Circlesquare - Songs About Dancing And Drugs

2009
Dodana: 2009-04-02 00:00:00. Autor: Ania Kozłowska

W wąskim i klubowym znaczeniu Piosenki o tańcu i prochach nie są kawałkami do tańca i prochów.

Pod prowokacyjnym tytułem nie kryje się też jednak wyssany z palca fake. Wszak kiwająca się w średnim tempie płyta nie jest produkcją stricte do tańca, a "Piosenkom..." patronuje zblazowana jutrzenka po udanej potańcówce, gdy makijaże już się rozmazały, a po ulicy wala się tylko jakiś worek. Nastrój zaś wyznaczają niepozbawione rockowego animuszu podrygiwania stópką raczej pod stołem niż na nim i odurzony, nowofalowy, garażowy luz.

Poprzednia płyta Kanadyjczyka Jeremy'ego Shawa ("Pre-Earthquake Anthem") bazowała na ambientalnym tle, downtempowym meritum, doprawionymi gitarami i wokalem. Drugi album wykorzystuje niemal dokładnie te same patenty, tyle że w innej konfiguracji. Wcześniejsze epickie pasaże, pejzaże, które na dłuższą metę mogły brzmieć nudno, teraz zaserwowano w zasilonej elektroniką i zrytmizowanej wersji instant.

Co wszystkim wyszło na dobre. Po pierwsze Circlesquare zwiększył dawkę shoegaze'owych uroczych smutów. Po drugie przeniósł na pierwszy plan jeden z moich ulubionych sposobów śpiewania, czyli od niechcenia, jakby do lustra i na kacu, a czasem po prostu sobie swoje niekiedy rozbite kwestie mówił. Ponadto utwory poprowadził z niespieszną motoryką, niekiedy para-erotyką trochę jak Matias Aguayo skrzyżowany z Matthew Dearem i przybrudzonymi gitarami kładącymi się na minimalu, po których stąpają ludzie-manekiny ("Dancer").

Smaczków z pogranicza gatunków jest więcej. Jako że "Piosenki..." wydał label K7!, na płycie nie zabrakło innych elektronicznych wtrętów, jak np. w "wyklaskanym" "Timely". Swoją drogą końcówkę kawałka Shaw wyśpiewał tak, że nie wiadomo do kogo w dzieciństwie modlił się gorliwiej, Cobaina czy Becka z czasów "Losera"? Oparty na obowiązkowej, tym razem ciepłej, gitarze i o powoli narastającej konstrukcji numer "Music For Satellites" prowadzi przez tak niewesołe doliny ambientu, że lepiej nie słuchać go w chwili słabości psychicznej. Lecz parę klików, przeszkadzajek i pęknięć spod znaku dawnego Ae nie pozwala się od niego oderwać. Shaw czasem osładza te melancholijne chmury popowo-acidowym "Ten To One", albo damskimi chórkami, nowoorleańskimi trąbkami i romantycznie, niczym z reklamy nadmorskiego kurortu, muskaną gitarą ("Bombs Away, Away"), a wszystko to nadal w obowiązujących oszczędnych aranżach.

Można by jeszcze doszukiwać się różnych wpływów z zamierzchłych czasów, tylko że jak się kogoś porównuje z klasykami, to się go udupia, choćby dlatego że jako żywy, nie może być tak wielki. Lepiej na koniec wpuścić się znów w genialne dawkowanie wrażeń. I popłynąć w swingujący trans z mgliście promiennym pytaniem "Are the drugs all gone?"

Ania Kozłowska

ania.kozlowska@nowamuzyka.pl Zobacz wszystkie teksty autora »

autorka 2009-04-11, 17:22

:) Polecam zatem poznanie z tego samego labelu brytyjskiego bandu Stateless. Miał zostać opisany, ale niespodziewanie w roku 2007 zrobił mi się 2009 i odpuściłam. Lecz płytę Stateless polecam nadal.

Vox 500 2009-04-09, 14:06

Cóż nic dodać nic ująć - świetna recenzja doskonałej płyty.

Various Artists - Strom 2 – The Music From The Future

Paweł Gzyl , 2010-07-25

Snax - Special Guest Star

Paweł Gzyl , 2010-07-23

Tim Xavier - Viperfish

Paweł Gzyl , 2010-07-21

Satanicpornocultshop - Arkhaiomelisidonophunikheratos

Filip Szałasek , 2010-07-22

Savas Pascalidis - Nuclear Rawmance

Paweł Gzyl , 2010-07-19

Uffie - Sex Dreams and Denim Jeans

Ania Kozłowska , 2010-07-19

Elektro Guzzi - Elektro Guzzi

Sławek Pawłowski , 2010-07-19

Wolfgang Voigt - Freiland Klaviermusik

Paweł Gzyl , 2010-07-16

Mount Kimbie - Crooks & Lovers

Paweł Gzyl , 2010-07-14

Zobacz więcej »  Pisz recenzje! »

Tauron Festiwal Nowa Muzyka na Facebooku »