Stenny – Upsurge
Paweł Gzyl:

Połamane rytmy zanurzone w ambiencie.

Justyna Steczkowska – Maria Magdalena. All Is One
Przemysław Solski:

Wędrówka duszy.

Function – Existenz
Paweł Gzyl:

Opus magnum Dave’a Sumnera.

Bella Boo – Once Upon a Passion
Jarek Szczęsny:

Z półprzymkniętymi oczami.

Shed – Oderbruch
Paweł Gzyl:

Szperając w zbiorowej pamięci.

KTLH – Azathoth
Jarek Szczęsny:

Egzorcyści będą mieć pełne ręce roboty.

Koenraad Ecker & Frederik Meulyzer – Carbon
Paweł Gzyl:

Wizyta na Spitsbergenie.

Planetary Assault Systems – Live At Cocoon Ibiza
Paweł Gzyl:

Techno z saksofonem? Czemu nie!

Olo Walicki & Jacek Prościński – Llovage
Jarek Szczęsny:

Uciekająca sekcja rytmiczna.

Abul Mogard – Kimberlin
Maciej Kaczmarski:

Elegia na odejście.

Tobias Preisig – Diver
Łukasz Komła:

Skoncentrowana powódź.

Lee Gamble – Exhaust (Flush Real Pharynx Part 2)
Paweł Gzyl:

Powrót do korzeni.

Various Artists – Pop Ambient 2020
Paweł Gzyl:

Ambient jak skała.

FKA Twigs – Magdalene
Jarek Szczęsny:

Jedno płuco.



winyle

Pod igłą #6: Muzyka Dla Nikogo, Shadowax, Fisherboyz, Ardb

Kolejnym wpisem w cyklu „Pod igłą” zapraszam Was w winylową podróż do Europy Środkowo-Wschodniej, a dokładnie do Polski (z dwoma przystankami) oraz Rosji i Rumunii, podczas której czeka na was sporo ciekawej elektroniki: od house’u przez beatsy, techno, minimale aż do pierwiastków ambientowych. To wszystko znajdziecie na: najnowszym wydawnictwie z oficyny Transatlantyk (składanka „Muzyka dla nikogo”), Shadowax, Fisherboyz i Ardb. No to ruszamy!

V​/​A – Muzyka Dla Nikogo (część pierwsza i ostatnia)

Po wypuszczeniu w 2018 r. EP-ki „Sigh” autorstwa Mchów i Porostów, w tym roku label Transatlantyk prowadzony przez Zambona, znanego także z projektu Very Polish Cut-Outs, powrócił z krótką składanką, ale treściwą jeśli chodzi o brzmienia, zatytułowaną „Muzyka Dla Nikogo (część pierwsza i ostatnia)”. Trafiły na nią cztery utwory oparte o różnorodne stylistyki. Mamy tu ciepłe beatsy zatopione w groove’ującym house’ie (utwór „Escape” aut. Dextre), wyraziste electro oparte o chłodną, klubową linię techno (K-Hole Trax, „Shout Out To Keith Haring”), deep-house’owo-ambientowy odpływ choć z istotnie dance’owym podbiciem (1 9 9 2, „Emphasis”) i wreszcie subtelne, a przy tym intrygujące połączenie deep-house’u i minimali (Aheloy!, „Anvil”). Spójnej całości składanki słucha się z przyjemnością, a gdy się kończy to pojawia się trochę smutku, że to już koniec. Otóż pomimo wyraźnej lawiny nowości elektronicznych, nagrań bezpretensjonalnych, luźnych a przy tym jednocześnie stylowych, i wreszcie takich, które sprawdzą się nie tylko w klubie ale i w domowym odsłuchu, nie ma znowu aż tak wiele. Dlatego swoją zawartością „Muzyka Dla Nikogo (część pierwsza i ostatnia)” totalnie rozbraja tytuł wydawnictwa, okazując się muzyką dla tych wszystkich, którzy szukają w elektronice czegoś nowego, nieoklepanego i wynikającego z wyraźnej pasji, a nie tylko klubowej mody. Tym samym po raz kolejny brawa dla Zambona i Transatlantyku, za następny mega ciekawy winyl w polskiej elektronice.

PS: dla tych, którym katalog wytwórni nie jest aż tak znany, lub kojarzy się głównie z „Przelotem” Ptaków, po odsłuchu Muzyki Dla Nikogo polecam dodatkowo także składankę wypuszczoną w 2015 r. – „Polo House – A Look Into The Bowels Of The Polish House Underground”. Świetna kompilacja!

10 października 2019 | Transatlantyk

Shadowax – nikolai reptile

Rosyjska producentka Shadowax, którą możecie też kojarzyć z pseudonimu Ishome, to nowa „podopieczna” Niny Kraviz. Wytwórnia трип, której szefuje Kraviz, wypuściła we wrześniu EP-kę Rosjanki zatytułowaną „nikolai reptile”. Od pierwszych dźwięków przykuwa ona uwagę swoją oryginalnością. Bo choć Shadowax porusza się wyłącznie po techno, to jednak zaciąga z niego przede wszystkim beat i tempo, nie przesadzając z ozdobnikami tła. Do tego dodaje dyskretne hipnotyzujące efekty, bawiąc się nimi na linii wspomnianego beatu, zmiksowane wokale i basy, które choć dyskretne to jednak niskie, budzą wrażenie a nawet momentami brzmią tak jakby właśnie przepalały mikser. Muszę więc przyznać, że słuchając tej płyty po ciemku, choć byłoby to okrutnie smutne, to jednak dymek nad mikserem czy gramofonem były wielce urokliwy. Do tego dochodzi świetny numer „What About Me” („A ja?”), który tak brzmieniowo jak i tekstowo robi kapitalne wrażenie i pewnie większa część milenialsów znajdzie w nim cząstkę siebie. Na koniec torpedujące wręcz techno w szalonym „Mortal Talking”. Ale to już wyższy stopień wtajemniczenia, coś w stylu „Biez xxx nie razbieriosz”. Bardzo trafiona EP-ka, a do tego jeszcze opcja poćwiczenia rosyjskiego!

2 września 2019 | трип Recordings

Fisherboyz – Afterglow

Techno to także główna oś brzmienia nowej EP-ki duetu Fisherboyz, tworzonego przez Macieja Milczarka i Piotra Matulę. Nosi ona tytuł „Afterglow”, a ukazała się w listopadzie nakładem poznańskiej oficyny International Day Off, która regularnie wypuszcza na winylu wydawnictwa polskich producentów techno. Na EP-kę trafiły trzy niezwykle klimatyczne nagrania Fisherboyz – tytułowy „Afterglow” utrzymany w konwencji głębokiego, atmosferycznego dark techno, „On The Wall” – stylowy wojaż po dynamicznym techno i electro, i na koniec najspokojniejszy, choć niezwykle przyjemny i urokliwy „Traveler”, utrzymany w konwencji deep. Do tego EP-kę zasiliły dodatkowo dwa remiksy. Seltron 400 wzięli na warsztat „On The Wall” podkręcając w nim dzikość electro, zaś Kuba Sojka „Travelera”, dodając mu energetyczne podbicie i podkręcając jego klubowy charakter. Tak jak nie jestem specjalną fanką electro, to tu brzmi ono świetnie. Połączone z techno, przepuszczone przez mgłę atmosferycznych brzmień deep i dark, zaskakuje tu nie tylko sporym wymiarem głębi, w której można się zatopić na dłuższe chwile, ale także przyjemną, wyraźnie klubowo – taneczną energią, która nie przypomina łamanych dźwięków, a płynny, dynamiczny trip. Wreszcie jest na EP-ce Fisherboyz coś, co nazywam „duchem Jona Hopkinsa”. Szczególnie gdy chodzi o nierówny, tworzący wręcz melodię kick w „Afterglow” czy dynamikę bitu w remiksie „Travelera” autorstwa Kuby Sojki. Nie mam na myśli prostego porównywania do brytyjskiego producenta, a to, że polskiemu duetowi udało się stworzyć na EP-ce, na której wyraźnie słychać electro, genialny klimat polegający na intensywnym zespoleniu słuchacza z muzyką. Właśnie taki, w którym Brytyjczyk jest mistrzem. Brawo Panowie!

29 listopada 2019 | International Day Off

ardb ‎– Atipic008

Na koniec trafiamy do Rumuni skąd pochodzi producent Ardeleanu Bogdan tworzący pod pseudonimem ardb, współtwórca kolektywu Lisière Collectif. W tym roku ukazały się jego dwie EP-ki, w lipcu „Mind Drift” wydana nakładem Geodesic, a pod koniec sierpnia „Atipic008” wypuszczona przez wytwórnię Atipic, prowadzoną przez Adriana Niculae, który w muzycznym świecie bardziej znany jest jako Priku. Właśnie tą EP-kę chcę Wam polecić w tym odcinku „Pod igłą”. Ardb w czterech klimatycznych utworach połączył minimalowe techno i tech-house przy czym znalazł też miejsce na pierwiastki deep i dub techno, dzięki czemu mamy tu do czynienia ze spójnym i wkręcającym lotem po rejonach nie tylko energetycznych ale i hipnotyzujących, charakterystycznych dla afterowego grania, gdzieś między 3 a 5 rano. Ardb rozkłada poszczególne akcenty z niesamowitym wyważeniem. Wie kiedy skupić się bardziej na bicie, a jednocześnie potrafi też w odpowiednich momentach wyeksponować to, co w jego utworach melodyczne, od nieprzesadnie ciężkich basów, po ozdobniki w stylu cosmic. Nie ma tu miejsca na nudę czy dłużyzny, choć jak przystało na rasowe minimalowo tech-hous’owe granie nie ma tu też rozbijających całość i nadmiarowych dodatków. Jest tak jak być powinno: klimatycznie. To chyba w ogóle hasło klucz 6. wpisu w cyklu „Pod igłą”. A to wszystko w naszych rewirach, zamkniętych w dość ogólnym, a jak słychać bardzo różnorodnym określeniu Europa Środkowo – Wschodnia. No i git.

19 sierpnia 2019 | Atipic

Pod igłą #4: Burial, Kangding Ray, Nthng, Hierarchy

Czwarta odsłona cyklu „Pod igłą” to spojrzenie na cztery świetne EP-ki oscylujące w chłodnych brzmieniach różnych odmian techno, od deep & dub, ambient-techno aż po eksperyment. Zapraszam do sprawdzenia nowości od Buriala, Kangding Ray, Nthng i Hierarchy. Może to decyzja przekorna wakacyjnemu słońcu, ale naprawdę warto sprawdzić te wydawnictwa, nawet (a może właśnie szczególnie) w środku lata.

Burial – Claustro / State Forest

O geniuszu i wadze twórczości Buriala dla muzyki elektronicznej powiedziano już wiele, jeśli nie wszystko. William Bevan nowego albumu nie wydał od ponad 10 lat, ale co jakiś czas przypomina o sobie EP-kami. Jedne z nich były bardzo udane (np. Subtemple / Beachfires z 2017 r.), inne być może ciut mniej (ale też żadnej nie można określić jako „średnia” czy „przeciętna”). Spokojnie mógłby z nich złożyć jeden album, czego nie robi z sobie znanych przyczyn. Nie wiem co nim kieruje i nigdy się nie dowiem.

Słuchając najnowszej EP-ki Brytyjczyka zatytułowanej „Claustro / State Forest” wiem za to, że Burial wciąż ma pomysł na tworzenie oryginalnych brzmień w tak przesyconej aktualnie elektronice. To chyba właśnie dlatego wystarczą mu dwa nagrania, nie liczące łącznie nawet kwadransa, żeby jasno zaznaczyć w tym świecie swoją ważną obecność. Dziwaczny, drumowo – garażowy „Claustro” spokojnie i dostojnie żongluje elementami dance’owymi i wokalami, wpędzając słuchacza w nastrojowy odpływ. W tle słychać wykręcone, dziwaczne motywy, które tylko dodają nonszalancji tej zabawie przez co nie sposób nie zauroczyć się tym klubowym numerem.

„State Forest” to zupełnie inna historia, a nawet zupełnie inny świat. Momentami rozrywający na strzępy, a przy tym spokojnie pulsujący chłodem na gołych nerwach i zranionych emocjach, jest idealną muzyczną metaforą samotności i bezsensu istnienia. Nie umiem znaleźć w nim nadziei, a w swojej szczerości na temat straty i odosobnienia jest do granic prawdziwy. Powracający w tle odgłos znużonego, ciągłego otwierania metalowej zapalniczki jest jak mantra przypominająca o tych wszystkich przepalonych godzinach, trwających wieczność, spędzonych na próbach jakiegokolwiek wytłumaczenia czyjegoś odejścia. I kiedy wydaje się, że to może już, pojawia się to wspomnienie oddechu, które rozpoczyna te katusze na nowo. Bez cienia wątpliwości to jedna z najpiękniejszych eksperymentalnych ambientowych kompozycji, jakie kiedykolwiek pojawiły się w elektronice i jednocześnie dowód na ostatnie odruchy człowieczeństwa. Pewne jest bowiem, że moment, w którym przestaniemy wzruszać się muzyką Buriala, będzie ostatecznym dowodem na koniec „czującej” ludzkości.

Czerwiec 2019 | Hyperdub

Kangding Ray ‎– Predawn Qualia

Mimo, że najnowsza EP-ka Davida Letelliera aka Kangding Ray składa się raptem z czterech utworów, to solidna i wyborna pozycja w dyskografii francuskiego producenta, obejmująca najlepsze co można sobie wyobrazić w eksperymentalnym techno. Kangding Ray w znany tylko sobie sposób wyłuskuje to, co w tej stylistyce najciekawsze i oprawia z wyczuciem wymagającymi w odbiorze efektami, uzyskując efekt budzący spore uznanie.

U mało kogo jak u Kangding Ray torpedujący, nie dający wytchnienia kick brzmi dość lekko i hipnotycznie gdy nałożony jest na melancholijną melodię i zgrzytliwy, arpeggiowany metaliczny dźwięk („Predawn Qualia”). Podobnie u niewielu artystów eksperymentalne techno potrafi jednocześnie zabrzmieć jak muzyka filmowa („Stone Sober Brushstrokes”) czy jak wymarzony utwór na peak deep/minimal techno seta („Orcan Tears”). Dopełnieniem EP-ki jest ostatni „Trade On Azul”, perfekcyjny closing totalnie łamiący schemat namiotowych rave’ów! Jest miło, szczególnie gdy do namiotu wpada ciepłe słońce. A jednak w lipcowej odsłonie „Pod igłą” nie udało się uciec od letniego słońca! Nie jest to tania EP-ka (70-90 zł), ale nie mam wątpliwości że dla koneserów techno, ta cena nie wyda się wygórowana. Dodatkowo dostają artystyczne rękodzieło w postaci ręcznie malowanego sleeve’a. Bajer, ale urokliwy i świadczący o dopracowaniu EP-ki pod każdym względem.

Maj 2019 | ARA . About Recording Artists

Nthng ‎– Microdose

Kto gustuje w deep techno, ten prędzej czy później musi trafić na nagrania tajemniczego holenderskiego producenta tworzącego pod pseudonimem nthng. Kiedy już natrafi się na tego delikwenta i posłucha kilku z jego kompozycji, raczej nigdy nie wyjdzie się już z fascynacji brzmieniem artysty, które jest tak hipnotyzujące, że uzależnić się od niego zajmuje chwilę. Podobnie jest i w przypadku najnowszej EP-ki nthng, zatytułowanej „Microdose”, wydanej nakładem wytwórni Mörk, sub-labelu brytyjskiej Lobster Theremin. Trafiły na nią trzy utwory, emocjonalny i subtelny „Sighting Of An Angel”, nasączony electro „Neo” i kosmiczny tytułowy „Microdose”. Nthng jak zwykle się nie spieszy, budując każdy z nich ze spokojem i wyczuciem, dzięki czemu ponad ośmiominutowe kompozycje stają się alternatywnymi opowieściami, idealnymi do miksowania na różne momenty pełnego napięcia seta. Jest ciemno, ale nie jest duszno, wręcz przeciwnie, dużo tu przestrzeni i energii, którą się przesiąka i która napędza do hipnotycznego tańca.

Znów mu się udało i znów myślę sobie, że przeżyć jego set na żywo będzie jednym z najlepszych doświadczeń w ciemniejszym i głębszym techno. Tylko poczekać, aż ktoś zaprosi go do Polski. Tylko, a może aż. Na czas przeczekania najlepiej zamknąć się w czterech ścianach z „Microdose”, zgasić światło i przemyśleć co wrzucić na pod igłę, gdy po blisko pół godziny ta rewelacyjna atmosferyczna EP-ka się skończy. A może EP-kę, którą proponuję jako ostatnią w tym wydaniu? Wszak świetnie ze sobą współgrają.

Lipiec 2019 | Mörk

Hierarchy ‎– Matter/Space/Void

Na koniec zostawiam najnowsze wydawnictwo w oficynie A Sacred Geometry, jaką jest EP-ka Hierarchy, zatytułowana po prostu jak trzy utwory, które na nią trafiły: „Matter/Space/Void”. Jest to jeden z trzech krążków (zob. także Nors i album „Dies Irae” oraz „A Syrian Gaze”), które ukazały się nakładem tej wytwórni, nie stanowiąc przy tym nagrań Fabrizio Sestito, założyciela i producenta nagrywającego pod takim samym pseudonimem jak nazwa wytwórni – A Sacred Geometry (jeśli nie znacie serii jego EP-ek pt. „Chapter I-V”, to jest to najlepsza okazja do nadrobienia tych zaległości).

„Matter/Space/Void” to debiut tajemniczego (tajemniczej?) Hierarchy, a więcej informacji na temat artysty nie znalazłam. Wiem za to, że warto już teraz zapamiętać ten pseudonim i śledzić kolejne wydawnictwa, na które „Matter/Space/Void” rozbudza nadzieje. Pełne energii i wyobraźni dub techno, jakie słyszmy w „Matter”, przechodzi następnie w międzygalaktyczną podróż do świata przestrzennych tribali („Space”), by na końcu przeobrazić się w surowe i wyciszające ambient-techno („Void”). Te trzy utwory świadczą o dużej muzycznej wrażliwości artysty, który (która) zna doskonale kanon esencjonalnego dub techno, a jednak debiutując potrafi dodać temu sporo własnej wizji. Dzięki temu otrzymujemy naprawdę ciekawą EP-kę, do której niejako gratisem jest remiks samego założyciela A Sacred Geometry, wspomnianego Fabrizio Sestito, który na EP-kę Hierarchy dograł swoją reinterpretację utworu „Matter”, oznaczoną jako „ASG Materia Remix”. Wisienka na tym winylowym torciku!

Lipiec 2019 | A Sacred Geometry

Pod igłą # 4 | Lipiec 2019

Pod igłą: nowości od Golden Baby, Rising Sun, KUF i Skee Maska

Nowy cykl „Pod igłą” to ukłon w stronę czarnych płyt, których popularność odradza się od dłuższego już czasu, choć tak naprawdę ich fenomen trwa nieprzerwanie od kilkudziesięciu lat, kiedy pojawiły się w świecie muzyki. Mają jedyny w swoim rodzaju brzmieniowy urok i fizyczne piękno, co sprawia, że wywołują emocje nieporównywalne do płyt CD czy kaset magnetofonowych, są uwielbiane przez DJ-ów i muzycznych megalomanów, dla których upragnione wydawnictwo na wosku to niemalże świętość. Co do niekończącej się dyskusji o wyższości brzmienia z płyt CD od tego z płyt gramofonowych, nie zamierzam nikogo przekonywać, że jest inaczej, za to przywołam najsłynniejszy chyba cytat na temat winyli, przypisywany Johnowi Peel: „Somebody was trying to tell me that CDs are better than vinyl because they don’t have any surface noise. I said, “Listen, mate, life has surface noise.

W ten oto sposób otwieramy cykl „Pod igłą”, pod którą jako pierwsze trafiają nowe EP-ki Golden Baby, Rising Sun, KUF i Skee Maska, które łączy nie tyle co gatunkowe podobieństwo, ile wysoki poziom. Bez względu na to, w stronę którego tytułu zwrócicie wzrok i uszy powinniście być zadowoleni (albo i zachwyceni)!

Golden Baby – forgotten world 1 & forgotten world 2

DJ Healer aka: Traumprinz / DJ Metatron / Dr Sun / Prime Minister of Doom / Prince Of Denmark powraca z kolejnym aliasem – Golden Baby. Tajemniczy niemiecki producent z Jeny, wcześniej związany przez długi czas z wytwórnią Giegling, na dwóch dwunastocalowych winylach proponuje wybrane utwory ze swoich setów opublikowanych kilka lat temu pod różnymi z wymienionych pseudonimów. Wyborny, sugestywny deep house („AnotherChicagoHooker”, „Can I Ride (Extended Cut)”) z zacięciem w stronę ambientu, a nawet dubów („Ta Reine”). Pozostałe utwory z EP-ek będą zapewne możliwe do namierzenia na YT pod innymi tytułami, po tym jak EP-ki fizycznie pojawią się na rynku (wysyłka: drugi tydzień marca). Muzyczna rozkosz, kolekcjonersko (już) biały kruk, który na specjalnie postawionej przez Healera stronie all possible worlds wyprzedał się w mgnieniu oka. Na pocieszenie na ww. stronie znajdziecie reedycje zeszłorocznych albumów Healera: „Nothing 2 Loose” oraz „Mudshadow Propaganda” wydany jako Prime Minister of Doom. Polecam brać, póki jeszcze są. Wyborny szeroko pojęty deep house i najgłębsze doznania obcowania z nim gwarantowane.

Rising Sun – Realism EP & Realism II

Na ostatnich EP-kach Steffena Laschinskiego aka Rising Sun, podobnie jak u Golden Baby, przeważa deep house z domieszką ambientu, niemniej z zacięciem w stronę breakbetów i brzmień leftfield, co z kolei stanowi łącznik z nagraniami Skee Maska, o którym mowa kilka linijek niżej. Na Realism trafiło sześć nagrań: Miracle, Give Me Love (The Ambientist Remix I), The Park, Rewind, Yours (24 March Mix – Live), First Touch (Scraps Of Poetry 606 Reduce), które niosą house’ową błogość, trochę sampli i nostalgicznych brejków rodem z lat 90. Dodatkowym atutem są remiksy The Ambientista, który zdobył rozgłos kasetowym wydawnictwem 1-10 (na winylu: 1-6) tj. remiks „Give Me Love” I na Realism, a na siedmiocalowej Realism II – „Give Me Love” II (na Realism II obok remiksu Tha Ambientisa jeszcze utwór „Hirosaki”). Obie EP-ki raczej trudno dostępne, choć w Polsce do zdobycia z wyjątkową łatwością: w sklepie internetowym Monoton, którego banner dumnie pręży się pod tym tekstem. Znajdziecie tam jeszcze trzecie wydawnictwo Rising Sun – zeszłoroczne „Poems On Healing A Broken Heart”, które podobnie jak Realism EP i Realism II wypuściła oficyna Reality Used To Be A Friend Of Mine, o skromnym katalogu (raptem 5 pozycji), ale dobranym z wyjątkowym ukłonem w kierunku mieszanki deep house / breakbeat / ambient. Nostalgicznie, urokliwie i niezwykle przyjemnie.

KUF – GGGGG

KUF, założyciel szwedzkiej wytwórni Arsenik Records, wypuścił niedawno ciekawą EP-kę zatytułowaną „GGGGG”, na której znajdziemy cztery utwory, będące przekrojowym spojrzeniem na techno. Są tu zarówno brzmienia charakterystyczne dla namiotowych rejwów („Rave Face”), minimal techno („Krem”) czy deep („Dubber”). Do tego ciekawa wycieczka w stronę eksperymentu – tytułowy „GGGGG”. Przy tej różnorodności KUF zachował spójność, opartą z jednej strony o energetyczne techno, z drugiej o charakterystyczny brzmieniowy chłód oficyny, którą kieruje, a która uparcie w swoich tagach wskazuje ambient, choć jedynego łącznika z ambientem należy w tym przypadku upatrywać co najwyżej w chłodach szwedzkiego klimatu, aniżeli w brzmieniach Arsenikowych wydawnictw. Na tych w roli głównej występuje techno – za każdym razem ciekawe, z ukłonem w stronę minimalu, ale jednocześnie pełne energii. Wyrafinowana EP-ka o niepodważalnym uroku, od której warto rozpocząć eksplorowanie katalogu Arsenik Records.

Skee Mask – 808BB

Jeden z najczęściej wychwalanych ostatnio producentów, Skee Mask, który ową popularność zawdzięcza zeszłorocznej płycie „Compro”, powraca z EP-ką „808BB”, będącą kontynuacją EP-ek z 2017 r. – „2012” i ” ISS002″. Podobnie jak wcześniejsze wydawnictwa Skee Maska również i „808BB” została wydana w wytwórni Ilian Tape prowadzonej przez braci Dario i Marco Zenker. Trzy numery, które trafiły na EP-kę, to w istocie skondensowana próbka bardziej tanecznej strony muzycznego stylu Skee Maska. „Trackheadz” – energetyczna fuzja techno i drum & bass, perkusyjne szaleństwo mogące wywołać ekstazę. W „TH808” Skee Mask nieco zwalnia, a na tle połamanej stylistyki eksponuje długie ambientowe pady, który to schemat znamy doskonale z „Compro”. Podobnie jest w trzecim „800AB”, choć tu więcej miejsca na breaki i błogi idm, w którym naturalnie można odnaleźć ducha Aphexa, choć to porównanie jest już tak zgrane, że przestaje mieć jakikolwiek sens. Tak czy siak, fani jednego i drugiego powinni być zadowoleni, a po wyjściu ze świata etykiet, nawet ucieszeni, bo jak widać na przecięciu tych styli wciąż można tworzyć coś atrakcyjnego. Rekomendacja jak podawać – po prawej stronie etykiety na płycie.

Andrzej Korzyński – W klubie disko

Na ubiegłorocznej odsłonie łódzkiego Soundedit Festivalu miała swoją oficjalną premierę winylowa EP-ka Andrzeja Korzyńskiego – „W klubie disko”. Obok niepublikowanych utworów mistrza znalazły się także dwa remiksy Das Komplex i Hatti Vatti.  Czytaj dalej »

3 Pytania – Soul Service DJ Team [+ KONKURS]

Goście, którzy dbają o to, żeby stare polskie utwory zawsze były „nowe”.

W nowmuzycznym cyklu 3 Pytania pojawiają się dziś niezwykle ciekawi goście. Oto na nasze pytania odpowiadają Burn Reynolds i Papa Zura z kolektywu DJ-skiego Soul Service.

Mówią o nich tak: „SOUL SERVICE to pięciu płytowych szperaczy, których łączy muzyczna pasja – razem działają już od blisko 13-stu lat.
Muzyka funk i soul, brudne brzmienia lat 60/70, mocne, niepokojące rytmy, psychodeliczne gitary i jazzowe dęciaki oraz miłość do winylowej płyty i didżejskiego kunsztu to zarówno hobby jak i sposób życia członków grupy. Są oni autorami siedmiu albumów-kompilacji (LP/CD) z polską muzyką lat 60/70, m.in. serii płytowej “Polish Funk”; przez lata prowadzili muzyczna audycje w Radiu Roxy (aż do zamknięcia stacji) a ze swoimi setami didżejskimi zwiedzili kluby i festiwale w kilkunastu krajach.
Co weekend możecie spotkać ich grających gdzieś z płyt, we własnym stylu, nie zważających na mody, trendy ani ciemną stronę mocy!”

W Soul Service jest ich pięciu: dwóch wspomnianych Dżentelmenów czyli Burn Reynolds i Papa Zura oraz Miściak, Cpt. Sparky i Ojciec Karol. Nie grają elektroniki, za to kochają czarne płyty i jak nazwa wskazuje: soul & funk. Z tychże płyt grają w całej Polsce i nie tylko. Zawsze z radością i luzem. Przed wszystkim jednak robią coś naprawdę bezcennego: dbają, by nie zapomnieć o świetnych polskich nagraniach z lat ’60 i ’70. Głównie wydając kompilacje z polską muzyką z ww. okresu i odświeżając świetne, a nieznane kawałki. To muzyczni i winylowi zapaleńcy, a przy tym naprawdę świetni „Kolesie”. Niedawno wydali płytę „Polskie Kroniki Filmowe 1963-78” zawierającą wybrane przez nich utwory z rożnych wydań Polskiej Kroniki Filmowej. Materiał na ten album został nagrany z oryginalnych taśm Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych. Album wydała wytwórnia GAD Records a okładkę stworzył Dawid Ryski. „Polskie Kroniki Filmowe 1963-78” to łącznik między tym co starsze oraz tym co nowe. I dlatego Nowamuzyka.pl stanęła na ich drodze.

1) Całkiem niedawno wydaliście jako Soul Service płytę „Polskie Kroniki Filmowe 1963-78” – jak wpadliście na pomysł tego projektu i jak wyglądała praca nad nim? Co skłoniło Was do wyboru tych utworów, które trafiły finalnie na płytę?

Burn Reynolds: Pomysł na płytę „urodził się” 2 lata temu. Luźno rozmawialiśmy na ten temat dużo wcześniej. Oglądając „Kroniki filmowe” często wsłuchiwałem się w muzykę, którą wykorzystano do ilustrowania scen. Wiadomo było, że jest tam dużo ciekawej muzyki. Zura zainteresował tematem Michała Wilczyńskiego z GAD Records i ruszyliśmy. Zaczęło się od oglądania „Kronik” pod kątem muzyki. Stworzyliśmy listę, wysłaliśmy Michałowi. Po wielu miesiącach dostaliśmy już konkretne nagrania. Oczywiście było ich mniej niż naszych tropów, bo nie do wszystkich utworów dało się kupić prawa. Został nam już najmilszy moment przygotowywania płyty czyli słuchanie, selekcja i układanie tego w sensowną całość.

Papa Zura: Dokładnie, po wydaniu 7 kompilacji z archiwalną polską muzyką szukaliśmy pomysłu na kolejne wydawnictwo i zależało nam na znalezieniu tematu, który byłby totalnie niewyeksploatowany. Polska Kronika Filmowa to właśnie od strony audio taki temat. W tle często propagandowych filmów i pod głosem lektora znajduje się sporo fragmentów świetnej muzyki, a duża część z niej nigdy nie ujrzała światła dziennego w całości i jako samodzielne utwory. Z kolei sama selekcja utworów to wypadkowa wielu czynników, np. dostępności, możliwości zdobycia praw, namierzenia co to za utwór i kim był autor ale przede wszystkim naszych gustów i ułożenia ich tak, by całość brzmiała jak najlepiej.

2) Poza Kronikami, czego ostatnio słuchacie?

Burn Reynolds: Bardzo podoba mi się płyta Alessandro Alessandroni „Ritmo Dell’Industria No2” i często do niej wracam. Oryginalnie wyszła 1969 roku, ale ja kupiłem reedycję dla Sonor Music Editions z zeszłego roku. Wspaniała płyta i świetne, dobrze brzmiące wydanie. Poza tym przez długi czas z mojego gramofonu nie schodziła płyta Doug Hream Blunt. Nagrania pochodzą z pierwszej połowy lat 80, ale oficjalnie wyszły za sprawa Luaka Bop dopiero w 2015 roku. Cześć nagrań brzmi jak demo, ale ma to swój urok. Z kolei ostatnio pojawiło się wznowienie albumy „Strictly From Hunger” grupy Hunger. To z kolei za sprawą Now Again Records. Kilkanaście lat temu usłyszałem jeden numer z tej płyty (był użyty w miksie) i kompletnie oszalałem. Wiele lat nie wiedziałem czyj jest ten utwór. Jak już to odkryłem to okazało się, że płyta jest niestety bardzo rzadka i droga. Ale od kilku tygodni jest dostępna reedycja i to jest bardzo dobra wiadomość.

Papa Zura: Przyznam szczerze, że słucham muzyki z prawie każdego gatunku, a ostatnio to całkiem niewiele „soulserwisowych” klimatów. Z ostatnich miesięcy na pewno byłoby
Howie B. / Craig Richards / Shaun Ryder – Old Boys: Poza tym: Colored Music, Joe Meek, Quakers, Oren Ambarchi, R Vincenzo i Misha Panfilov Sound Combo

3) Jakie wydarzenie muzyczne polecacie niebawem i dlaczego? I oczywiście co ciekawego planujecie jako Soul Service na najbliższy czas?

Papa Zura: W najbliższą sobotę 24 marca polecamy pojawić się w warszawskim klubie Spatif gdzie P.Unity wykona na żywo i we własnych aranżacjach utwory z Kronik Filmowych. Będziemy prezentować płytę, która niebawem ukaże się w wersji winylowej. Dodatkowo będzie można zobaczyć wizualizacje oparte na fragmentach Kronik no i oczywiście potem after party z udziałem naszego kolektywu 🙂 Szczerze to już nie możemy się doczekać tego wieczoru, bo ta muzyka po raz pierwszy zostanie odegrana na żywo i to przez grupę, która słynie z doskonałych i energetycznych koncertów! Zapraszamy!

Burn Reynolds: Poza tym wieczorem promującym Kroniki w najbliższym czasie mamy plan po prostu spotkać się w „cztery oczy” i porozmawiać o dalszych ruchach. Póki co, brak konkretów 🙂

Pod tym linkiem znajdziecie odsłuch albumu „Polskie Kroniki Filmowe 1963-78”. Z kolei szczegóły sobotniego koncertu „P.Unity gra Kroniki Filmowe • Soul Service #10” znajdziecie na Facebooku (wydarzenie).

KONKURS: Mamy dla Was dwa pojedyncze zaproszenia na sobotni (24.03.) koncert w warszawskim Spatifie, w ramach którego P.Unity zagra materiał zebrany przez Soul Service na albumie „Polskie Kroniki Filmowe 1963-78”. Wystarczy napisać maila na adres: aniapietrzak@nowamuzyka.pl Kto pierwszy, ten lepszy! PS: Warto!

Tarwater – reedycja płyty i koncert na Tauron Nowa Muzyka

W maju ukaże się winylowe wznowienie albumu „Silur”, a w sierpniu berliński duet zagra ten materiał na tegorocznej edycji katowickiego festiwalu. Czytaj dalej »

Po raz pierwszy, po raz drugi, po raz trzeci… Sprzedane! Czyli Dolnośląska Giełda Fonograficzna zaprasza na Aukcję Fonograficzną!

Dolnośląska Giełda Fonograficzna poszukuje nowych dróg promowania kultury kupowania fizycznych nośników muzycznych.  Czytaj dalej »

Kink Gong – Gongs

Laurent Jeanneau pokazał, że brzmienie gongów bywa niezwykle inspirujące. Czytaj dalej »

Oranżada – Once Upon a Train

Oranżada w nowej czarnej butelce. Czytaj dalej »

Coś dla fanów płyt winylowych – wrocławski kiermasz fonograficzny!

Już w najbliższą sobotę, 6 kwietnia, w klubokawiarni Druga Fala (kiedyś Flanaster) we Wrocławiu odbędzie się kolejna edycja giełdy fonograficznej. Przypomnijmy, ze impreza organizowana jest w każdą pierwszą sobotę miesiąca. Start: 15:00

Na miejscu można nabyć głównie płyty winylowe, ale bez problemu znajdziecie także płyty cd, kasety, komiksy czy książki.

Kupujemy, sprzedajemy, wymieniamy się, oddajemy za darmo w dobre ręce, ale przede wszystkim miło spędzamy czas, rozmawiając o muzyce i o czym tylko dusza zapragnie!