BNNT is Michał Kupicz – Multiversion #2
Jarek Szczęsny:

Część druga.

Coil – The Gay Man’s Guide To Safer Sex +2 OST
Ania Pietrzak:

Absolutne kuriozum!

Siavash Amini – Serus
Jarek Szczęsny:

Pływanie w stanie półsnu.

Foghorn – Thanatos
Jarek Szczęsny:

Album wysokooktanowy.

Subjected – Pictures From The Aftermath
Paweł Gzyl:

Ambientowa afirmacja życia i miłości.

Billy Woods And Kenny Segal – Hiding Places
Jarek Szczęsny:

Ciężki i ponury.

Ellen Arkbro – Chords
Paweł Gzyl:

Filozofia czystego akordu.

BNNT is Patrick Higgins – Multiversion #1
Jarek Szczęsny:

Część pierwsza.

Opla – Obertasy
Jarek Szczęsny:

Modernizacja polskiej wsi.

Zguba – Potwarz
Jarek Szczęsny:

Zagadkowa umysłowość.

Erith – Speed of Light
Przemysław Solski:

Niebanalny styl, kosmiczna muzyka, swoboda na scenie, tak w kilku słowach można określić nowe zjawisko na polskim rynku.

Øyvind Torvund – The Exotica Album
Łukasz Komła:

W egzotycznym zwierciadle.

Sciahri – Double-Edged
Paweł Gzyl:

Plemienny minimal.

Various Artists – ePM Selected Vol. 7
Paweł Gzyl:

Dziesięć house’owych sztosów.



funk

Hula – Voice

Łabędzi śpiew mistrzów industrialnego funku.

Czytaj dalej »

Christian Scott aTunde Adjuah – Ancestral Recall

Raróg zwyczajny. Czytaj dalej »

Tenderlonious, Joanna John oraz Georgia Anne Muldrow

Prawie bez słów. Czytaj dalej »

Vanishing Twin – The Age of Immunology

Eskapizm potrzebny od zaraz. Czytaj dalej »

jitwam. – Honeycomb

Indie, medytacja i ciepły funk.

W Warszawie, Gdyni, Bydgoszczy, Wrocławiu, Katowicach i Lublinie trwa właśnie 16. edycja festiwalu filmów dokumentalnych Millenium Docs Against Gravity. Z kolei historia hinduskiego producenta jitwan., który nakładem duńskiej Tartelet Records wypuścił kilka dni temu swój drugi studyjny album zatytułowany „Honeycomb”, stanowi w istocie gotową opowieść na dokument.

Urodził się w słynącym z herbaty mieście Asam (Assam) w północno-wschodnich Indiach. Studiował jednak w Australii. Po studiach zaczął podróżować jako backpacker. Dzięki uprzejmości kolejnych kierowców ciężarówek przejechał część Azji i Afryki. Przez pewien czas mieszkał w starej buddyjskiej świątyni, gdzie ucząc się od mnichów zgłębiał tajniki milczącej medytacji. Potem pracował ponoć jako wolontariusz w sierocińcu. Wreszcie trafił do Stanów Zjednoczonych, gdzie w ślad za konceptem Allena Ginsberga „pierwsza myśl, najlepsza myśl”, zaczął na szerszą skalę swoją improwizowaną przygodę z muzyką, której początkiem była EP-ka „TJD001” wypuszczona przez The Jazz Diaries… wytwórnię założoną przez samego jitwam.

Pierwszy długogrający album wydał jednak w elektronicznym Berlinie. Płyta zatytułowana była po prostu „Jitwam” („ज़ितम सिहँ”) i została wydana przez Cosmic Compositions. Wytwórnia promowała ten album twierdząc, że to może być „jedno z najpiękniejszych wydawnictw jakie wypuścili”. Rzeczywiście, trudno nie docenić niezwykle oryginalnego połączenia hip-hopu i elektroniki jakie zaprezentował jitwam. Artysta zaczął budzić zainteresowanie krytyków i hajpowych mediów, a fani zastanawiali się czy historia o podróżach, medytacji i wolontariacie to jednak nie dobrze skrojony scenariusz na film fabularny aniżeli dokument, ale jitwan. dalej robił swoje – improwizował na przecięciu hip-hopu i elektroniki, wplatając w to coraz więcej funku i soulu. W 2017 i 2018 r. ukazały się w The Jazz Diaries nowe EP-ki jitwam. – kolejno: „Whereyougonnago?” i „Purple”. Wreszcie, w maju 2019 r., światło ujrzał nowy album „Honeycomb”, świetna funkowo-soulowa improwizacja artysty, który nawet jeśli pewne wątki swojej historii przemilczał bądź podkręcił to jednak nie można mu odmówić dużego talentu.

Na „Honeycomb” jitwam. stawia na bujającą przebojowość i urokliwe, ciepłe beaty. Stara dobra szkoła wyjątkowo się tu sprawdza. Utwory nie są zbyt długie, za to pełne energii („busstop”, „i don’t lie”), a do tego urozmaicone chwytliwymi tekstami. Przykładowo fenomenalny i najlepszy z płyty „i’m a rock”, z uroczymi wstawkami harmonijki na której zagrał tu Leroy Johnson III. Czy się stoi, czy się leży, ciało samo zaczyna się bujać, a głowa nucić. Podobnie przy „opendoors”. Balladowość jitwam. ograniczył do minimum, tak aby nie stracić nic z dynamiki płyty, a jednak przełamać perkusjonalia i beaty znajdujące się na froncie („hearts don’t lie”, „trustt”, „country & western”). Czasem przeradzają się one w szelmowskie uwodzenie („b i t c h”), by potem jednak stać się sceną dla wychodzącej z cienia ale nieprzesadnej męskiej emocjonalności i wrażliwości („universes”). Całość zamyka ponad sześciominutowa kołysanka „aria’s song”, którą kończy po przejściu ciekawa wariacja, okraszona tradycyjnymi dźwiękami hinduskich flecików i odgłosami radosnego gwizdania. Do swojego świata jitwam. zaprasza też wielu gości wśród których m.in. wokalistka Marie Bashiru, trębacz Nick Walters, puzonistka Rosie Turton czy intrygujący chilijski producent Natureboy Flako, który był współproducentem albumu.

Muzyczna opowieść „Honeycomb” nie obfituje w jakieś zaskakujące elementy czy brzmieniowe dziwactwa. Wręcz przeciwnie, jitwam. operuje w zdecydowanej mierze zabiegami i chwytami doskonale znanymi w bogatej historii funku i soulu (jak chociażby maniera śpiewania we wspomnianym „b i t c h”). Z drugiej strony w tym co tworzy jest tak naturalny, szczery i pewny swoich umiejętności, że owa „improwizacja” wynosi go daleko na przód obecnej sceny funk/soul/r’n’b. Muzyka jitwam. to muzyka do słuchania i cieszenia się nią, nie zaś do rozwlekłego opisywania i górnolotnego opatrywania jej dodatkami typu „eksperymentalny”, „przesuwający granice”, itp. Tak jakby dla jitwam. soul, hip-hop, funk, beatsy i elektronika, ale przede wszystkim muzyczna radość i luz, w istocie w ogóle nie miały granic. +10 do opcji „lato”.

2 maja 2019 | Tartelet Records

Profil jitwam. na Facebook » Profil jitwam. na Bandcamp » Profil jitwam. na Soundloud » Oficjalna strona jitwam. »

Cykada – Cykada

Energetyczna fuzja jazzu znad Tamizy pod banderą biało-czerwoną.
Czytaj dalej »

Nowości z International Anthem

Odwiedzamy katalog chicagowskiej oficyny International Anthem, gdzie ukazały się nowe wydawnictwa Makaya McCravena i Bena LaMara Gaya. Czytaj dalej »

Tenor z Allenem oraz Turner z Youth`em

Analogowi astronauci. Czytaj dalej »

Hula – Murmur

Industrialny funk sprzed ponad trzech dekad.

Czytaj dalej »

The Magnificent Tape Band – The Subtle Art of Distraction

Retromania w wersji turbo. Czytaj dalej »

Cavern Of Anti-Matter – Hormone Lemonade

Zbyt rozciągnięty luz. Czytaj dalej »

The Herbaliser – Bring Out The Sound

Duchów Ninja Tunes obcowanie.
Czytaj dalej »

Andy Cooper – The Layered Effect

Dawno niewidziana radość. Czytaj dalej »

Dirtmusic – Bu Bir Ruya

Tym razem muzykę duetu „pobrudzili” Turcy.    Czytaj dalej »

Rhye – Blood

Jakby nic się nie zmieniło. Czytaj dalej »

Spaceheads – A New World In Our Hearts

Zmiana wisi w powietrzu! Nadchodzi nowy świat! Czytaj dalej »

St. Vincent – MASSEDUCTION

Konkurs na „Okładkę płyty roku 2017” uznaję za rozstrzygnięty. Fanfary! Czytaj dalej »

Nisantashi Primary School – Nisantashi Primary School EP

Eletroniczno-popowe trio z Kijowa, Nisantashi Primary School, kilka dni temu opublikowało swoją debiutancką EP-kę. Warto jej posłuchać, bo Vlad, Lucy i Mykhaylo przedstawiają na niej trzy „sympatyczne” utwory. Sympatyczne, bo to określenie, które zawsze wyskakuje w mojej głowie przy okazji mówienia czy pisania o elektro-popie. To właśnie taki wdzięczny gatunek, miły w swej prostocie, rozluźniający i nastrajający optymistycznie. I tak jest w tym przypadku.

Czytaj dalej »

Nadine Shah – Holiday Destination

Nie ma ucieczki od polityki. Czytaj dalej »

LCD Soundsystem – American Dream

LCD Soundsystem znów nadaje. Czytaj dalej »