Chouk Bwa & The Ångströmers – Vodou Alé
Łukasz Komła:

Voodoo z przyszłości.

Ben Lukas Boysen – Mirage
Jarek Szczęsny:

Pokaz iluzji.

Siema Ziemia – Siema Ziemia
Jarek Szczęsny:

Dodatkowe skurcze mięśni.

Fluxion – Perspectives
Paweł Gzyl:

Nostalgia po grecku.

Lawrence English – Lassitude
Jarek Szczęsny:

Doskonała pustka.

Elysia Crampton – ORCORARA 2010
Jarek Szczęsny:

Niepowstrzymana losowość.

Kaitlyn Aurelia Smith – The Mosaic of Transformation
Jarek Szczęsny:

Cały zestaw radosnych nastrojów.

Phillip Sollman – Monophonie
Paweł Gzyl:

Muzyczna maszyneria.

Vladislav Delay & Sly Dunbar & Robbie Shakespeare – 500-Push-Up
Paweł Gzyl:

„Rakka” uzupełniona o dubowy puls.

Zguba – Pomór
Jarek Szczęsny:

Nieustający marsz kostuchy.

Richu M – House Of The Vaporising Sun
Bartek Woynicz:

Ten tytuł mówi wszystko.

Maenad Veyl – Reassessment
Paweł Gzyl:

Muzyka z sali operacyjnej.

Flaner Klespoza – Wędrówka po lesie, w którym mieszkają bogowie i rosną wszechświaty
Jarek Szczęsny:

Spójna opowieść.

The Advent – Life Cycles
Paweł Gzyl:

Futurystyczne electro w oldskulowym stylu.



Hauschka – A Different Forest

Intymny nastrój nie wystarczył.

Może być i tak, że nie usycham z tęsknoty w oczekiwaniu na nowe płyty Hauschki, ale cenię sobie jego dorobek artystyczny. Co więcej, kojarzy mi się dość miło, gdyż jego poprzedni album „What If” był drugą płytą, którą miałem okazję recenzować dla Nowej Muzyki. Z pewnością mogę stwierdzić, że w stosunku do Pana Volkera Bertelmanna można użyć określenia „miły Niemiec”. Podobnie rzecz się ma z postacią opisaną przez Włodzimierza Nowaka w książce „Niemiec. Wszystkie ucieczki Zygfryda”. Obu łączy chęć ucieczki. Pierwszego z szufladki z napisem „modern classical”, a drugiego z PRL. Z tym tylko, że Hauschka postanowił wrócić do źródeł.

Bertelmann swój talent rozwija w zakresie pomysłowego modyfikowania fortepianu. Chodzi głównie o umieszczanie na lub między strunami różnych rekwizytów celem uzyskania intrygujących efektów. Jego poszukiwania kierowały go w rejony zarówno muzyki elektronicznej jak również post-rocka. Na najnowszym krążku wraca on do klasycznego repertuaru i prezentuje trzynaście krótkich nagrań na fortepian z delikatnymi dodatkami. Delikatność repertuaru oraz towarzysząca mu melancholia, mogą budzić skojarzenia z nokturnami Fryderyka Chopina.

Siłą rzeczy wygrywane melodie należy łączyć z naturą. Wszakże w tytule albumu został wymieniony las, a całość sprawia wrażenia spaceru po nim. Trochę wskazówek tkwi również w tytułach utworów. Są chwile pewności wykonawczej („Urban Forest”), momenty niepotrzebne („Hike”, „Another Hike”) oraz takie, które uciekają od dosłowności („Skating Through the Woods”). Do najważniejszych na płycie zaliczyłbym upstrzony pasażami „Hands in the Anthill” oraz wyjątkowo intymny, ale z mocnymi akordami „Talking to My Father”. Rozstrzał przymiotników wskazuje, że album jest nierówny.

Brakuje mi przede wszystkim wymyślności oraz poszukiwania nowych dźwięków. Nie narzekam nadmiernie, gdyż intymny nastrój „A Different Forest” występuje obficie, ale w końcowym rozrachunku to za mało. Sama płyta również nie broni się przed popadaniem w nadmierną łzawość i, co tu kryć, nudy też nie unika. Wystarczy pół albumu, żeby docenić talent muzyka do gry na fortepianie, a całość jest zbyt przewidywalna i zachowawcza. Zmiana wydawcy, na dużego gracza, nie wpłynęła więc korzystnie na twórczy potencjał utalentowanego Niemca.

Sony | 2019
FB
Strona oficjalna

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze