Avion – Untrod
Paweł Gzyl:

Mocne techno podane w przystępny sposób.

Centralia – Ghost Report
Jarek Szczęsny:

Od krzyku po wybuch industrialnego granatu.

Ovandra – Retrofuture
Paweł Gzyl:

Radosne buszowanie w skarbcu trance’owych brzmień.

Ben LaMar Gay – Confetti In The Sky Like Fireworks (This Is Bate Bola OST)
Łukasz Komła:

Tym razem Ben LaMar Gay w roli kompozytora muzyki filmowej. Obraz „This Is Bate Bola” pokazuje mało znane oblicze brazylijskiego karnawału.

William Basinski – On Time Out of Time
Ania Pietrzak:

Powrót do przyszłości.

Lakker – Epoca
Paweł Gzyl:

Zwierciadło naszych czasów.

Abul Mogard – And We Are Passing Through Silently
Maciej Kaczmarski:

Zjawiska duszy.

Recent Arts – Skin
Paweł Gzyl:

Ambient, minimal, industrial i… piosenki.

Spopielony – Legendy
Jarek Szczęsny:

Duchologia, analogowy anturaż i zakurzony ambient.

Klangwart – Bogotá
Łukasz Komła:

Niemiecka elektronika spotyka kolumbijskie szaleństwo.  

Locked Groove – Sunset Service
Paweł Gzyl:

Hołd dla belgijskiej muzyki klubowej sprzed ćwierć wieku.

Gesaffelstein – Hyperion
Maciej Kaczmarski:

W czarnej dupie.

Hugh Marsh – Violinvocations
Jarek Szczęsny:

Dowód na istnienie skrzypiec.

Pfirter – The Empty Space
Paweł Gzyl:

Spóźniony, ale udany debiut.



Leon Vynehall – Nothing Is Still

Brytyjski producent i DJ – Leon Vynehall po wydaniu kilku niezłych EP, nawiązuje współpracę z kultową Ninja Tune i wydaje swój pierwszy LP tytułując go „Nothing Is Still”.

Brzmieniowo muzyka Leona ogniskuje się wokół deep housu i UK bassu, choć lubi on sobie niekiedy puścić oko w kierunku (osiągającego szczyty popularności na początku lat dwutysięcznych) klasycznego UK Garage. Premiera debiutanckiego albumu może być dobrym pretekstem do sięgnięcia po jego EP’ke z 2014 roku „Music For the Uninvited”, która znalazła się w podsumowaniu Pawła Gzyla z 2014.

Najnowsze dzieło Leona jest zdecydowanie bardziej powściągliwe, kruche, horyzontalne, jednakże nie pozbawione głębi. Nowym doświadczeniem dla muzyka była praca z dziesięcioosobową sekcją smyczkową, która nadaje muzyce zupełnie nowy ton. W kawałku „Envelopes (Chapter VI)” łączy wspomniane smyki z regularnym, leniwym beatem tworząc pogodne downtempo.

Inspiracją jak i zarówno obiektem dedykacji byli dziadkowie Leona, którzy wyemigrowali do USA w latach sześćdziesiątych. „Nothing Is Still” miała być emocjonalną podróżą poprzez wspomnienia, zapisane na starych polaroidach. Emigracja z południowo-wschodniej Anglii do Nowego Jorku, ich siedmiodniowa podróż łodzią z Southampton do Brooklynu, ujawniły się dopiero po śmierci jego dziadka cztery lata temu. Słowem kluczem miała być nostalgia, na której brak w odsłuchu albumu nie możemy narzekać.

Stempel Ninja Tune wyłania się w charakterystycznym kolażu dźwięków oraz pewnym podobieństwem do The Cinematic Orchestra. „Nothing Is Still” to dosyć spore zejście z tonu, obniżenie tempa i pójście w kierunku delikatnych brzmień, które nawet na klasyczne downtempo wydają się bardzo oszczędne w środki.

Bity uzupełniają często rozległe, monochromatyczne plamy dzwięków, nie pozostawiając zbyt dużo miejsca na ciekawe sample. Na uwagę zasługuje kawałek „Trouble”, który zagęszcza się i ściemnia z każdą sekundą, wchodząc w klimaty nieregularnego, świeżego IDMu. Niestety takich momentów jest zbyt mało. Na całym albumie jest dość dużo pętli, znanych już loopów perkusyjnych, co nadaje „Nothing Is Still” w miarę spójnego charakteru.

Po renomie Ninja Tune, można było spodziewać się czegoś bardziej innowacyjnego, jednak album na pewno trafi do grona ważniejszych wydawnictw z tego roku. Ponadto, Leon wystąpi w tym roku w naszym kraju na festiwalu Soundrive, prezentując swój autorski set na scenie plenerowej (UE) usytuowanej na ulicy Elektryków, rzecz jasna w Gdańsku.

Ninja Tune
Leon Vynehall FB

15.06.2018 | Ninja Tune

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze