Neville Watson – The Midnight Orchard
Paweł Gzyl:

Soundtrackowe wspomnienie pierwotnego rave’u.

The Good, The Bad & The Queen – Merrie Land: Dwugłos
Redakcja:

Anglia tonie. Anglia odpływa.

Unknown Landscapes Vol. 6 – Mixed & Selected By Lewis Fautzi
Paweł Gzyl:

Mocno, hipnotycznie i… przewidywalnie.

Teo Olter – Mirów
Jarek Szczęsny:

Strefa komfortu.

John Tejada – Live Rytm Trax
Paweł Gzyl:

Jak brzmi muzyka amerykańskiego producenta na żywo?

Various Artists – Pop Ambient 2019
Paweł Gzyl:

Soundtrack do przejścia jesieni w zimę.

Slam – Athenaeum 101
Paweł Gzyl:

Godzinna podróż przez historię elektroniki.

Vril ‎– Anima Mundi
Ania Pietrzak:

Orbitowanie bez cukru.

Wolność – Outlines
Jarek Szczęsny:

Skład marzenie.

Chrissy – Resilience
Paweł Gzyl:

Rave dla muzycznych erudytów.

Jacek Sienkiewicz – On And On
Paweł Gzyl:

Twarde bity i kosmiczna elektronika.

Black Sea Dahu – White Creatures
Łukasz Komła:

Silny uścisk szczerego debiutu!

Rings Around Saturn – Rings Around Saturn
Paweł Gzyl:

Stylowe techno i electro z Antypodów.

Kelly Moran – Ultraviolet
Jarek Szczęsny:

Po nitce na księżyc.



Kaczmarek – K.A.C.Z.M.A.R.E.K.

Kolejny krok w stronę eksperymentu.

Paul Rich przeszedł od swego debiutu w 2006 roku w barwach Resopal Schallware do dzisiaj długą i krętą drogę. Zaczynał od minimalowej wersji tech-house’u, która modna była w minionej dekadzie. Nagrywał więc dla wydających taką muzykę wytwórni: wspomnianej Resopal Schallware, ale też Get Physical, Cocoon czy Wagon Repair. Wraz z początkiem obecnego dziesięciolecia nagrania francuskiego producenta zaczęły nabierać mocy i ciężaru. W efekcie lądowały one w katalogach Drumcode, SCI+TEC czy prowadzonej przez samego artystę Quartz Music.

Prawdziwa przemiana dokonała się Richu dopiero w zeszłym roku. Wtedy to światło dzienne ujrzał debiutancki album jego nowego projektu – Kaczmarek. Pod nazwiskiem panieńskim matki (o niewątpliwie polskich konotacjach) nagrał album, który wypełniało mroczne i twarde techno. Płyta zatytułowana dowcipnie „IIIIIIIIIIIIII” spodobała się w klubowym undergroundzie i doczekała się sequela w postaci EP-ki z remiksami w wykonaniu takich tuzów, jak Sterac, Vril czy Djedjotronic. Paryski producent nabrał nowego wiatru w żagle – i dziś serwuje nam już drugi album swojego projektu.

Płytę otwiera eksperymentalne nagranie, łączące wijące się smugi z podwodnymi pasażami klawiszy („1111”). To zaledwie wstęp: wątki te rozwija kolejna kompozycja, gdzie basowej pulsacji wyznaczającej rytm towarzyszą fabryczne perkusjonalia („2222”). Potężny pochód zdubowanego basu jest podstawą również dwóch następnych utworów. Tym razem towarzyszą im acidowe dźwięki („3333”) i kosmiczne efekty (4444”). Wszystko to znajduje kumulację w centralnej części zestawu, objawiając się w postaci zwalistego dubstepu o rwanym rytmie i chmurnych syntezatorach („5555”) i („6666).

Gdyby płyta skończyła się w tym momencie – mielibyśmy do czynienia z wyjątkowo udanym materiałem. Niestety: pojawiają się jeszcze trzy kolejne nagrania, które rozczarowują swą konstrukcją i brzmieniem. O ile tribalowe eksperymenty wsparte strzelistymi partiami klawiszy w „7777” ujdą w tłoku, tak wycieczki w stronę drum’n’bassu i breakbeatu w „8888” i „9999” wypadają nadzwyczaj nieporadnie i niezbornie. Pomimo tego niefortunnego finału reszta płyty jest udana: Rich miesza stylistyki i podaje je na eksperymentalną modłę, zaskakując słuchacza przestrzennym i wielobarwnym brzmieniem.

KCZRMK 2018

www.facebook.com/kaczmarekofficial

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze