Trampique – Life Outside The Mirror
Jarek Szczęsny:

Melancholia codzienności.

Jan Wagner – Kapitel
Łukasz Komła:

Autentyczna bruzda.

Ian William Craig – Red Sun Through Smoke
Jarek Szczęsny:

Mgnienia poczucia straty.

Christian Löffler – Lys
Paweł Gzyl:

Piosenka jest dobra na wszystko?

Various Artists – Velvet Desert Music Vol. 2
Paweł Gzyl:

Soundtrack do współczesnego „acid westernu”.

Skalpel – Highlight
Bartek Woynicz:

Balsam na czas zarazy.

Electric Indigo – Ferrum
Paweł Gzyl:

W atomowym silosie.

Stian Westerhus – Redundance
Jarek Szczęsny:

Ucieczka od tradycyjnych piosenek.

Immortal Onion – XD [Experience Design]
Jarek Szczęsny:

Nie spodziewałem się ich tam spotkać.

Moses Sumney – græ Part 1
Jarek Szczęsny:

Przestrzeń okrojona ze skrajności.

Blind Boy De Vita – Cumpà
Łukasz Komła:

Z cienia w ogień!

Camea – Dystopian Love
Paweł Gzyl:

Futurystycznie i kobieco.

Shabaka and the Ancestors – We Are Sent Here By History
Jarek Szczęsny:

On wie więcej.

The Fear Ratio – They Can’t Be Saved
Paweł Gzyl:

Suma najlepszych elementów.



Ekin Fil – Maps

Odłączenie wtyczki.

Wydaje mi się, że najbardziej pomocna w ucieczce od rzeczywistości jest muzyka. Rozmyte plamy dźwiękowe są do tego niezbędne. Dobrze mieć pod ręką jakiś fortepian oraz mieć możliwość dodania swojego głosu, błądzącego gdzieś w tle, stanowiącego coś w rodzaju instrumentu aniżeli nośnika treści. Tak właśnie swój piąty album polepiła Ekin Fil, a właściwie Ekin Üzeltüzenci. Jak pisał Łukasz Komła, Turczynka odwołuje się do Cocteau Twins czy Slowdive. Nie można pominąć porównań do Grouper. W przypadku najnowszego krążka Fil, mamy do czynienia z natychmiastowym transferem do świata samotności i izolacji. Na nadchodzącą jesień może się przydać.

Ekin Fil : Nocturnal Arc from helen scarsdale on Vimeo.

Poczucie odrealnienia związane z „Maps” wynikać może z tego, że twórczyni przeniosła się na wyspę, gdzie dokonała nagrań. Może to otaczająca cisza morza wpłynęła na ostateczny kształt albumu. Począwszy od tytułowego utworu bezszelestnie wchodzimy do tej krainy. Rozbrzmiewający echem głos Fil stanowi jakiś punkt zaczepienia, ale wyraźne tony nadaje fortepian. Zwolnione tempo będzie nam towarzyszyć przez cały czas. Z resztą w tytułach można natrafić na bezsenność, co dobrze obrazuje klimat albumu. „Insomnia” zawiera przymgloną gitarę i zagrany jest z dużą wrażliwością

Siłą płyty są powtykane elementy z poprzednich epok. W „Bloody Sunday” elektroniczne zaburzenia łączą się z mrokiem gotyku. Jednym z najważniejszych utworów na płycie jest „Away”. To utwór umęczony, ciężki i z pogłosem. W niecałych czterech minutach Ekin Fil upchała spory bagaż emocji. Harmoniczne otwarcie powoli zmienia się w eksperymentalne drony z dodatkiem szumiącego ambientu. Wszystko jest jednak odpowiednio nieczytelne, programowo zanieczyszczone i kierujące myśli raczej w stronę snu niż twardej rzeczywistości. Niepokój wzbudza kołysankowa końcówka „On The Move”.

Ponuro się płyta kończy. Prawie dziewięciominutowy „At Dawn” ma w sobie zapętlenia wokół, których Fil bawi się sprzężeniami i falowaniem dźwięku. Przypomina to pieczołowitość prac Williama Basinskiego. Hipnotyczny efekt gwarantowany. Nie sposób też przemilczeć „Nocturnal Arc”, który należy do najbardziej sugestywnych kawałków. Wyrazistość wokalu przeplata się z fortepianem i tworzy hauntologiczną aurę. „Maps” to album niezwykle dyskretny, stanowiący przeciwwagę dla nazbyt krzykliwej współczesności. Ekin Fil nie stawia wykrzykników. Zamiast tego proponuje wyciszenie. Jeśli już ta mapa musi gdzieś nas zaprowadzić to na ląd niestabilny, oferujący niecodzienne przeżycia.

The Helen Scarsdale Agency | 2018

Bandcamp
FB

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze