Wpisz i kliknij enter

Tosca – Odeon

Choć od premiery albumu starych wyjadaczy z duetu Tosca minął miesiąc, nie jestem w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy jestem za, czy przeciw.

Jak panowie sami przyznają, najnowsze kompozycje charakteryzuje pełnia kontrastów zupełnie taka, jaka unosi się nad austriacką stolicą. Mi Tosca kojarzy się przede wszystkim z wydanym w 2000 r. „Suzuki” i czegoś w podobnym klimacie spodziewałam się po „Odeonie” – kojących, bezpretensjonalnych dźwięków, odskoczni dla tych wszystkich pokręconych wynalazków współczesności. Wszak początki Tosci sięgają jeszcze ubiegłego stulecia, czym więc taka ”wiekowa kapela” może zainteresować elektro młodziaków? Być może z szacunku do starszyzny  pozostała w sprawdzonych klimatach? Cóż, z pewnością zachowało się charkterystyczne brzmienie zespołu – porównajcie choćby pierwsze sekundy tytułowego „Suzuki” z nowiutkim „Heatwave” (który, nawiasem mówiąc, przynosi na myśl dokonania Faithless). Przetrwała także koncepcja pracy z wokalistami. Niech jednak nie zwiedzie nikogo tak, jak zwiodło mnie, liryczne „What If” z wokalem młodziutkiej Belgijki Sarah Carlier.

Nie ma co liczyć na więcej – oprócz niej dalej śpiewają już tylko panowie. Za to w różnych językach. Jest i portugalska bossa nova („Stuttgart”) i niemiecko-angielski połamaniec „In My Brain Prinz Eugen”, który to  miał być chyba srogi, choć mnie raczej bawi. Maniera wokalisty przypomina nieco zmarłego śmiercią tragiczną Falco – może to wiedeńska szkoła śpiewu? Może ukłon w stronę mistrza? Język angielski reprezentuje dubowy, zmysłowy, zagrany w starym, dobrym stylu „Meixner”. Zatytułowany po francusku, instrumentalny „Bonjour” przekornie zamyka album.

http://soundcloud.com/k7-records/tosca-bonjour-from-odeon-out

Na singiel promujący „Odeon” wybrano najmroczniejszy „Jayjay”  i nie będzie nic odkrywczego w stwierdzeniu, że momentami przypomina smęty w stylu Depeche Mode. W tym wypadku jednak wokal należy do Pana, którego postać zdobi odeonową okładkę.

Nowej Tosce brak fajerwerków i innowacji, słychać w niej zaś wiele inspiracji tym, co znane nie tylko z dotychczasowych dokonań duetu. Nie jest więc to płyta „must have” – nie zapisze się wielkimi literami w kronice dokonań grupy. Niemniej jednak, jeśli ktoś ma chęć przypomnieć sobie „czilautowy” początek XXI wieku – proszę bardzo, z pewnością odsłuch mu nie zaszkodzi. Czasem warto sięgnąć do lamusa.

Strona zespołu »
Profil na Facebooku »
Profil na YouTube »

!K7 | 2013







Jest nas 14 000 na Facebooku:


Subscribe
Powiadom o
guest
4 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
cvahoo
cvahoo
7 lat temu

Ciekawe opinie, bo mi sie ten album podoba. Myślę że spokojnie na 3,5-4 mógłbym go ocenić. Jest kilka wyróżniających się utworów, a pozostałe na dobrym poziomie.

Heliosphaner
Heliosphaner
7 lat temu

Sporo czasu minęło odkąd ostatni raz słucham Toski. W tym przypadku już sama okłada odpycha. A za doznania dźwiękowe wrzuciłem na discogs.com 1/5. „Brakuje fajerwerków” to mało powiedziane – brakuje tutaj przede wszystkim fabryki fajerwerków.

dadaista
dadaista
7 lat temu
Reply to  Heliosphaner

Dostali ode mnie taką samą ocenę. Ale tylko dlatego, że nie można przyznawać wartości 0/5.

dadaista
dadaista
7 lat temu

No cóż, ja — w przeciwieństwie do Pani recenzentki, która starała się być dla tego albumu łaskawa — jestem w stanie jednoznacznie stwierdzić: jestem przeciw. Jestem bardzo przeciw. Huber i Dorfmeister zdziadzieli. Stracili świeżość i pazur. Pozostało im już najwyraźniej jedynie to, co Davidowi Hasselhoffowi: śpiewanie na małych, zamkniętych koncercikach dla Niemek, których młodość przeminęła bardzo, bardzo dawno temu.

Polecamy