Inwolves – Color In The Zoo
Łukasz Komła:

Belgijska multiinstrumentalistka, Karen Willems, dobrała sobie nowych współpracowników. Inwolves zrzucił skórę i pobiegł do nieco innego lasu. A może dżungli?  

Various Artists – DC Trax (The Octal Years)
Paweł Gzyl:

Najbardziej szorstka i surowa wersja dub-techno z obozu DeepChord.

Seabuckthorn – A House With Too Much
Łukasz Komła:

Obrodził Rokitnik, są nowe owoce. Skosztujecie?

Annea Lockwood / Christina Kubisch – The secret life of the inaudible
Łukasz Komła:

Dwie wielkie artystki dźwiękowe, przekazały sobie odmienny materiał źródłowy, który połączyły na jednym wydawnictwie.   

Pejzaż – Ostatni Dzień Lata
Ania Pietrzak:

Błogi soundtrack polskich wakacji.

ACT! – Universalist
Paweł Gzyl:

Fairlight CMI znow w modzie.

The Young Mothers – Morose
Łukasz Komła:

Czy to kolejna supergrupa jedynie z nazwy? Śmiem twierdzić, że nie!    

Laurel Halo – Raw Silk Uncut Wood
Jarek Szczęsny:

Niezmordowana eksperymentatorka.

Thomas Leer – 1982
Paweł Gzyl:

Nienagrane przeboje.

The Magnificent Tape Band – The Subtle Art of Distraction
Jarek Szczęsny:

Retromania w wersji turbo.

Abul Mogard – Above All Dreams
Maciej Kaczmarski:

Kim pan jest, panie Mogard?

Sstrom – Otider
Paweł Gzyl:

Wykastrowane techno.

cv313 – Analogue Oceans
Paweł Gzyl:

Mistyka oceanu dźwięków.

Mika Vainio & Franck Vigroux – Ignis
Paweł Gzyl:

Tibi et igni.



Franck Vigroux – „Barricades”

Industrialny soundtrack końca monumentalnej cywilizacji.

Najnowszy materiał Francka Vigroux, francuskiego muzyka tworzącego brzmienia z rejonów industrial/nois/IDM, to elektroniczna, ciężka maszyneria, która rozpędzona zdaje się tracić na swej drodze mnóstwo śrub, wyginać się, odkształcać, by na koniec rozpaść się na milion, nikomu niepotrzebnych kawałków.

„Barricades” to album zainfekowany przez kolonie glitchy, brutalnie rozszarpujących szumiąco-szurające podkłady, które z kolei mają chwiejną podporę w postaci nieregularnej perkusji. Wszystko opiera na budowaniu atmosfery związanej z agresją, wściekłością i destrukcyjnym chaosem. Hałas to słowo klucz, które definiuje te rejony w muzyce, na które Franck jest szczególnie czuły. Nadając mu złowrogi i surowy charakter, wprowadza słuchacza w emocjonalne rozedrganie i myślowe rozproszenie.

W jego muzyce czuje się potrzebę buntu, konieczność przebudzenia w globalnym sensie. Jak przyznaje sam Vigroux, „Barricades” jest silnie związany z jego obserwacjami humanitarnego okrucieństwa we współczesnym świecie. Można by wymieniać je długo, lecz by uniknąć popadania w plątaninę komunałów, poprzestańmy na tym, że dla Francka muzyka z jednej strony jest idealnym środkiem wyrazu do wyrażania potrzeby kontestacji, a z drugiej nie ma wyraźnych komunikatów, zaś bardziej echa czegoś, co widzi.

Piękna okładka to fotografia autorstwa współpracownika Francka, Kurta d’Haeseleera, który zrobił to zdjęcie dwa lata temu w Sankt Petersburgu. Według Vigroux , wyraźnie wywołuje skojarzenia z końcem potężnej cywilizacji.

Artystyczna wizja Francka jest mocno uwarunkowana jego licznymi podróżami, a samo komponowanie jest osobistym pamiętnikiem, który gromadzi brutalne i okrutne oblicze świata, co w sposób dosadny ma odbicie w dźwiękach na „Barricades”.

Tytuł „barykady” jest subtelnym ukłonem dla wszystkich tych, którzy usiłują próbować opierać się, podejmować ryzyko i myśleć inaczej. Radykalnym ruchem, jaki przychodzi na myśl, jest Komuna Paryska z 1871 roku. „Barykady” to stare, francuskie słowo dosłownie oznaczające „ściany stworzone przez beczki”. Były elementem walk miejskich, a gdzie znajdziemy większy nois i industrial jeśli nie w dużym mieście?

Franck Vigroux
Erototox Decodings

5.12.2017 | Erototox Decodings

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze