Moor Mother – Analog Fluids Of Sonic Black Holes
Jarek Szczęsny:

Hałas i chaos.

Jazz Band Młynarski-Masecki – Płyta z zadrą w sercu
Jarek Szczęsny:

Jedna dla wszystkich.

Shapednoise – Aesthesis
Paweł Gzyl:

Nieznane mutacje basowych brzmień.

A Winged Victory for the Sullen – „The Undivided Five”
Mateusz Piżyński:

Ambientowe nowości z Ninja Tune

Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.

Giant Swan – Giant Swan
Paweł Gzyl:

Czy znany ze świetnych koncertów duet sprawdził się również w studiu?

Floating Spectrum – A Point Between
Jarek Szczęsny:

Cyfrowy pomnik przyrody.

Bleu Roi – Dark/Light
Łukasz Komła:

Wiosną ubiegłego roku wsłuchiwaliśmy się w singiel szwajcarskiego projektu Bleu Roi, a przed kilkoma dniami ukazała się ich nowa EP-ka „Dark/Light”, którą przybliżamy i jednocześnie o niej rozmawiamy z Jennifer Jans.

Traversable Wormhole – Regions Of Time
Paweł Gzyl:

Adam X wraca do projektu sprzed dekady.

Sudan Archives – Athena
Jarek Szczęsny:

Do diabła z dobrymi radami.

Planetary Assault Systems – Plantae
Paweł Gzyl:

W stronę psychodelii.

Sleep D – Rebel Force
Paweł Gzyl:

Muzyczny zapach minionego lata.



The Honeymoon Killers – Les Tueurs de la Lune de Miel

Płyta „Les Tueurs de la Lune de Miel” legendarnej belgijskiej grupy The Honeymoon Killers doczekała się winylowej reedycji!  

W 1974 roku charyzmatyczny artysta plastyk i saksofonista Yvon Vromman powołał do życia formację Les Tueurs de la Lune de Miel. Bez wątpienia działalność tego zespołu była bardzo ważnym filarem brukselskiego podziemia. W 1977 roku ukazał się ich pierwszy album „Spécial Manubre”. Jednak znaczące zmiany zaszły wiosną 1980 roku, kiedy to Vromman nawiązał współpracę z Marc’iem Hollanderem – syntezatory, saksofon (aka Aksak Maboul, założyciel Crammed Discs), Vincentem Kenisem (producent Konono N°1, Taraf de Haïdouks, Staff Benda Bilili etc.), gitarzystą Géraldem Fenerbergiem, perkusistą Jean-François Jones Jacobem (obecnie malarz i artysta wizualny) oraz wokalistką Véronique Vincent. Początkowo ten niesamowity kolektyw koncertował jako Aksak Maboul (w roku 2015 nakładem Crammed Discs ukazało się winylowe wznowienia longplaya „Onze danses pour combattre la migraine”), a następnie pod szyldem The Honeymoon Killers.

00The_honeymoon_killers_by_jeep_novak_hires

W 1981 roku muzycy weszli do studia i zarejestrowali materiał na płytę „Les Tueurs de la Lune de Miel”, która rok później trafiła do sprzedaży. Singlami promującymi materiał były nagrania „Route Nationale 7” (cover utworu Charlesa Treneta) i „Histoire à suivre”. Kompozycja „Route Nationale 7” niemal od razu stała się radiowym hitem w Belgii i Francji. The Honeymoon Killers mieli też oddanych fanów w Niemczech i Japonii. Zespół wówczas miał okazję zaprezentować się także w Wielkiej Brytanii w ramach słynnych sesji Johna Peela.

10The_honeymoon_killers_all_rights_reserved_hires

„Les Tueurs de la Lune de Miel” wznowiono na kompakcie w 2003 roku. Teraz w końcu mamy reedycję na winylu z możliwością pobrania w wersji cyfrowej bonusowych nagrań. Nawet dzisiaj styl The Honeymoon Killers wymyka się wszelkim jednoznacznym klasyfikacjom. Gdyby spróbować opisać tą niezwykłą mieszankę to z pewnością słychać w niej wpływy nowojorskiego no wave’u, francuskiego popu, punka, tropikaliów, afrobeatu, free jazzu, rocka w stylu Captain Beefhearta i ówczesnej awangardy. Oczywiście całość zanurzona jest w konkretnej dawce absurdalnego humoru. W mojej opinii upływ czasu w żaden sposób nie zaszkodził albumowi „Les Tueurs de la Lune de Miel”.

Jeśli chodzi o bonusowe utwory, to wśród nich znajdziemy kilka kawałków nagranych w 1981 roku podczas trasy koncertowej jeszcze jako Aksak Maboul, a także utwory z EP-ki „Subtitled Remix” (1983). Materiał pochodzący z tej EP-ki był pisany z myślą o kolejnym wydawnictwie. Niestety, ale we wrześniu 1989 roku Yvon Vromman zmarł w tragicznych okolicznościach. W latach 80. Véronique Vincent i Aksak Maboul pracowali nad wspólną płytą, która de facto ujrzała światło dzienne dopiero w 2014 roku i nosi tytuł „Ex-Futur Album”.

1982 /25.03.2016 | Crammed Discs

 

Strona Crammed Discs »Profil na Facebooku »

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.