Kompozyt – Hybridism
Jarek Szczęsny:

Rozbudzić może uśpione pokłady filozoficznej głębi.

New Rome (Tomasz Bednarczyk) – New Rome
Ania Pietrzak:

Nowe oblicze wrocławskiego producenta.

Catnapp – Break
Paweł Gzyl:

Basowe piosenki.

Joshua Sabin – Sutarti
Paweł Gzyl:

Zew z litewskich lasów.

Thom Yorke – Anima
Maciej Kaczmarski:

1997-2019-2049?

Koza – Mystery Dungeon
Jarek Szczęsny:

Moby Dick.

D. Carbone – A.C.A.B.
Paweł Gzyl:

D. Carbone idzie na wojnę.

Fire! Orchestra – Arrival
Jarek Szczęsny:

Zrobiło się ciszej.

SØS Gunver Ryberg – Entangled
Paweł Gzyl:

Ciekawie, ale za krótko.

Palmer Eldritch – [dog]
Jarek Szczęsny:

Nieustanny proces chwalenia.

LSD – Second Process
Paweł Gzyl:

Kreatywna kooperacja czy skok na kasę?

Lena Andersson – Söder Mälarstrand
Paweł Gzyl:

Owoc studyjnego spotkania Eomaca i Kyoki.

Michał Miegoń & Adam Witkowski – Dwuja
Jarek Szczęsny:

Zawsze słucha się inaczej.

Lost Few – Between The Silence
Paweł Gzyl:

Muzyka na poprzemysłowe przestrzenie.



King Midas Sound – Solitude

„Zbadajmy przestrzeń terroru pustki”

Flagowy projekt Kevina Martina dość niespodziewanie powrócił i to w zupełnie innej postaci niż się na to zapowiadało przy okazji ostatniej premiery King Midas Sound, czyli nagranego z Fenneszem krążka „Edition 1” z 2015. Los chciał, że po ciężkiej dyskusji (prawdopodobnie po koncercie w ramach krakowskiego Unsoundu) zespół opuściła Kiki Hitomi, zmniejszając tym samym skład osobowy projektu do postaci Martina i poety Rogera Robinsona.

Jak sami twórcy piszą o swoim dziele „Solitude” to „medytacja nad utratą po rozpadzie związku”. Samotność, ból, tęsknota, pustka i przeszywający chłód płyną z każdego kolejnego z dwunastu utworów. Tym razem The Bug powściągnął swoje zapędy do kreacji rozbudowanych struktur dźwiękowych i przygotował w przeważającej większości minimalistyczne, bezbitowe, dronujące impresje, na których słyszymy dobitnie deklamowane teksty pozostałej połowy duetu. Niekiedy warstwa liryczna przybiera dłuższą, poetycką formę przedstawiającą też konkretne sytuacje (You Disappear”, „The Lonely”), innym razem to jedynie kilka słów obsesyjnie powtarzanych („Alone”).

Są tu też kompozycje stricte instrumentalne („Lies”, „Missing You”) i choć generalnie głównym mianownikiem dla muzyki jest tu syntezatorowy pad, to można odnaleźć gdzieniegdzie akustyczne brzmienia marimby czy pianina („Her Body”). Co ciekawe choć forma albumu mogłaby narzucać pewną narracyjność, to całość tekstów nie miała zamiaru być spójną opowieścią, bo to raczej spontaniczne zapiski z konkretnych, granicznie intymnych momentów. Jedynie „Bluebird” to akurat luźna reinterpretacja jednego z wierszy Bukowskiego.

Album powstał parę lat temu, gdy obaj twórcy byli w zupełnie innej sytuacji życiowej i po latach, gdy przypomnieli sobie o tym materiale (jak sami przyznają w wywiadzie dla The Wire) zrobił on na nich duże wrażenie, a sam proces jego powstawania został niejako wymazany z pamięci, prawdopodobnie ze względu na swój ciężar i transowość. Obcowanie z „Solitude” to faktycznie intensywna podróż przez gęste i trudne emocje – z pewnością nie każdy będzie w stanie wejść w ten zimny świat, choć bezdyskusyjnie warto.

14.02.19 | Cosmo Rhythmatic

https://kingmidassoundmusic.com/
https://kingmidassoundmusic.bandcamp.com/album/solitude

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze