W skład Junior Boys wchodzą Jeremy Greenspan, Matt Didemus i Johny Dark - trzech pochodzących z Kanady muzyków, którzy w ubiegłym roku nagrali album zgodnie uznawany za jeden z ciekawszych popowo-elektronicznych materiałów. Trudno uwierzyć, że początki grupy nie były zbyt udane - jeszcze jako duet, Greenspan i Dark nie mogli znaleźć zainteresowania dla swojej muzyki. Dopiero label Kin, dla którego wydali pierwsze single, pomógł im zdobyć większą popularność. Wydał im również płytę "Last Exit", dzięki której o Junior Boys zrobiło się głośniej.

Dlaczego? Junior Boys pokazują, że dziś kluczem do artystycznego sukcesu jest umiejętne zmieszanie różnych inspiracji i stylów, tak aby uzyskany efekt nie gubił się gdzieś w zalewie popowej elektroniki, tak aby świecił własnym, trudnym do jednoznacznego zdefiniowania stylistycznym światłem. Mamy więc jeden element - błyskotliwą produkcję, łączącą fascynacje poszczegółnych muzyków synth-popem, hip-hopem, cold wave bądź analogową elektroniką. Mamy również drugi element - udane kompozycje, które nadają temu zbiorowi elektronicznych trzasków, mikro-rytmów i analogów potrzebnego błysku, dzięki któremu utwory zostają w głowie, potem krzyczą, aby odtworzyć je na nowo, kolejny raz, kolejny..Błyszczy szczególnie druga część płyty - "Under the Sun", z lekkim posmakiem gitary, znakomicie zaaranżowany, bujający, świetnie pasujący do nastepnego, "Three Words", który przypomina piękne ballady choćby Kraftwerk; wszystko bardzo spokojne i ciepłe - mimo, iż dźwięki generowane są przez wszelkiej maści automaty. Warto napisać jeszcze o kawałku "Teach Me How To Fight", który ma tutaj największy chyba komercyjny potencjał - to po prostu murowany hit, punkt kulminacyjny - jakkolwiek go określać, to właśnie do niego wraca się najczęściej. Junior Boys stworzyli album dla fascynatów elektroniki wrażliwych na piękne melodie i nostalgiczny klimat. Miejscami JBoys pruszą nawet lekką egzaltacją, którą jednak - z uwagi na przeważającą ilość dźwięków bardzo udanych - muzykom wybaczymy.

To płyta podobna choćby do "Here Comes Love" Superpitchera - podobna stylistyka, dobry, wartościowy pop - taki muzyczny hamak, na którym przyjemnie jest się czasem pobujać. Polecamy.

Podobne recenzje

High Tone - Out Back

Krzysiek Sokalla , 2010-09-01

Zola Jezus - Stridulum II

Sebastian Gabryel , 2010-09-01

Jonas Reinhardt - Powers Of Audition

Daniel Barnaś , 2010-08-30

Shed - The Traveller

Paweł Gzyl , 2010-08-29

Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet

Daniel Barnaś , 2010-08-24

Max Richter - Infra

Sebastian Gabryel , 2010-08-22

Tesla Boy - Modern Thrills

Patryk Zalasiński , 2010-08-22

Damon Albarn, Tony Allen, Paul Simonon, Simon Tong - The Good, the Bad & the Queen

Daniel Barnaś , 2010-08-18

Gorillaz - Plastic Beach

Daniel Barnaś , 2010-08-18

Zobacz więcej »  Pisz recenzje! »

Tauron Festiwal Nowa Muzyka na Facebooku »

© 2003 - 2010 Nowamuzyka.pl
Wszelkie prawa zastrzeżone. Wykorzystywanie zamieszczonych na stronie materiałów bez wiedzy i zgody redakcji - zabronione.
Kontakt  |  Reklama  |  Współpraca  |  Do pobrania