Moor Mother – Analog Fluids Of Sonic Black Holes
Jarek Szczęsny:

Hałas i chaos.

Jazz Band Młynarski-Masecki – Płyta z zadrą w sercu
Jarek Szczęsny:

Jedna dla wszystkich.

Shapednoise – Aesthesis
Paweł Gzyl:

Nieznane mutacje basowych brzmień.

A Winged Victory for the Sullen – „The Undivided Five”
Mateusz Piżyński:

Ambientowe nowości z Ninja Tune

Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.

Giant Swan – Giant Swan
Paweł Gzyl:

Czy znany ze świetnych koncertów duet sprawdził się również w studiu?

Floating Spectrum – A Point Between
Jarek Szczęsny:

Cyfrowy pomnik przyrody.

Bleu Roi – Dark/Light
Łukasz Komła:

Wiosną ubiegłego roku wsłuchiwaliśmy się w singiel szwajcarskiego projektu Bleu Roi, a przed kilkoma dniami ukazała się ich nowa EP-ka „Dark/Light”, którą przybliżamy i jednocześnie o niej rozmawiamy z Jennifer Jans.

Traversable Wormhole – Regions Of Time
Paweł Gzyl:

Adam X wraca do projektu sprzed dekady.

Sudan Archives – Athena
Jarek Szczęsny:

Do diabła z dobrymi radami.

Planetary Assault Systems – Plantae
Paweł Gzyl:

W stronę psychodelii.

Sleep D – Rebel Force
Paweł Gzyl:

Muzyczny zapach minionego lata.



Źle się dzieje w państwie duńskim

Trentemoeller zawsze wydawał mi się artystą kryjącym tajemnicę. Odbierałem go jako geniusza, zawieszonego gdzieś pomiędzy własnym talentem a oczekiwaniami słuchaczy. Jego muzyka stanowi coś niezwykłego. Wśród wrażliwości i melancholii jest ukryty jakiś element, który umiejętnie wyciąga i wyciska podczas swoich występów robiąc kompletny pogrom na parkiecie.

Tak było i w piątek. Zapracowany Trentemoeller wpadł do warszawskiego Konesera aby „pogłębić idee festiwalu Selector”(sic!). Zapracowany, bo wydaje nareszcie swój album (Into The Great Wide Yonder), we własnym labelu (In My Room), którego pierwsza produkcja to właśnie singiel zwiastujący album (Sycamore Feeling).

Zawiedli się Ci, którzy spodziewali się jego największych utworów Kiedy po nużącym i męczącym supporcie (CatzN Dogz – panowie chyba naoglądali się za dużo robiącego furorę ostatnimi czasy filmiku o pewnym panu z wąsem, i zbyt serio potraktowali przesłanie „o pierdolnięciu”) pojawił się na scenie, rozpoczęło się rozwiązywanie równania z wielką niewiadomą. Co zaprezentuje po długiej nieobecności? Zawiedli się Ci, którzy spodziewali się jego największych utworów: „Miss You”, „Take Me Into Your Skin”, „The Forest”, bądź przebłysków z nowej płyty. Nic z tego, zaczął się mocno skontrastowany, taneczny dj set, który wstrząsnął budynkiem.

Trentemoeller z niewzruszoną, chłodną miną, serwował morderczą selekcję. Sięgał po swoje świetne remixy – słychać było mocno podbite i posiekane basem „I wanna be your dog” Emilie Simon, „White Flash” Modeselektora, a nawet znośną wersję Britney Spears. Bliżej końca usłyszeć było można dopiero „Moan”, w wersji znanej z Trentemoellerowskich kronik. I ten utwór pokazał różnicę.

Skończył planowo, po dwóch godzinach, ostentacyjnie zamachał do publiki, która po jego zejściu w większości wyparowała. Przyjechał, zagrał, pojechał, rozczarował.

Dało się odczuć że zagrał standardowy dj set, wedle znanego schematu, powtarzalnego w Warszawie, Amsterdamie, Moskwie, gdziekolwiek… Kilka własnych produkcji, plus taneczne evergreeny. Nie można się czepiać, występ był najwyższej klasy. Jednak czuć niedosyt, to zbyt mało, szczególnie dla osób zapatrzonych w jego bezdyskusyjny talent.

Zamiast odpowiedzi, po koncercie nasuwa się więcej pytań. Stanowczo za mało Trentemoellera w Trentemoellerze! Cóż z tego że jest jednym z najlepszych djów grających na żywo. Cóż z tego, że potwierdził to wielokrotnie – chociażby nieśmiertelnym mixem dla BBC Radio 1, chociażby kompilacją w formie muzycznego przewodnika po Kopenhadze. To zdecydowanie poniżej jego ambicji odgrzewać zestaw obowiązkowy i powciskać kilka guziczków. Zamiast odpowiedzi, po koncercie nasuwa się więcej pytań. Może rozjaśni je nowy album…

A czy idea festiwalu została „pogłębiona”? Piątek – Calvin Harris, sobota – rozgrzewka z Trentemoellerem i w trakcie koncertu ogłoszenie kolejnych artystów którzy pojawią się na Błoniach, m.in: Booka Shade, The Bloody Beetroots. Fakty mówią same za siebie.

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarzy 5

  1. stachman

    No ja po powrocie do domu moglem z duma powiedziec „bylem na najgorszym gigu ostatniej dekady”:/ Support bezbarwny, Moller nudny jak flaki z olejem (oklepane disco-housy), naglosnienie zalosne (zero niskich tonow, wysokie smiechu warte) i wszechobecny lansik… 50zl wyrzucone w bloto

    Laudia – nie zaluj. Naprawde nie ma czego

  2. J.Carrasco

    Dj set, nie dj set, ale faktycznie, zagrał dennie! Widziałem go już trzeci raz, wcześniej w Kopenhadze i w Londynie, ewidentnie odklepuje zestaw obowiązkowy. Trochę za mało jak na takiego wizjonera… Ma potencjał a się zapętla… Ech…

  3. gretchenross

    http:// http://www.youtube.com/ watch?v= RNo1_ce6imA Ej a gdzie jest ta Emilie Simon w \\\” I wanna be your dog\\\” ? Może za mało Danii w państwie duńskim, ale nie czuję się mocno zawiedziona. To był moim zdaniem świetny dj set ( dj set a nie koncert, to jest ta różnica ) i bardzo mi szkoda, że wszyscy, którzy grali wokół ( Kotki Pieski Mentalkaty ) wypadli tak żałośnie. Zabrakło klimatu, nie było pierdyknięcia, organizacja trochę kulawa. I dlaczego tak mało osób?

  4. laudia

    „Moan pokazał róznicę” chyba najlepszy jego numer imo, ale bez Ani Trolle to nie to samo…. Dzięki za relację – w tym momencie przestaję buczeć, że nie mogłam się kopsnąć do wawki.

  5. author

    stop idolizing your idols! przeciez to wiadomo, ze dj sety elektronicznych producentow to w wiekszosci nuda i hucpa. nie ma to jak live acty.