troche jakbym słuchał trentemoellera z domieszką booka shade :)... (disaster)
co to wtf jest podskórny puls mechanicznego bitu? :P jak czytam te recki to odechciew... (disaster)
Racja, trudno się po nim otrząsnąć! Gdyby był trochę dłuższy, byłby to jak na razie m... (kiszkajoy)
singiel spoko-jak i cały album - ciemny wkręcający klimat - polecam :)... (papcia)
klip dziewuchy spoko ujdą ale muza jakaś taka...nudna... (raskain)
Elektro Guzzi garściami czerpie z minimalnej estetyki Villalobosa, podobnie wpadając w trans, ale duchowo skręca w kierunku debiutu Moritz von Oswald Trio.
Trio Elektro Guzzi gra eksperymentalne techno, którego korzenie sięgają krautrocka. Wyraźnie słychać to w hipnotyzujących, psychodelicznych kompozycjach, gdzie żywo gra perkusja, gitara elektryczna i basowa. To nie jest syntetyczna muzyka o typowo tanecznym charakterze. Regularny bit spełnia raczej rolę szkieletu, na którym opierają się klimatyczne, przyciężkie, choć robione minimalnymi środkami kompozycje.
Płyta wypełniona jest industrialem. Przemysłowe odgłosy rozdrapują powłokę hedonistycznego techno i szukają tego, co może się kryć pod skórą. Krótko mówiąc, muzycy eksperymentują, również z rytmem, który lubią złamać i po chwili podjąć na nowo. Elektro Guzzi garściami czerpie z minimalnej estetyki Villalobosa, podobnie wpada w trans, ale duchowo skręca w kierunku debiutu Moritz von Oswald Trio.
„Hexenschluss” to mocne otwarcie. Pulsujący bit przecinają metalowe szarpnięcia i smagnięcia strun. „Black Egg” z powodzeniem kontynuuje wątek. Podzwaniają w nim te same łańcuchy, towarzyszą elektryczne sprzężenia i aura fabryki przemysłu ciężkiego. Plemienne „Kimbo” rozgrywa się w kuchni Sędziego Dredda i dżungli aligatora Wally’ego. Techno i illbient – taki mniej więcej panuje klimat.
Płyta brzmi znakomicie. Wiele dźwięków zaaranżowano tak, jakby grały tuż obok; są żywe i namacalne. Mimo dopracowania produkcji i świeżego spojrzenia na estetykę, album potrafi być nużący. Potrafi przytłoczyć swoim twardym, ciężkim, mechanicznym, maszynowym, gruboskórnym brzmieniem („Elstic Bulb”). Wtedy jednak trio wyhamowuje i w połowie płyty rezygnuje dla odmiany z 4/4.
Ten przytłaczający charakter jest tylko po części zarzutem – wolałbym, żeby album był krótszy, wyszłoby wtedy na zdrowie całości. Ale pomimo minusów płyta pozostaje niezwykła, bo nagrywana dla tępych maszyn, które nawet nie śnią o procesorach, brzmi wyjątkowo żywo i blisko, jak gdyby w tych maszynach, nie procesorach, zaklęto ducha.
Od dawna nie udało mi się zagłębić w minimal techno. Jednak płyta Elektro Guzzi wciąga samoistnie – swoją surowością i świeżością podejścia.
Sławek Pawłowski (http://spawlowski.wordpress.com)
slawomir.pawlowski@nowamuzyka.pl Zobacz wszystkie teksty autora »
mallemma 2010-08-01, 23:16
o ile villalobos jest wymuskany, o tyle elektroguzzi zanurzony jest w tym samym transie, ale w zdecydowanie bardziej surowym wydaniu, genialnie to brzmi!
High Tone - Out Back
Krzysiek Sokalla , 2010-09-01
Zola Jezus - Stridulum II
Sebastian Gabryel , 2010-09-01
Jonas Reinhardt - Powers Of Audition
Daniel Barnaś , 2010-08-30
Shed - The Traveller
Paweł Gzyl , 2010-08-29
Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet
Daniel Barnaś , 2010-08-24
Max Richter - Infra
Sebastian Gabryel , 2010-08-22
Tesla Boy - Modern Thrills
Patryk Zalasiński , 2010-08-22
Damon Albarn, Tony Allen, Paul Simonon, Simon Tong - The Good, the Bad & the Queen
Daniel Barnaś , 2010-08-18
Gorillaz - Plastic Beach
Daniel Barnaś , 2010-08-18
Zobacz więcej » Pisz recenzje! »
Tauron Festiwal Nowa Muzyka na Facebooku »
Wszelkie prawa zastrzeżone. Wykorzystywanie zamieszczonych na stronie materiałów bez wiedzy i zgody redakcji - zabronione.
Kontakt | Reklama | Współpraca | Do pobrania