Ben LaMar Gay – Confetti In The Sky Like Fireworks (This Is Bate Bola OST)
Łukasz Komła:

Tym razem Ben LaMar Gay w roli kompozytora muzyki filmowej. Obraz „This Is Bate Bola” pokazuje mało znane oblicze brazylijskiego karnawału.

William Basinski – On Time Out of Time
Ania Pietrzak:

Powrót do przyszłości.

Lakker – Epoca
Paweł Gzyl:

Zwierciadło naszych czasów.

Abul Mogard – And We Are Passing Through Silently
Maciej Kaczmarski:

Zjawiska duszy.

Recent Arts – Skin
Paweł Gzyl:

Ambient, minimal, industrial i… piosenki.

Spopielony – Legendy
Jarek Szczęsny:

Duchologia, analogowy anturaż i zakurzony ambient.

Klangwart – Bogotá
Łukasz Komła:

Niemiecka elektronika spotyka kolumbijskie szaleństwo.  

Locked Groove – Sunset Service
Paweł Gzyl:

Hołd dla belgijskiej muzyki klubowej sprzed ćwierć wieku.

Gesaffelstein – Hyperion
Maciej Kaczmarski:

W czarnej dupie.

Hugh Marsh – Violinvocations
Jarek Szczęsny:

Dowód na istnienie skrzypiec.

Pfirter – The Empty Space
Paweł Gzyl:

Spóźniony, ale udany debiut.

Ossia – Devil’s Dance
Maciej Kaczmarski:

Sam w mroku.

MDD – Reverse The Contrast
Paweł Gzyl:

Ekstremalna wizja techno.

King Midas Sound – Solitude
Bartek Woynicz:

„Zbadajmy przestrzeń terroru pustki”



Patryk Cannon – Family Movies Waves And Friends

Światowo jest.

Poruszający się od lat 90 po różnych polach muzycznych Patryk Canon, swoje pierwsze kroki stawiał w punkowych zespołach. Własny zespół nazwał Noisesession. Daje to wyobrażenie, w którą stronę zmierzały jego zainteresowania. Po porzuceniu gitar wziął się na poważnie za muzykę elektroniczną. Nie opuszczając estetyki punkowej do końca, zaczął przy niej majstrować. Ucząc się nowych trików dotarł do głównej sceny festiwalu Audioriver. Teraz przyszedł czas na debiut w wytwórni Father And Son Records And Tapes. I jest to, proszę państwa, album, którego trzeba posłuchać, chociażby z uwagi na światowy poziom produkcji.

Miło jest słuchać wykonawców dojrzałych. Doświadczenie korzystnie wpływa na ich pewność siebie, co przekłada się na unikanie nadmiernej ekwilibrystyki. Taki właśnie jest pierwszy z rzędu „The Birds”. Bez tanich chwytów czy płytkiej krzykliwości. Taneczny rytm poprzetykany jest strategicznie porozstawianymi efektami. Ogranie twórcy procentuje w zakresie natężenia emocji. „Fale” to zaproszenie na parkiet. Silnie eksponowany rytm wymusza na ciele podrygiwania w takt. Patrykowi Canonowi starcza wyobraźni na prawie siedem minut muzyki. Wszystkie szczelnie wypełnione wyraźnie brzmiącą muzyką i pozbawione nudy. Orzeźwiające wielce.

Jeśli większa część płyty upływa nam w oparach przeszłości, tak „Full of Flowers” wyłamuje się ze schematu. Ten kawałek momentami ucieka do przodu i przynosi futurystyczne wstawki. W „No One Cares” pojawia się więcej abstrakcji. Utwór nabiera giętkości i zyskuje przy bliższym poznaniu. Nie sposób ponownie nie pochwalić jakości wykonania. Sytuacja ulega zmianie wraz z nastaniem „Machines in Rain”. Mroczny, opakowany w szum, nieco ambientowy i zimny. W drugiej części pojawiają się głębsze i bardziej przenikliwe momenty. Nerwowo robi się w końcówce.

„Marzenia” rozpoczynają się od cytatu z filmu „Pętla” Wojciecha Jerzego Hasa według prozy Marka Hłaski. W jakiś sposób bliskie jest to ostatnim dokonaniom Bartosza Kruczyńskiego. Nostalgiczna nuta jest ogrywana, a właściwie lepiej byłoby użyć określenia rozwijana. Rozciągnięte plamy dźwięku dają klimat. Przyjemność w grzebaniu się w starociach wraca pod koniec płyty. „Waves and Fractals” w powolnym tempie toczy się, a całość przypomina lata dziewięćdziesiąte. Zamknięciu też niewiele można zarzucić. Swoboda prezentowana w „Don`t Kill Dolphins”, pomimo tytułu, nie daje jakiś szczególnych powodów do gniewu bądź frustracji. Tym samym otrzymujemy bardzo równy album, który nie dogania świata, ale stanowi jego część.

Father And Son Records And Tapes | 2018

Bandcamp
FB

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

1 Komentarz

  1. ensun_rizz

    Patryk Cannon*