HVL – Rhythmic Sonatas
Paweł Gzyl:

Jak to się robi w Gruzji.

Marek Kamiński – Not Here
Łukasz Komła:

Patrzeć w gwiazdy leżąc wśród nich.

These New Puritans – Inside The Rose
Maciej Kaczmarski:

Na wzburzonym morzu.

Christian Löffler – Graal (Prologue)
Paweł Gzyl:

Popowo i trance’owo.

Ifriqiyya Electrique – Laylet el Booree
Łukasz Komła:

Jeszcze więcej krwi, potu i transu!

Tommy Four Seven – Veer
Paweł Gzyl:

Brytyjski mocarz powraca wreszcie z nowym albumem.

Stefan Goldmann – Tacit Script
Paweł Gzyl:

Konceptualna awangarda wywiedziona z techno i house’u.

DJ Spider – Democide
Paweł Gzyl:

Ucieczka z Nowego Jorku.

Sonmi451 – Nachtmuziek
Ania Pietrzak:

„Nie przeszkadzać”.

Janus Rasmussen – Vin
Mateusz Piżyński:

Deep house’owy kalendarz połówki Kiasmosa.

Various Artists – Velvet Desert Music Vol. 1
Paweł Gzyl:

Nowy cykl kompilacji kolońskiej tłoczni.

Psyk – A Moment Before
Paweł Gzyl:

Hiszpański producent wraca do swoich korzeni.

Mary Lattimore & Mac McCaughan – New Rain Duets
Jarek Szczęsny:

Cztery utwory, dwoje wykonawców i jedna sesja na żywo.

Chúpame El Dedo – No Te Metas Con Satan
Łukasz Komła:

Psychodeliczna cumbia staje do walki z Szatanem!



Puce Mary – The Drought

Dominacja czy uległość?

Historia ekstremalnej elektroniki tworzona jest głównie przez mężczyzn, choć ważną rolę pełnią w niej od początku kobiety. Pierwszą z nich była oczywiście Cosey Fanni-Tutti z Throbbing Gristle. Potem warto wspomnieć o Anne Gillis, Eliane P. z Die Form, Debbie Jaffe z Master-Slave Relationship czy dziewczynach z Women Of The SS. Już same te pseudonimy wskazują, jaką tematyką interesowały się ukrywające się pod nimi artystki: przede wszystkim dominacją i uległością, zarówno w szerokim ujęciu psychologicznym, jak i sprowadzoną do poziomu seksu w stylu sado-maso. Nie inaczej ma się sprawa ze współczesnymi odpowiednikami tamtych wykonawczyń.

Jedną z najbardziej znaczących postaci na scenie ekstremalnej elektroniki jest dziś Frederike Hoffmeier znana nam wszystkim jako Puce Mary. Tutaj wiele już mówi nam pseudonim artystki – i choćby pierwsze z brzegu wydawnictwo: kaseta „Fear & Pleasure” z takimi utworami jak „S.A.D.O.” czy „Slave Reaction”. Nie inaczej jest z występami duńskiej producentki. Gdy udaje się jej w pełni wyrazić istniejące w jej utworach napięcia, mamy do czynienia z pełnym pasji koncertem, jak było to choćby podczas ubiegłorocznego Atonalu. Teraz podobna tematyka powraca na nowym  albumie Puce Mary.

Właściwie nie ma tu warstwy rytmicznej – o ile za rytm nie uznamy mechanicznych stukotów i uderzeń, które tworzą  szkielet poszczególnych utworów (choćby plemienny bęben w „Dissolve”). Główną warstwę kompozycji wypełniają cyfrowe zgrzyty i chrzęsty („Slouching Uphill”), zza których jedynie okazjonalnie wyłaniają się wyciszone partie orkiestrowych klawiszy („A Feast Before The Drought”). Nie brak tu także niepokojących monologów serwowanych przez duńską artystkę beznamiętnym („The Size Of Our Desires”) lub zdeformowanym („The Transformation”) głosem.

Ta wyjątkowo rozwichrzona muzyka ma oddawać skomplikowany układ dominacji i uległości, rozpisany z jednej strony na relacje międzyludzkie, a z drugiej – choćby na politykę. Kontrolowanie i poddawanie może się bowiem odbywać nie tylko na poziomie ciała kobiety lub mężczyzny, ale całych zbiorowisk ludzkich. Co ciekawe Puce Mary nie dokonuje moralnego osądu tych napięć. Każdy chce dominować i kontrolować, ale każdy też chce być wykorzystywany i poddany – wydaje się mówić duńska producentka. Jej muzyka na pewno jest tutaj jedną z form tworzenia takich relacji. Kim jest więc w tej sytuacji słuchacz? A kim artystka?

PAN 2018

www.p-a-n.org

www.facebook.com/pan.hq

www.facebook.com/pucemarypucemary

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze