańskie trio pokazuje, że wciąż można zaskoczyć połączeniem gitarowej psychodelii, dronów i shoegaze’u!

Pruski – Sleeping Places
Ania Pietrzak:

Uśpiona codzienność, obudzona refleksja.

Prequel Tapes – Everything Is Quite Now
Paweł Gzyl:

Industrialne kołysanki.

Maribou State – Kingdoms in Colour
Ania Pietrzak:

„Darjeeling Limited” i całkiem zwyczajne przyjemności.

Adult. – This Behavior
Paweł Gzyl:

Surowe i szorstkie oblicze muzyki amerykańskiego duetu.



E. Ruscha V – Who Are You

Przywołując ducha new age.

Jeśli ktoś słuchał alternatywnego rocka w latach 90., na pewno zwrócił uwagę na dwie amerykańskie formacje – Medicine i Maids Of Gravity. Łączyła je nie tylko skłonność do psychodelii, ale też postać gitarzysty. Eddie Ruscha był synem słynnego amerykańskiego malarza epoki pop artu, który w przeciwieństwie do swego ojca, postanowił wyrażać siebie nie za pomocą farby, ale dźwięków.

Kiedy granie rocka go znudziło, rozsmakował się w elektronice. Początkowo współtworzył niezliczoną ilość projektów z podobnymi mu freakami z Los Angeles, by wreszcie na początku tej dekady powołać do życia własny – Secret Circuit. W ciągu czterech lat działalności zrealizował on kilka albumów, które przyniosły ekscentryczną mieszankę muzyki tanecznej i instrumentalnej, podaną w formule typowego dla lat 80. new age’u.

„Who You Are” to pierwszy album artysty pod własnym imieniem i nazwiskiem. Stąd zapewne bardziej intymny charakter znajdujących się na nim utworów. Najbliżej im do formuły klasycznego stylu Balearic: dubowe pulsacje niosą tu jazzowe dźwięki saksofonu, które łączą się z subtelnymi partiami gitary i kosmicznymi pasażami syntezatorów, tworząc relaksacyjną muzykę, która tchnie tropikalnym żarem, raz za razem przełamywanym nadmorską bryzą.

Eddie Ruscha V użył do stworzenia tego materiału całej baterii oldskulowych syntezatorów ze słynną Yamahą CS-80 na czele. Nic więc dziwnego, że płyta brzmi jakby była nagrana w połowie lat 80. Wtedy tego rodzaju muzyka była traktowana z dużym dystansem. Dziś – została wreszcie doceniona, dzięki czemu wracają do nas choćby płyty Gigi Masina. Ruscha całkiem dobrze poradził sobie z przywołaniem jej ducha, serwując ponad pół godziny muzycznego odpoczynku.

Beats In Space 2018

www.beatsinspace.net

www.facebook.com/beatsinspace

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze