Rhythm Baboon – W-Life
Bartek Woynicz:

Z Chicago do Gdańska.

Algiers – There Is No Year
Bartek Woynicz:

Misophonia, czyli 700 wersów wołania do ściany.

Leandro Fresco & Rafael Anton Irisarri – Una Presencia En La Brisa
Jarek Szczęsny:

Niepewność własnego słuchu.

Flaner Klespoza – Przygody i tajemnice
Jarek Szczęsny:

Debiut podwójny.

Max Andrzejewski’s Hütte – Hütte & Guests Play the Music of Robert Wyatt
Łukasz Komła:

Robert Wyatt na ujazzowionym spacerze.

Fumiya Tanaka – Right Moment
Paweł Gzyl:

Spójna całość zbudowana z kontrastowych elementów.

Król – Nieumiarkowania
Jarek Szczęsny:

Nie chce nam mówić niczego wprost.

Burial – Tunes 2011-2019
Jarek Szczęsny:

Brama do innej rzeczywistości.

Zaumne – Contact
Jarek Szczęsny:

Niezwykła bliskość.

Various Artists – Consortium Vol. 1
Paweł Gzyl:

Z Albanii do Detroit.

ARRM – II
Jarek Szczęsny:

Dzieło spokoju.

Floating Points – Crush
Jarek Szczęsny:

Stare w służbie nowoczesności.

Stefan Goldmann – Veiki
Paweł Gzyl:

Najbardziej taneczny materiał niemieckiego producenta.

True – Made Of Glass
Łukasz Komła:

Pod rękę ze smutkiem i tańczmy!



Fallbeil – Macht Macht Zement

Genialni dyletanci powrócili!

Jak to z nimi było, tego dokładnie nie wiadomo. Ponoć zaczęło się najzwyczajniej w świecie: dwóch młodych chłopaków z Hamburga spotkało się w lokalnym centrum młodzieży i z nudów złapało za mikrofony, próbując rapować. Choć nikt ich nie chciał słuchać, nie poddali się. Z tym, że fascynacja hip-hopem ustąpił u nich z czasem fascynacji nową i starą elektroniką o post-punkowym rodowodzie.

Przybrawszy pseudonimy Kluentah i Woslo zaczęli pracować nad własną muzyką, czego efektem okazała się seria winylowych dwunastocalówek, którymi zasypali w zeszłym roku klubowy underground, nagrywając dla takich tłoczni, jak Contort Yourself, New York Haunted czy Mannequin. Podsumowaniem ośmiu lat (!) działalności koleżków z Hamburga jest ich debiutancki album dla pododdziału berlińskiej KilleKill – Boidae.

Dziesięć utworów z „Macht Macht Zement” zostało nagranych w stylu lo-fi, niczym muzyka z niskonakładowych kaset, wydawanych przeze niemieckie zespoły z początku lat 80., reprezentujące NDW. Echa ich dokonań słychać też w aranżach poszczególnych kompozycji – szczególnie tych, odwołujących się do twórczości duetu D.A.F. („Nachzitsen” czy „Zu Spat”). Stąd tylko jeden krok w stronę EBM – i zostaje on uczyniony z pełną premedytacją, choć w przypadku Fallbeil otrzymujemy wyjątkowo surową i brudną wersję stylu („Im Gesprach” czy „Postman”).

Nie brak tu również wokaliz – ale radykalnie przetworzonych i zdeformowanych na industrialną modłę, dzięki czemu czasem zamieniają one muzykę duetu w coś w rodzaju power electronics jak u wczesnego Whitehouse („Warzenschwein”). Niemieckie grupy z nurtu NDW śmiało eksperymentowały z rapem – i podobnie dzieje się tutaj („Disco 3”). Połamane rytmy wiodą nas wprost do undergroundowego electro i house’u, które w wykonaniu Fallbeil przypomina wczesne utwory Unit Moebious z początku lat 90. („Horn of Glory” z partią kornetu w stylu Throbbing Gristle i acidowy „Faust Auf Faust”).

„Macht Macht Zement” obezwładnia bezwstydną energią. Tu nie ma miejsca na żadne kompleksy: wszelkie braki muzyczne i techniczne są jak najbardziej na miejscu, a wynagradza je młodzieńcza buńczuczność i zadowolenie z siebie. Muzyka z albumu jest głośna, brzydka i agresywna, podobnie jak muzyka tworzona przez ojców obu chłopaków z Hamburga ponad 35 lat temu. Mimo osadzenia w tej jakże czytelnej tradycji, utwory z krążka brzmią jak najbardziej nowocześnie. Historia ponownie zatoczyła koło. Genialni dyletanci powrócili.

Boidae/KilleKill 2017

www.killekill.com

www.facebook.com/KillekillBerlin

www.facebook.com/boidae.killekill

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.