Ian William Craig – Red Sun Through Smoke
Jarek Szczęsny:

Mgnienia poczucia straty.

Christian Löffler – Lys
Paweł Gzyl:

Piosenka jest dobra na wszystko?

Various Artists – Velvet Desert Music Vol. 2
Paweł Gzyl:

Soundtrack do współczesnego „acid westernu”.

Skalpel – Highlight
Bartek Woynicz:

Balsam na czas zarazy.

Electric Indigo – Ferrum
Paweł Gzyl:

W atomowym silosie.

Stian Westerhus – Redundance
Jarek Szczęsny:

Ucieczka od tradycyjnych piosenek.

Immortal Onion – XD [Experience Design]
Jarek Szczęsny:

Nie spodziewałem się ich tam spotkać.

Moses Sumney – græ Part 1
Jarek Szczęsny:

Przestrzeń okrojona ze skrajności.

Blind Boy De Vita – Cumpà
Łukasz Komła:

Z cienia w ogień!

Camea – Dystopian Love
Paweł Gzyl:

Futurystycznie i kobieco.

Shabaka and the Ancestors – We Are Sent Here By History
Jarek Szczęsny:

On wie więcej.

The Fear Ratio – They Can’t Be Saved
Paweł Gzyl:

Suma najlepszych elementów.

Earth Trax – LP1
Jarek Szczęsny:

Nic ponadto.

Radosław Kurzeja – Ogród botaniczny w Palermo
Jarek Szczęsny:

Niekontrolowane lenistwo.



Paweł z Radiofonii podsumowuje

Kolejne, bardzo ciekawe podsumowanie roku 2011 przesłał nam Paweł Szczepanik, dyrektor muzyczny akademickiej stacji Radiofonia.fm

Radiofonia.fm oferuje kilka arcyciekawych kanałów internetowych oraz główny strumień, nadawany również w eterze (Kraków, 100,5 FM). Poniżej płyty roku według Pawła Szczepanika. Dzięki!

Steve Reich – „WTC 9/11”

Płyta, która nie pozwala na oddech, gra na emocjach i łapie za gardło. Prywatne rozliczenie bez najmniejszego dystansu. Połączenie fenomenalnego Kronos Quartet (dynamika!) z reichową grą słowem i produkcją każe zapomnieć o telewizyjnych relacjach z 11 września, stawia pod ścianą i pyta „Rozumiesz, głupcze?!” Rozumiem.

Amon Tobin – „ISAM”

Amon Tobin po kilku latach prób znalazł sposób, by oddać Pierre’owi Schaefferowi co cesarskie, nie tracąc przy tym charakteru. Konsekwentne połączenie elektroniki i muzyki konkretnej pozwala sądzić, że tak powinna brzmieć nowa muzyka. Duch czasu szczerzy zęby w szerokim uśmiechu.

Jacaszek – „Glimmer”

Michał Jacaszek zdetronizował Murcofa w kategorii „rekonstrukcja szpinetu, waga ciężka”. Snujące się, przybrudzone tekstury okazały się fantastycznym tłem dla barokowego instrumentarium, cały album nurza się w onirycznym klimacie. Mocne tąpnięcie, potwierdzające muzyczną erudycję i głęboką duchowość Jacaszka.

Profesjonalizm – „Chopin Chopin Chopin”

Ten album namawia do „Złego”, rzecz jasna Tyrmanda. Lata 50., zalążki polskiego jazzu i sceny improwizatorskiej, bez zbędnego nadęcia, ale z dużym dystansem i świadomością własnej wartości. Produkcja jak z zakurzonej taśmy Stilon – zadymiony SPATiF, w którym z radością zamówicie lornetę i meduzę. Smacznego!

A$AP Rocky – „LiveLoveA$AP”

„Infuenced by Houston”, ale rodem z Harlemu. Niebywała świeżość produkcji opartej na syntetycznych bitach, otulonej hipnotyczną mgłą gęstego szarego dymu, a na tym położone doskonałe flow i wciągająca barwa głosu Rakima Mayersa. Młodość nadchodzi. Bez zbędnej detronizacji poprzedników, ale z kuszącą obietnicą.

last, but not least. wrzuciłem, bo warto wspomnieć, acz to tylko (?) EP. jeśli znajdzie się miejsce, warto dodać. :]

Daniel – „Drumz EP”

Nadwyżka i tylko EP, ale warto wspomnieć o jednym z największych polskich talentów. Bezpretensjonalny minialbum, tkwiący korzeniami w najlepszych latach funku, ale bez trącenia myszką i odgrzewania kotletów. Optymizm i obgryzanie paznokci w oczekiwaniu na pełnometrażową płytę.

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.