HVL – Rhythmic Sonatas
Paweł Gzyl:

Jak to się robi w Gruzji.

Marek Kamiński – Not Here
Łukasz Komła:

Patrzeć w gwiazdy leżąc wśród nich.

These New Puritans – Inside The Rose
Maciej Kaczmarski:

Na wzburzonym morzu.

Christian Löffler – Graal (Prologue)
Paweł Gzyl:

Popowo i trance’owo.

Ifriqiyya Electrique – Laylet el Booree
Łukasz Komła:

Jeszcze więcej krwi, potu i transu!

Tommy Four Seven – Veer
Paweł Gzyl:

Brytyjski mocarz powraca wreszcie z nowym albumem.

Stefan Goldmann – Tacit Script
Paweł Gzyl:

Konceptualna awangarda wywiedziona z techno i house’u.

DJ Spider – Democide
Paweł Gzyl:

Ucieczka z Nowego Jorku.

Sonmi451 – Nachtmuziek
Ania Pietrzak:

„Nie przeszkadzać”.

Janus Rasmussen – Vin
Mateusz Piżyński:

Deep house’owy kalendarz połówki Kiasmosa.

Various Artists – Velvet Desert Music Vol. 1
Paweł Gzyl:

Nowy cykl kompilacji kolońskiej tłoczni.

Psyk – A Moment Before
Paweł Gzyl:

Hiszpański producent wraca do swoich korzeni.

Mary Lattimore & Mac McCaughan – New Rain Duets
Jarek Szczęsny:

Cztery utwory, dwoje wykonawców i jedna sesja na żywo.

Chúpame El Dedo – No Te Metas Con Satan
Łukasz Komła:

Psychodeliczna cumbia staje do walki z Szatanem!



Clarice Jensen – For this from that will be filled

Tony wiolonczeli.

Na dźwięki płynące z wiolonczeli Clarice Jensen można było natrafić na płytach m.in.: Arcade Fire, Max`a Richtera, Owena Palletta czy Joanny Newsom. Sama Jensen jest dyrektorem artystycznym American Contemporary Music Ensemble. Przyszedł czas, żeby zadebiutować solo. Sama płyta nie była pierwotnym zamiarem. W kooperacji z Jonathanem Turnerem muzyka przez nią napisana i wykonana miała stanowić część audiowizualnego przedstawienia. Oboje zaprezentowali to światu w 2017 roku w Nowym Jorku. Od tamtego czasu Jensen rozwinęła koncepcję do rozmiarów płyty. Niewątpliwy udział w tym przedsięwzięciu miał Jóhann Jóhannsson. To właśnie współpraca z Islandczykiem, obejmująca też wspólne koncertowanie, miała największy wpływ na całokształt albumu.

Jóhannsson pojawia się na samym początku w utworze „bc”. Powściągliwy i rozciągnięty do dwunastu minut utwór numer jeden to warsztaty z repetycji. Trzy akordy na każdą pętlę. W każdym powtórzeniu dokonywana jest subtelna zmiana. Modyfikacje tonacji, czas trwania pojedynczej pętli oraz efekt głębi – to wszystko sprawia, że słuchanie „bc” zmienia nasz stan skupienia na bardziej płynny. Rozmyte pociągnięcia smyczka, które przechodzą w wyższe tony są zaletą, a wiolonczelistka daje możliwość niezmąconej kontemplacji.

For this from that will be filled – Excerpts [The Kitchen 5/17/2017] from Jonathan Turner on Vimeo.

Piętnastominutowy „Cello Constallations” został napisany wraz z Michaelem Harrisonem. Tytuł mówi wszystko. Jensen atakuje seriami harmonicznymi wiolonczeli. Multiplikowane partie są na siebie nakładane. Każda z nich różni się tonami sinuoidalnymi. Wyróżnić można trzy części utworu. Docenienie misterności ułożenia tych warst wymaga dobrej woli ze strony słuchacza. Ci, którzy dadzą z siebie więcej, mogą wychwywić przypadkowe uderzenia harmoniczne, które są tu postawione celowo.

Ostatni utwór został podzielony na dwie części. Tu autorstwo przypisane jest już samej wiolonczelistce. Pojawia się też więcej elektronicznych dodatków. Obie części skutecznie łączą w sobie klasyczną formę z futuryzmem. Dźwięki wiolonczeli przypominają morskie fale – wzoszące i opadające. Wykonawczyni dobrze operuje arppegiami, które dominują w części „a”. W części „b” na serio pojawiają się drony i loopy. Forma muzyczna nabiera masy. Zmiany tempa i nastrojów przyprawiają o lekką dezorientację. Pojawiają się też nagrania terenowe z nowojorskiego Grand Central Terminal. Pasjonaci starannych i rzetelnych połączeń na styku muzyki klasycznej i elektronicznej powinni zwrócić uwagę na debiut Clarice Jensen bez zbędnej zwłoki.

Miasmah Recordings | 2018

Strona Clarice Jensen

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze