Emika ‎– Falling In Love With Sadness
Mateusz Piżyński:

Czy uptempo to dobra kanwa na smutne opowieści?

Terence Fixmer – Through The Cortex
Paweł Gzyl:

Nastrój, nie energia.

Mazutti – Kształt Jazzu Który Ma Dojść
Jarek Szczęsny:

Albo i nie.

Aphex Twin – Collapse EP
Ania Pietrzak:

Ukochany troll częstuje kryształami.

Tim Hecker – Konoyo
Jarek Szczęsny:

Wkurz przemądrzałego realistę.

Kaczmarek – K.A.C.Z.M.A.R.E.K.
Paweł Gzyl:

Kolejny krok w stronę eksperymentu.

Envee, Teielte oraz Petite Noir
Jarek Szczęsny:

Polska i reszta świata.

The Lotus Eaters – Desatura
Paweł Gzyl:

Wycinki ze studyjnych improwizacji.

Marie Davidson – Working Class Woman
Jarek Szczęsny:

Alternatywny bal.

Puce Mary – The Drought
Paweł Gzyl:

Dominacja czy uległość?

The Dumplings // Oxford Drama
Jarek Szczęsny:

Młodzi, zdolni, elektroniczni.

Various Artists – Air Texture Vol. VI – Selected By Steffi & Martyn
Paweł Gzyl:

Breakbeatowa wersja ambientu.

Szun Waves – New Hymn To Freedom
Jarek Szczęsny:

Pasuje jak ulał.

Stephen Lopkin – Clyde Built
Paweł Gzyl:

Świetlista elektronika w stylu Motor City.



Wajatta – Casual High Technology

House’owy stand-up

Właściwie Johna Tejadę i Reggiego Wattsa łączy podobne miejsce urodzenia – ten pierwszy przyszedł na świat w Wiedniu, a ten drugi w Stuttgarcie. Obaj jednak dorastali jednak już w USA, stąd jeden i drugi nasiąknęli tamtejszą miejską muzyką – od hip-hopu, przez electro i house po techno. Potem każdy poszedł inną drogą. Tejada został cenionym producentem klubowej elektroniki i od 1994 roku regularnie serwuje nam świetne płyty publikowane przez Palette, Plug Research czy ostatnio Kompakt. Z kolei Watts stał się popularnym komikiem, ale też aktorem i beatboxerem, który święci triumfy w amerykańskiej telewizji.

Kiedy poznali się pod koniec 2016 roku, okazało się, że obaj są wierni tej samej muzyce. To oczywiście stało się punktem wyjścia do kooperacji. Watts miał już na swoim koncie wokalne doświadczenia – jest choćby szefem zespołu występującego w popularnym w USA „The Late Late Show With James Corden”. Jego specjalnością są improwizowane wokalizy, przy tworzeniu których wykorzystuje również loopery. Pierwszym efektem kooperacji Tejady i Wattsa był wydany w grudniu zeszłego roku singiel „Runnin’”. Jego ciepłe przyjęcie sprawiło, że teraz otrzymujemy debiutancki album projektu obu artystów nazwanego Wajatta.

„Casual High Technology” przynosi dwanaście nagrań, które pomysłowo łączą wokalną ekwilibrystykę Wattsa z tanecznymi podkładami Tejady. Amerykański komik potrafi świetnie zaśpiewać czystym głosem („Red And The Blue”), ale nieustannie ciągnie go do improwizowania. Stąd dostajemy tu typowo soulowy falset („We Know More”), zawadiacki scat („The Solution”) czy niezliczone efekty i pętle wokalne („Je Wa Soto”). Tejada jak przystało na rasowego producenta uzupełnia partie Wattsa eleganckimi rytmami. Sporo tu ciepłego house’u („Make Some Sense” lub „Runnin’”), ale jest też miejsce na electro („Let Me Come To Your Party”) czy funk („Synchronize”).

W Europie album Wajatty może nie będzie jakimś wielkim wydarzeniem, ale w Stanach na pewno odbije się szerokim echem. I to nie w klubowym undergroundzie, ale raczej w mainstreamie. Jego głównym bohaterem jest bowiem mimo wszystko Reggie Watts. To dzięki jego niesamowitemu głosowi mamy wrażenie, jakby w nagraniu „Casual High Technology” wzięło udział co najmniej kilku różnych wokalistów. Fani komika kupią więc płytę dla popisów swego idola – a być może przy okazji odkryją, że w jego cieniu kryje się drugi bohater albumu. Czy to pomoże Johnowi Tejadzie wypłynąć w USA na szersze wody? Poczekamy – zobaczymy.

Comedy Dynamics 2018

www.comedydynamics.com

www.facebook.com/comedydynamics

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze