Pablo Mateo – Weird Reflections Beyond The Sky
Paweł Gzyl:

Techno do tańca.

Danny Brown – uknowhatimsayin¿
Jarek Szczęsny:

Gorączkowe wizje rapera.

9t Antiope – Grimace
Jarek Szczęsny:

Mikrus.

Malin Genie – Anthropomorphic Sympathy
Paweł Gzyl:

Stylowe electro i IDM w duchu lat 90.

Telefon Tel Aviv – Dreams Are Not Enough
Mateusz Piżyński:

Gdy w Tel Avivie zgaśnie światło…

Philipp Gorbachev – Kolokol
Paweł Gzyl:

Prawosławie i elektronika.

BNNT is Jerusalem in My Heart – Multiversion #4
Jarek Szczęsny:

Część czwarta.

rRoxymore – Face To Phase
Paweł Gzyl:

Introwertyczne bity.

The Big YES! – The Big YES!
Łukasz Komła:

Free jazzowy wybuch!

HTRK – Venus In Leo
Maciej Kaczmarski:

Miłość w czasach zarazy.

Matthias Schaffhauser – Hedonism, What Else
Paweł Gzyl:

Muzyka jako przyjemność.

Manu Delago – Circadian
Jarek Szczęsny:

Cykle snu.

Various Artists – Total 19
Paweł Gzyl:

Witamy jesień z Kompaktem.

Alessandro Cortini – Volume Massimo
Jarek Szczęsny:

Wyłapywanie wadliwych elementów.



MAP 71 – Void Axis

Duet z Brighton wrócił w tym roku z nowym longplayem.

MAP 71 tworzą Lisa Jayne (wokalistka, pisarka, performerka) i Andy Pyne (perkusista). Oboje są ważnymi postaciami na brytyjskiej scenie awangardowej. Jayne udziela się także w takich projektach jak Kayfabe i Eye-eN T T. Z kolei Pyne od wielu lat jest związany z free jazzowym czy post-punkowym graniem. Jeśli nie znacie stylu gry Anglika, to polecam sięgnąć po nagrania takich zespołów jak Aeolipile, The Black Neck Band of the Common Loon, Shrag, Medicine & Duty i Kellar, a także solowe dokonania jako Ugly Animal oraz Puffinboy.

Najnowszy album „Void Axis” (Fourth Dimension Records / Foolproof Projects | 03.09.2018) kroczy w rejony odważnego łączenia elektroniki (o industrialnych, noise’owych i minimalistycznych naleciałościach) z żywą sekcją rytmiczną, która świetnie sprawdza się w swojej roli. Pyne jest oryginalnym perkusistą, wyśmienicie zorientowanym w wszelakich odmianach kultur perkusyjnych. Jego podziały rytmiczne wręcz oddychają Afryką. Widziałbym również Andy’ego w składzie The Ex. Odkręćcie potencjometr głośności choćby przy utworze „Armour and Ecdysis” – dynamika, ostrość akcentów, free jazzowa zawiłość i zmysłowe tremola robią swoje. W „Neonsignquietlife” odezwała się także plemienna eteryczność, potraktowana w stylu wspominanego The Ex.

„Void Axis” to bardzo równa i wciągająca płyta. Wchodzicie w to?

 

Strona Facebook MAP 71 »Strona Fourth Dimension Records »Profil na Facebooku »Strona Foolproof Projects »Profil na Facebooku »

fot. Agata Urbaniak

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze