DeepChord – Immersions
Ania Pietrzak:

Zanurzenie w nieziemskich dźwiękach mistrza dub-techno, który po czterech latach wrócił do londyńskiej wytwórni Astral Industries.

Steve Hauschildt i Ben Chatwin
Jarek Szczęsny:

Muzyka filmowa bez filmu.

Xavier Charles / Jacques Di Donato – Ilex
Łukasz Komła:

Poprzedni album francuskich klarnecistów ukazał się 22 lata temu. Mimo upływu lat niezmiennie improwizują na najwyższym poziomie.

Actress x London Contemporary Orchestra ‎– LAGEOS
Jarek Szczęsny:

Przesunięta granica.

Patryk Cannon – Family Movies Waves And Friends
Jarek Szczęsny:

Światowo jest.

Shygirl – Cruel Practice EP
Jarek Szczęsny:

Supernowa.

kIRk – Ich dzikie serca
Łukasz Komła:

„Ich dzikie serca” nadają naszym sercom rytm.

Underworld & Iggy Pop ‎– Teatime Dub Encounters
Jarek Szczęsny:

To były czasy, kiedy podrywało się stewardesy.

Jaye Jayle – No Trail and Other Unholy Paths
Jarek Szczęsny:

Americana poddana eksperymentom.

Trzy z Trzech Szóstek
Jarek Szczęsny:

Duy Gebord, Surowa Kara Za Grzechy i Krew.

Palmer Eldritch – Sidereal
Jarek Szczęsny:

Dobre kombinacje. Duet Palmer Eldritch sporo pracuje. To staje się powoli normalnym stanem rzeczy na rodzimej scenie. Każdy wydaje po kilka płyt w ciągu roku, bierze udział w niezliczonych kolaboracjach lub też pojawia się z materiałem w kilku labelach jednocześnie. […]

Kamasi Washington – Heaven And Earth
Jarek Szczęsny:

Kumulacja kulminacji.

Jimi Tenor – Order of Nothingness
Łukasz Komła:

Soundtrack tego lata!

Tropic of Coldness – Framed Waves
Jarek Szczęsny:

Nawet latem jest tu zimno.



Palmer Eldritch – Sidereal

Dobre kombinacje.

Duet Palmer Eldritch sporo pracuje. To staje się powoli normalnym stanem rzeczy na rodzimej scenie. Każdy wydaje po kilka płyt w ciągu roku, bierze udział w niezliczonych kolaboracjach lub też pojawia się z materiałem w kilku labelach jednocześnie. Doprawdy trudno nadążyć za taką bieżączką, ale nie rzecz w tym, aby króliczka złapać przecież. Raph i digan po ubiegłorocznym „Natural Disaster” pojawił się w katalogu Trzech Szóstek. Warto wspomnieć, że połowa duetu, czyli Piotr Markowicz wydał już u tego wydawcy album „Low Expectations”. Tym razem zajmijmy się tegorocznym wydawnictwem „Sidereal”, które jest na tyle okazałe, że przeoczenie tej pozycji może być uznane za duży błąd.

„The Thing Called Time” w części pierwszej i drugiej są tematycznie dość spójne. Plamer Eldritch majstrują głównie przy downtempo. Hasłem, którym zdają się kierować twórcy, jest „róbmy klimat”. Wydarzenie na albumie dzieją się zgodnie z tym przypuszczeniem. W części pierwszej bardziej frapująca jest końcowa partia utworu, szczególnie od momentu krótkiej wstawki zawierającej saksofon. Później jest już tylko ciekawiej, gdy pojawiają się plemienne głosy. Część druga podejmuje temat plemienny już od pierwszych sekund. Anka Jędruch prezentuje ciekawe umiejętności wokalne dodając więcej czaru do warsty instrumentalnej. Szczególnie w okolicach czwartej minuty. Siostrzany układ można odnaleźć w utworach „Stop Being Yourself” oraz „Stop Being Myself”.

Pierwszy od razu napastuje czytelną rytmiką, niepozbawioną chwytliwości. Równo przystrzyżone tempo gładko sunie do przodu. Więcej zmiennych występuje w utworze następnym. Silniejsze, gitarowe akcenty, bardziej zagęszczone ruchy i lepsze wykończenie. Zdecydowanie na plus należy zaliczyć końcówkę płyty. „Midnight Sun” został wyposażony w pulsujący rytm. Wszystko jest ładnie dopieszczone i zaokrąglone. Dobrze to zostało skomponowane. Więcej emocji wzbudzić powinien „Life of Trees”. Tu zespół postanowił dorzucić deklarację od siebie: „Utwór „Life of Trees” dedykujemy wszystkim, którym przeszkadzały drzewa”. Ten przepełniony naturą kawałek jest hołdem dla zieleni, a warstwa ideologiczna czytelna dla każdego, komu masakra drzew piłą mechaniczną dokonana w kraju miła nie była.

Mnie najbardziej przekonały utwory „Control” i „IDDQD”. Pierwszy ze znakomitym gościnnym występem Leny Osińskiej. Przystępność piosenki jest duża, ale elegancka forma i ciekawy groove dają sporą satysfakcję przypominając, że nie samą Bokką człowiek żyje. Następny jest najkrótszy. Tym razem na wokalu pojawia się Hanami, a całość ujmuje prostotą, melodyjnością i sprawnością. Na tą chwilę Palmer Eldritch nagrali najlepszą płytę w swoim dorobku. Nawet jeśli kody kulturowe są czytelne (Massive Attack, Boards of Canada) to i tak „Sidereal” ma w sobie solidną porcję sprawności kompozytorskiej i elektronicznych kombinacji. Nie mówiąc już, że słucha się tego bardzo dobrze.

Trzy szóstki | 2018

Bandcamp
FB

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze