Ta przeraźliwie upalna niedziela, w którą Fred Frith zawitał do Poznania, to był jakiś dziwny dzień. Dopiero po południu uświadomiłem sobie, że to 'dziś', dzień był zupełnie 'niekoncertowy', za to w stu procentach letni, ale zarazem męczący gorącem, wyczerpujący i zniechęcający do wszelkiego ruchu. Po usłyszeniu gitarzysty na żywo uzyskałem pewność, że na występ Fritha każdy dzień byłby odpowiedni.

   Do Starego Browaru dotarłem około 20:20 (godzina z plakatu - 20) wypatrując kolejek na koncert, jednak miłe zaskoczenie supportujący Reportaż o tej godzinie już grał w najlepsze, a większość publiczności zajęła już miejsca na sali. Supportem był poznański zespół, który obecnie przybrał kształt duetu - Andrzej Karpiński na perkusji (wspomaganej elektroniką) i Witold Oleszak (klawisze).

Pamiętam, że gdy ostatnio widziałem Karpińskiego w duecie z francuskim gitarzystą Nicolasem Chatenoud, pomyślałem 'jakie to frithowskie' (skojarzyło mi się to mocno np. z płytą "Gravity"). Reportaż był odpowiednim wstępem do koncertu gitarzysty, wprowadził ducha improwizacji, choć miałbym parę uwag, co do jego wykorzystania.

   Jak na mój gust było w tym więcej szukania niż znajdowania, perkusista cały czas dokręcał jakieś gałki w swoich przetwornikach dźwięków, klawiszowiec często przyjmował pozycję wyczekującą wobec niego. Może nie miał odwagi przejąć inicjatywy, a może nie takie było założenie projektu. Była to więc w pewnym sensie improwizacja nie pociągnięta do końca, dość asekuracyjna.

   Support grał około trzech kwadransów a po krótkiej przerwie pojawił się Fred Frith. Wcześniej zerknąłem na stolik, na którym rozłożone były rozmaite przedmioty - blaszane puszki, łańcuszki, pędzle, sznurki, szczotki do butów, patyczki, pałki perkusyjne, małe radyjko (dyktafon ?). Wszystkie te atrybuty poszły w ruch, a Frith okazał się człowiekiem orkiestrą, który ze swej gitary zrobił kontrabas, cymbałki, syrenę, skrzypce, dzwony (tak, takie kościelne), banjo, perkusję, a momentami też zawodzącą, łkającą trąbkę.

   Jak często bywa z najciekawszą muzyką, ta również mocowała się z naturą czasu, mówiła o niej coś nowego. Przed muzykiem w półkolu leżało około dziesięciu 'skrzyneczek', które umożliwiały mu wprowadzanie gitarowych dźwięków w obieg. Frith zaczął od rozciągniętych, płomiennych akordów, potem krążyły one, jakby majaczyły w oddali przez długie chwile. Tak było jeszcze kilka razy, artysta proponował nam nowe dźwięki, a my jakby unoszeni przez nie, mogliśmy obserwować z góry pejzaż dźwiękowy, który minęliśmy przed momentem.

   Fred Frith od początku zapanował nad koncertem, poprosił fotografów by nie robili zdjęć podczas występu. Zamiast tego urządził minutę specjalnie dla nich - w tym czasie przyjmował dziwaczne pozy, markując zapamiętanie i szaleństwo w grze. Poczucie humoru objawił też podczas samej improwizacji, a jest to rzadka cecha tego typu występów (do głowy przychodzą mi Noid albo, ze względu na brzmienie swego daxofonu, Kazuhisha Uchihashi), chyba głównie dlatego, że artyści boją się (zresztą słusznie) stworzenia muzycznego kabaretu. Frith był od tego daleki, jego różne pomysły na traktowanie swej gitary zawsze miały też znaczenie muzyczne i ono było pierwszoplanowe.

   Gitarzysta improwizował bardzo odważnie, jakby co rusz wyruszał w nieznane po raz kolejny, niestrudzenie. Co uczyniło występ tak bardzo ciekawym w odbiorze (i w gruncie rzeczy 'przyjemnym') było wrażenie całościowego ładu. Czuć było że Frith daje sobie zupełnie wolną rękę w grze, ale oprócz tego była ta świadomość, że wszystko zmierza w odpowiednim kierunku. I nie chodzi o jakieś zaplanowanie, bo być może celu nie znał sam wykonawca (albo celu w ogóle nie ma), ale o to, że ta przygoda wyjdzie wszystkim na dobre. I faktycznie - mistrzowski w epizodach występ ułożył się w fascynującą, składną, trzymającą w napięciu całość.

• Hubert Daviz, Proceduri De Rutina LP »
• Loud & Quiet Tour 2010  »
• Festiwal Nowa Muzyka - pokazy filmowe i warsztaty »
• Jamie Lidell przyjedzie do Polski »
• Jimmy Edgar z nowym albumem »
• Recenzja: Various Artists - Strom 2 – The Music From The Future »
• Recenzja: Snax - Special Guest Star »
• Recenzja: Tim Xavier - Viperfish »
• Recenzja: Satanicpornocultshop - Arkhaiomelisidonophunikheratos »
• Magazyn: Co mówił Dj Shadow? »
• Magazyn: 10 zapomnianych pereł trip-hopu »
• Video: Mend »
• Video: Hybrid »
• Video: Two Lovers »
• Video: MmmHmm »

Co mówił Dj Shadow?

10 zapomnianych pereł trip-hopu

Przegląd nowej polskiej - część druga

Melt! Festival 2010 - rozpływa się w uszach...

Przegląd nowej polskiej - część pierwsza

Technasia: tworzę ponadczasową muzykę

WEF Main Event - nasza relacja

Kyle Hall - nasza rozmowa

Nigdy nie lubiłem melodii - rozmowa z Savasem Pascalidisem

Kamp! - nasza rozmowa

Zobacz więcej »

odp: House francuski (French Touch / Filter House...

Arab | Dzisiaj,10:11

[SET] David Drum @ Furanum Records Night #4

david.drum | Dzisiaj,04:24

odp: Audioriver 2010

Gorecki | Dzisiaj,01:50

odp: Co aktualnie molestuje Twój mózg? (4)

krzychu81 | 29.07.2010

odp: Co aktualnie molestuje Twój mózg? (4)

Boshek | 29.07.2010

ISOMER TRANSITION - Minimalowa powieść.

przemek | 29.07.2010

odp: zapowiedzi i nowości płytowe - 2010 -...

Heliosphaner | 29.07.2010

odp: Pojedyncze kawałki godne polecenia

czaszka | 29.07.2010

23-10-2010 ELECTRONIC FESTIVAL @ Forty Kleparz , Krakow

Hellboy | 28.07.2010

MindTwistingRecords

bojanix | 28.07.2010

Wejdź na forum »  Załóż profil »

Various Artists - Strom 2 – The Music From The Future

Paweł Gzyl , 2010-07-25

Snax - Special Guest Star

Paweł Gzyl , 2010-07-23

Tim Xavier - Viperfish

Paweł Gzyl , 2010-07-21

Satanicpornocultshop - Arkhaiomelisidonophunikheratos

Filip Szałasek , 2010-07-22

Savas Pascalidis - Nuclear Rawmance

Paweł Gzyl , 2010-07-19

Zobacz więcej »  Pisz recenzje! »

© 2003 - 2010 Nowamuzyka.pl
Wszelkie prawa zastrzeżone. Wykorzystywanie zamieszczonych na stronie materiałów bez wiedzy i zgody redakcji - zabronione.
Kontakt  |  Reklama  |  Współpraca  |  Do pobrania