Siavash Amini – Serus
Jarek Szczęsny:

Pływanie w stanie półsnu.

Foghorn – Thanatos
Jarek Szczęsny:

Album wysokooktanowy.

Subjected – Pictures From The Aftermath
Paweł Gzyl:

Ambientowa afirmacja życia i miłości.

Billy Woods And Kenny Segal – Hiding Places
Jarek Szczęsny:

Ciężki i ponury.

Ellen Arkbro – Chords
Paweł Gzyl:

Filozofia czystego akordu.

BNNT is Patrick Higgins – Multiversion #1
Jarek Szczęsny:

Część pierwsza.

Opla – Obertasy
Jarek Szczęsny:

Modernizacja polskiej wsi.

Zguba – Potwarz
Jarek Szczęsny:

Zagadkowa umysłowość.

Erith – Speed of Light
Przemysław Solski:

Niebanalny styl, kosmiczna muzyka, swoboda na scenie, tak w kilku słowach można określić nowe zjawisko na polskim rynku.

Øyvind Torvund – The Exotica Album
Łukasz Komła:

W egzotycznym zwierciadle.

Sciahri – Double-Edged
Paweł Gzyl:

Plemienny minimal.

Various Artists – ePM Selected Vol. 7
Paweł Gzyl:

Dziesięć house’owych sztosów.

Dren – Time And Form
Paweł Gzyl:

Black metal przekuty na nowoczesną elektronikę.

Dots (Uwe Schmidt) – Dots
Ania Pietrzak:

Śladami czarów w kosmicznej otchłani.



Paweł z Radiofonii podsumowuje

Kolejne, bardzo ciekawe podsumowanie roku 2011 przesłał nam Paweł Szczepanik, dyrektor muzyczny akademickiej stacji Radiofonia.fm

Radiofonia.fm oferuje kilka arcyciekawych kanałów internetowych oraz główny strumień, nadawany również w eterze (Kraków, 100,5 FM). Poniżej płyty roku według Pawła Szczepanika. Dzięki!

Steve Reich – „WTC 9/11”

Płyta, która nie pozwala na oddech, gra na emocjach i łapie za gardło. Prywatne rozliczenie bez najmniejszego dystansu. Połączenie fenomenalnego Kronos Quartet (dynamika!) z reichową grą słowem i produkcją każe zapomnieć o telewizyjnych relacjach z 11 września, stawia pod ścianą i pyta „Rozumiesz, głupcze?!” Rozumiem.

Amon Tobin – „ISAM”

Amon Tobin po kilku latach prób znalazł sposób, by oddać Pierre’owi Schaefferowi co cesarskie, nie tracąc przy tym charakteru. Konsekwentne połączenie elektroniki i muzyki konkretnej pozwala sądzić, że tak powinna brzmieć nowa muzyka. Duch czasu szczerzy zęby w szerokim uśmiechu.

Jacaszek – „Glimmer”

Michał Jacaszek zdetronizował Murcofa w kategorii „rekonstrukcja szpinetu, waga ciężka”. Snujące się, przybrudzone tekstury okazały się fantastycznym tłem dla barokowego instrumentarium, cały album nurza się w onirycznym klimacie. Mocne tąpnięcie, potwierdzające muzyczną erudycję i głęboką duchowość Jacaszka.

Profesjonalizm – „Chopin Chopin Chopin”

Ten album namawia do „Złego”, rzecz jasna Tyrmanda. Lata 50., zalążki polskiego jazzu i sceny improwizatorskiej, bez zbędnego nadęcia, ale z dużym dystansem i świadomością własnej wartości. Produkcja jak z zakurzonej taśmy Stilon – zadymiony SPATiF, w którym z radością zamówicie lornetę i meduzę. Smacznego!

A$AP Rocky – „LiveLoveA$AP”

„Infuenced by Houston”, ale rodem z Harlemu. Niebywała świeżość produkcji opartej na syntetycznych bitach, otulonej hipnotyczną mgłą gęstego szarego dymu, a na tym położone doskonałe flow i wciągająca barwa głosu Rakima Mayersa. Młodość nadchodzi. Bez zbędnej detronizacji poprzedników, ale z kuszącą obietnicą.

last, but not least. wrzuciłem, bo warto wspomnieć, acz to tylko (?) EP. jeśli znajdzie się miejsce, warto dodać. :]

Daniel – „Drumz EP”

Nadwyżka i tylko EP, ale warto wspomnieć o jednym z największych polskich talentów. Bezpretensjonalny minialbum, tkwiący korzeniami w najlepszych latach funku, ale bez trącenia myszką i odgrzewania kotletów. Optymizm i obgryzanie paznokci w oczekiwaniu na pełnometrażową płytę.

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.