Cel (Felix Kubin & Hubert Zemler) – Cel
Jarek Szczęsny:

Radosne odbicie.

Fabrizio Rat – Shades Of Blue
Paweł Gzyl:

Modularna polifonia.

Long Arm – Silent Opera
Jarek Szczęsny:

Trip-hop nigdzie nie odszedł.

Jeff Parker & The New Breed – Suite For Max Brown
Łukasz Komła:

Projekcja magicznych obrazów.

Various Artists – Air Texture Vol. VII
Paweł Gzyl:

Rrose i Silent Servant serwują ambient? Niemożliwe!

Siavash Amini & Saåad – All Lanes Of Lilac Evening
Jarek Szczęsny:

Bez szwów.

Villaelvin – Headroof
Jarek Szczęsny:

Tylko bardziej.

Juno – Young Star
Jarek Szczęsny:

Infiltracja jazzu.

Lonker See – Hamza
Jarek Szczęsny:

Zawsze krok przed nami.

Men With Secrets – Psycho Romance And Other Spooky Ballads
Paweł Gzyl:

Erudycyjne ćwiczenie z ejtisowego electro.

Riverrun – The Same Silent Hill
Przemysław Solski:

Muzyka z krajobrazu.

Yogtze – Yogtze
Jarek Szczęsny:

Będzie filmowo.

Wacław Zimpel – Massive Oscillations
Jarek Szczęsny:

Letarg duchowy.

Hula – Shadowland
Paweł Gzyl:

Jak ambient przenikał industrial.



Polynation – Igneous

Debiutanci z Holandii.

Na swój pierwszy album, Hessel Stuut i Stijn Hosman, wrzucili dużo przestrzennego tech-house’u, z elementami downtempo i chillwave’u. To co mocno zaznacza się na całym „Igneous” to wszechobecna akustyczna energia, która determinowana jest przede wszystkim przez żywą perkusję. Panowie podczas występów na żywo z takiej korzystają. Stąd brzmienie tego materiału – jakby był zapisem live actu.

Mamy tutaj do czynienia z elektroniką, której bliżej stylistycznie do instrumentalnego electro-popu. Jest w niej dużo harmonijnej przestrzeni, plastyczności, bujnych struktur, które pojawiają się nie od razu. Poprzedzane są nierzadko ambientalnymi, nastrojowymi uwerturami.

Na uwagę zasługuje kawałek „Animus”, którego kosmiczna atmosfera wyróżnia go z całego materiału. Dzieje się tak za sprawdzą rozjechanych, analogowych klawiszy, które przywołują skojarzenia z Klausem Schulzem, chociażby z jego utworem ze sławetnego „Cyborga” – „Neronengesang”.

Takich smaczków niestety nie jest zbyt wiele. Przy „Cascade” możemy poczuć ducha balearic beat z lat dziewięćdziesiątych, jednak większość brzmień na „Igneous” kieruje nas w rejony współczesne. Mamy takie momenty, gdzie możemy natrafić na skojarzenia z Bonobo (jak np. „Lory”), albo Jonem Hopkinsem („Muriatic”).

Lekkość tej muzyki, jej akustyczny i zarazem improwizacyjny pierwiastek to jej główne atrybuty. Album jest konsekwentnym następstwem wydanych wcześniej EP’ek i w formie długogrającej wypada równie obiecująco. Czas pokaże, na ile Hessel i Stijn wypracują swój własny rozpoznawalny muzyczny stempel.

Polynation

10.05.2019 | Atomnation

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze