Alessandro Adriani – Morphic Dreams
Paweł Gzyl:

Syntetyczne sny.

Ellen Allien – Alientronic
Paweł Gzyl:

„Berlinette” na twardo.

Hoera. – Jaunu
Łukasz Komła:

Chóralne imaginacje.

jitwam. – Honeycomb
Ania Pietrzak:

Indie, medytacja i ciepły funk.

Benjamin Fröhlich – Amiata
Paweł Gzyl:

Bezpretensjonalna kolekcja tanecznych sztosów.

Polynation – Igneous
Mateusz Piżyński:

Debiutanci z Holandii.

ASUNA & Jan Jelinek – Signals Bulletin
Jarek Szczęsny:

Jest przyjemnie.

Synkro – Images
Paweł Gzyl:

Breakbeatowy ambient w pełnej glorii.

Holly Herndon – PROTO
Jarek Szczęsny:

Genetyczna DJ`ka.

Jonas Kopp – Non Virtual Reality
Paweł Gzyl:

Industrial i drony w służbie ambientu.

Ikarus – Mosaismic
Łukasz Komła:

Wielopoziomowa ekspresja.   

Qasim Naqvi – Teenages
Jarek Szczęsny:

Subtelny, oszczędny i dziwny.

Varg – Sky City Part 1 & 2
Paweł Gzyl:

Powrót syna marnotrawnego.

Samuel Kerridge & Taylor Burch – The Other
Paweł Gzyl:

Nowe oblicze muzyki brytyjskiego producenta.



Igor Boxx – Kabaret

Słuchanie do namysłu.

Na początku podam listę osób odpowiedzialnych za ten album. To się może okazać przydatne dla niektórych. Igor Boxx (wł. Igor Pudło) połowa duetu Skalpel, twórca muzyki elektronicznej. Wilhelm Sasnal, autor symbolicznej okładki, malarz. Konieczne jest również podanie skąd się wzięły inspiracje. Główna związana jest z filmem „Kabaret” w reżyserii Boba Fosse`a opowiadającym o dojściu nazistów do władzy w Niemczech. Dokładnie rzecz biorąc twórca opracował na nowo kilka tematów muzycznych z tego filmu posiłkując się przy tym coverami Davida Bowiego, The Doors i Abby, a od siebie dodając „pięść” nowych kompozycji. Wszystko jasne? No to posłuchajcie.

Igor Boxx nie wziął na warsztat muzyki z legendarnego musicalu bez potrzeby. Jak podaje sam muzyk jego płyta „to reakcja na odradzanie się faszyzmu i szowinizmu w Polsce i na świecie”. Przy takich pobudkach sięgnięcie po tę inspirację wydaje się oczywiste. Już od pierwszego „Willkommen” słychać, że Polak miał ciekawy pomysł na przeróbkę. Otóż z czysto spektaklowego entourage’u zrobił kraftwerkowy, minimalistyczny i zwiastujący niebezpieczeństwo utwór. Patrząc na układ utworów łatwo dojść do wniosku, że układają się w zamkniętą całość, o czym zaświadcza choćby drugi, z wymownym tytułem, utwór „Strange Days” Doorsów.

Pola do interpretacji nie zostawia też „Nasi Nazi”. Co innego przeróbka „Money, Money”. Kabaretowa przewrotność została zastąpiona tworem algorytmu komputerowego. Zaraz potem zwiększamy ilość słów „money” i do gry wchodzi Abba. W układzie przeróbek najgorzej wypada „Heroes” Davida Bowiego. Oczywiste i potraktowane z przesadnym szacunkiem. Ciekawie robi się środku płyty. Wkurzona kompozycja Boxxa „Marsz Szram”  oraz następujący po niej „Tommorow Belongs To Me”. W przypadku tego drugiego dźwięk przegrywa z obrazem.

Myślę, że „Egzrocysta” przykuje najwięcej uwagi, a jednocześnie przyczynić się może do gorących dyskusji ze względu na głos Polaka, którego wszyscy znają. Po drugie przez zbitkę słów z której układa się jasny przekaz, nie przymierzając, będący echem filmu „Kler”. Najznakomitsza przeróbka wypada pod sam koniec. Chodzi o „Cabaret”, który stracił wszystkie cechy dixielandowego stylu, a zastąpiony został posępną, kaskadową elektroniką. Ciarki na plecach wywołuje również upiorny, marszowy „Finito”. Jasny jest cel tego ćwiczenia. Nawet jeśli ktoś uzna to za pedagogiczne pouczenie to i tak uważam, że warto upominać się o sprawy zasadnicze i wyrażać sprzeciw przeciw faszyzmowi. Niech historia XX wieku czegoś nas nauczy.

Wyd. własne | 2018
Bandcamp
Strona oficjalna

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze