D-Leria – Driving To Nowhere
Paweł Gzyl:

Hipnotycznie i różnorodnie.

Diskret – Diskret EP
Łukasz Komła:

„To tak, jakbyśmy byli połączeni (…)”. Warto nawiązać kontakt z debiutancką EP-ką szwajcarskiego duetu Diskret!  

Epi Centrum – Excrescence
Paweł Gzyl:

Weteran rodzimego techno w świetnej formie.

Neville Watson – The Midnight Orchard
Paweł Gzyl:

Soundtrackowe wspomnienie pierwotnego rave’u.

The Good, The Bad & The Queen – Merrie Land: Dwugłos
Redakcja:

Anglia tonie. Anglia odpływa.

Unknown Landscapes Vol. 6 – Mixed & Selected By Lewis Fautzi
Paweł Gzyl:

Mocno, hipnotycznie i… przewidywalnie.

Teo Olter – Mirów
Jarek Szczęsny:

Strefa komfortu.

John Tejada – Live Rytm Trax
Paweł Gzyl:

Jak brzmi muzyka amerykańskiego producenta na żywo?

Various Artists – Pop Ambient 2019
Paweł Gzyl:

Soundtrack do przejścia jesieni w zimę.

Slam – Athenaeum 101
Paweł Gzyl:

Godzinna podróż przez historię elektroniki.

Vril ‎– Anima Mundi
Ania Pietrzak:

Orbitowanie bez cukru.

Wolność – Outlines
Jarek Szczęsny:

Skład marzenie.

Chrissy – Resilience
Paweł Gzyl:

Rave dla muzycznych erudytów.

Jacek Sienkiewicz – On And On
Paweł Gzyl:

Twarde bity i kosmiczna elektronika.



Anne-James Chaton & Andy Moor – Heretics: Tout Ce Que Je Sais ‎

Anne-James Chaton i Andy Moor wracają z koncertowym materiałem.  

Regularnie przysłuchuje się wydawnictwom publikowanym przez Chatona i Moora (gitarzysta The Ex). Ci niesamowici artyści każdorazowo zaskakują świeżością w obrębie określonej formuły (zapoczątkowali ją w 2006 roku) polegającej na łączeniu spoken word z gitarową improwizacją, awangardą. Pierwszy ich wspólny album to „Le Journaliste” z 2009 roku. Później pojawiła się seria 7-calowych winyli pt. „Transfer” oraz pełny longplay pod takim samym tytułem z 2013 roku, zbierający na jednym krążku te wszystkie pojedyncze single. Tutaj pisałem o nim. Wcześniej była też płyta „Décade” nagrana z Alva Noto.

Dwa lata temu Chaton i Moor zaprosili do współpracy Thurstona Moore’a, czego efektem był znakomity „Heretics” nawiązujący w warstwie słownej do różnych postaci z różnych epok, mogących kojarzyć się z radykalnym myśleniem. Wymienili choćby Caravaggio, Williama Burroughsa, José Mujica (prezydent Urugwaju), Markiza de Sade, Johnny’ego Rottena (lider Sex Pistols).


„Heretics: Tout Ce Que Je Sais” (Unsounds | 01.06.2018) zarejestrowano w ubiegłym roku w paryskim Carreau du Temple w ramach festiwalu Périphérie du 35e Marché de la Poésie. Przypomnę, że „Heretics” jest podwójnym wydawnictwem, zaś na koncertowym „Heretics: Tout Ce Que Je Sais” słyszymy tylko sześć kompozycji, ale tzw. esencję w postaci „Casino rabelaisien”, „Tout ce que je sais”, „Clair obcsur” czy „Coquins coquettes en cocus”. Czuć jeszcze większą energię, drapieżność i dzikość przemieszaną z szorstkimi riffami gitary, po których spływają noise’owe melodie pełne wyrafinowanych zacieków.

 

Strona Unsounds »Profil na Facebooku »

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze