Ben LaMar Gay – Confetti In The Sky Like Fireworks (This Is Bate Bola OST)
Łukasz Komła:

Tym razem Ben LaMar Gay w roli kompozytora muzyki filmowej. Obraz „This Is Bate Bola” pokazuje mało znane oblicze brazylijskiego karnawału.

William Basinski – On Time Out of Time
Ania Pietrzak:

Powrót do przyszłości.

Lakker – Epoca
Paweł Gzyl:

Zwierciadło naszych czasów.

Abul Mogard – And We Are Passing Through Silently
Maciej Kaczmarski:

Zjawiska duszy.

Recent Arts – Skin
Paweł Gzyl:

Ambient, minimal, industrial i… piosenki.

Spopielony – Legendy
Jarek Szczęsny:

Duchologia, analogowy anturaż i zakurzony ambient.

Klangwart – Bogotá
Łukasz Komła:

Niemiecka elektronika spotyka kolumbijskie szaleństwo.  

Locked Groove – Sunset Service
Paweł Gzyl:

Hołd dla belgijskiej muzyki klubowej sprzed ćwierć wieku.

Gesaffelstein – Hyperion
Maciej Kaczmarski:

W czarnej dupie.

Hugh Marsh – Violinvocations
Jarek Szczęsny:

Dowód na istnienie skrzypiec.

Pfirter – The Empty Space
Paweł Gzyl:

Spóźniony, ale udany debiut.

Ossia – Devil’s Dance
Maciej Kaczmarski:

Sam w mroku.

MDD – Reverse The Contrast
Paweł Gzyl:

Ekstremalna wizja techno.

King Midas Sound – Solitude
Bartek Woynicz:

„Zbadajmy przestrzeń terroru pustki”



Amnesia Scanner – Another Life

Przebojowa wersja awangardy.

Kiedy w 2016 roku wytwórnia Young Turks opublikowała debiutanckie wydawnictwo projektu Amnesia Scanner, większość wpływowych serwisów internetowych zajmujących się nową elektroniką, uznała „AS” za swego rodzaju „objawienie”. Tajemniczemu duetowi, którego członkowie postanowili zachować anonimowość, udało się bowiem stworzyć coś w rodzaju nowej wersji IDM-u – abstrakcyjną muzyki klubowej opartej o sampling, która wprost idealnie oddawała nastrój technologicznego i informacyjnego przeładowania, typowego dla cywilizacji Zachodu na początku XXI wieku.

Kolejne nagrania Amnesii Scaner potwierdziły, że mamy do czynienia z naprawdę wyjątkowym zjawiskiem. Ponieważ duet związał się z berlińską agencją Janus, z którą współpracowali podobni mu artyści w rodzaju Lotica czy projektu MESH, szybko zaliczono go do nurtu experimental club music, współtworzonego przez to środowisko. Abstrakcyjny charakter muzyki projektu sprawiał jednak, że był on traktowany z większym respektem, co sprawiało, że występował nie tylko w klubach, ale również w galeriach sztuki i na prestiżowych festiwalach.

Fani wiedzieli jednak swoje – i z czasem rozszyfrowali tożsamość artystów tworzących Amnesię Scanner. Okazało się, że to dwaj fińscy producenci mieszkający w Berlinie – Ville Haimala i Martti Kalliala. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że do tej pory tworzyli oni popularny duet Renaissance Man, który specjalizował się komercyjnym electro house’ie i tech-house’ie, nagrywając dla wytwórni Tigi – Turbo. Odsłonięcie tożsamości twórców duetu zrodziło pytanie: na ile ich nowa muzyka jest autentyczna? Jakby w odpowiedzi na to Amnesia Scanner prezentuje nam swój debiutancki album.

Ku zaskoczeniu słuchacza zawiera on jednoznaczne odniesienia do wielu komercyjnych odmian współczesnej muzyki popularnej. Najwięcej tu odwołań do współczesnego hip-hopu i R&B. To przede wszystkim spowolnione jak u DJ-a Screwa połamane bity („AWOL”), ale też zawadiackie rymy („Chaos”). Jakby tego było mało Halmala i Kaimalla przywołują dudniący dubowym basem reggaeton („Too Wrong”), plastikowy pop („Another Life”) czy nadekspresyjny EDM („Securitaz”). Nie brak tu więc chwytliwych melodii i tanecznego pulsu, choć wszystko to jest zdeformowane i przetworzone na eksperymentalną modłę.

Kiedy fińscy producenci porzucają przedrzeźnianie popowego idiomu, wyswobadzają się z konieczności wykorzystywania jego arsenału dźwiękowego, w efekcie czego powstają bardziej abstrakcyjne i nieoczywiste kompozycje. Może to być sugestywne połączenie zdeformowanych wokali i symfonicznych akordów w „Symmetribal”, zanurzenie podkręconych śpiewów w dubowych pogłosach („Spectacult”), czy zestawienie żałobnych zawodzeń z post-punkowymi klawiszami („Chain”). Niby to ambient, niby to IDM, ale wszystko brzmi świeżo i efektownie, jakby definiowało nowy gatunek.

W rezultacie „Another Life” układa się w wyjątkowo barwną i ekscytującą mozaikę. Finowie świadomie przywołują na swym debiutanckim albumie swą komercyjną przeszłość i pokazują, że gdyby chcieli, mogliby nadal nagrywać melodyjne i taneczne piosenki. Teraz jednak deformują i wykoślawiają popowy schemat, przenosząc jego poszczególne elementy na teren awangardy. Jednak mimo tej postmodernistycznej ekwilibrystyki muzyka duetu zachowuje swoistą „przebojowość”. Dlatego „Another Life” momentami całkiem blisko do Rihanny z okresu „Anti”. Kto wie czy barbadoska gwiazda nie zaangażuje Finów do wyprodukowania czegoś na swoim nowym albumie?

PAN 2018

www.p-a-n.org

www.facebook.com/pan.hq

www.amnesiascanner.net

www.facebook.com/amnesiascanner

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze