DJ Bone – Beyond
Paweł Gzyl:

Nowa muzyka detroitowego producenta nie schodzi poniżej typowego dlań poziomu.

Hector Oaks – As We Were Saying
Paweł Gzyl:

Nowa muzyka protestu.

Thomas Fehlmann – 1929 – Das Jahr Babylon
Paweł Gzyl:

Pocztówka dźwiękowa z Berlina sprzed niemal stu lat.

The 7th Plain – Chronicles II & III
Paweł Gzyl:

Luke Slater w swoich najlepszych nagraniach.

Geir Sundstøl – Brødløs
Łukasz Komła:

Żyły sobie avant-folk i ambient między Warszawą a Alabamą.

Anguish – Anguish
Jarek Szczęsny:

Coś nie pykło.

Silent Servant – Shadows Of Death And Desire
Paweł Gzyl:

Pożądanie w cieniu śmierci.

Alessandro Cortini + Lawrence English – Immediate Horizon
Jarek Szczęsny:

Bardzo popularne słowo.

D-Leria – Driving To Nowhere
Paweł Gzyl:

Hipnotycznie i różnorodnie.

Diskret – Diskret EP
Łukasz Komła:

„To tak, jakbyśmy byli połączeni (…)”. Warto nawiązać kontakt z debiutancką EP-ką szwajcarskiego duetu Diskret!  

Epi Centrum – Excrescence
Paweł Gzyl:

Weteran rodzimego techno w świetnej formie.

Neville Watson – The Midnight Orchard
Paweł Gzyl:

Soundtrackowe wspomnienie pierwotnego rave’u.

The Good, The Bad & The Queen – Merrie Land: Dwugłos
Redakcja:

Anglia tonie. Anglia odpływa.

Unknown Landscapes Vol. 6 – Mixed & Selected By Lewis Fautzi
Paweł Gzyl:

Mocno, hipnotycznie i… przewidywalnie.



Sroczyński – Ajulella

Bajkowy koktajl.

Skrzypek nie kojarzy się od razu z muzyką elektroniczną. Choć bywają od tego wyjątki. Ostatnio Wojtek Grabek chlapnął atramentem, jak to opisał Łukasz Komła, i wyszedł mu zgrabny album. Podobnym zaskoczeniem może być „Ajulella” autorstwa Tomasza Sroczyńskiego, którego miałem okazję wychwalać w zeszłym roku za album „Symphony No 1. Resurrection”. Po pięciu latach tworzenia, szukania, klejenia i wytrwałości wprost z jego szuflady trafia do nas kolorowy zestaw muzyczny. Świetnie ozdobiony graficznie za sprawą Agnieszki Dybowskiej. Pieczę nad całością sprawował Jacek Sienkiewicz, szef wytwórni Recognition.

W otwierającym „Banana March” słychać skrzypce w rękach kompozytora co jest to rzadkim przypadkiem na płycie, gdyż zawartość jest iście bajkowa. To znaczy pełno tu różnokolorowych krain, a wszystko łączy jedynie wyobraźnia. W przywołanym utworze łamaniec rytmiczny grany jest w towarzystwie dziecinnie brzmiących sampli. To kwestia radości. Nie przypadkowo w opisie do albumu przywołany jest Matthew Herbert i zespół The Residents. W tym szaleństwie jest metoda. Weźmy „Pod Zadnym Pozorem”, który podbity jest leciutkim beatem. Należy wskazać, że za mastering odpowiedzialny był DJ 600V. Z instrumentów żywych można jeszcze usłyszeć flety i gitarę.

„Ajulella” ma w sobie też momenty dziwne, niejednoznaczne jak „Nia Nia Nia”, która zaczyna się od dziecinnej przygrywki z czasem przeistaczającej się w psychodeliczny kalejdoskop. Próba zaszeregowania krążka jest niemożliwa. Sroczyński poupychał tu masę wytworów swojej wyobraźni, która do bogatych należy. „Jan” z kolei jest dziełem bardzo progresywnym. Zawiera w sobie zapętlenia ze skrzypnięciami. Sam nie wiem, w którym momencie dałem się złapać w tę sieć. No, ale nie da się oprzeć takiej „Maskaradzie”. Surowy rytm, szamańskie zaśpiewy, jazzowa końcówka i wykończenie za pomocą skrzypiec, a wszystko w niecałe trzy minuty.

Do grona moich pupili w mig trafił „Hay”. Z wolna się rozwijający, przedstawiający rytmiczny szkielet, wokół którego z czasem rośnie ilość efektów. Od przetworzonego głosu, przez elektroniczny beat, aż po dętą końcówkę. W kategorii przyswajalności wygrać powinien kawałek tytułowy z dość prostą strukturą. Ja natomiast wolę od niego bardziej taneczny (a jakże!) „Turri Rurri” ze świetnym zakończeniem oraz zamykający „With Teddy Bear”, w którym gościnnie wystąpił Szczepan Pospieszalski dając wkład w enigmatyczność i niejednorodność rodem z dokonań Jamesa Blake`a. Nie sposób opisać wszystkiego co tu zawarto. Całość jest w stanie płynnym, dalekim od przyjętego porządku w zakresie muzycznych gatunków czy definicji.

Recognition | 2018

Bandcamp
FB

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze