The Primitive Painter – The Primitive Painter
Paweł Gzyl:

Dźwiękowy klejnot z dawnej epoki.

DIVVAS – Challenger Deep
Łukasz Komła:

W głębinach myśli.

The Exaltics & Heinrich Mueller – Dimensional Shifting
Paweł Gzyl:

Mistrzowska wersja detroitowego electro.

Julius Aglinskas – Daydreamer
Łukasz Komła:

W ambientowym zastygnięciu.

Soft Boi – So Nice
Paweł Gzyl:

O miłości w rytmie downtempo.

Ehh hahah – House ze skrzypcami w tle
Jarek Szczęsny:

Pod znakiem internetu.

Alva Noto – Xerrox Vol. 4
Mateusz Piżyński:

Czwarta odsłona cyklu Xerrox, na którą przyszło nam czekać pięć lat.

Various Artists – Kern Vol. 5 Mixed By Helena Hauff
Paweł Gzyl:

„For those who know”

Amnesia Scanner – Tearless
Paweł Gzyl:

Finowie serwują miłosne ballady.

Michael Lightborne – Ring Road Ring
Łukasz Komła:

Dźwiękowy świat obwodnicy w Coventry.

Christine Ott – Chimères (pour ondes Martenot)
Jarek Szczęsny:

Geometria dźwięków.

Deadbeat And Paul St. Hilaire – 4 Quarters Of Love And Modern Lash
Paweł Gzyl:

Scott i Paul medytują.

Vysoké Čelo – Űrkutatás
Jarek Szczęsny:

Grzechem byłoby nie skorzystać.

Ellen Allien – AurAA
Paweł Gzyl:

Hołd dla czasów, kiedy techno i trance były jednym.



Nowości z Ruptured

Dwie nowości płytowe z libańskiej oficyny Ruptured, gdzie jedną z nich zaliczam do najciekawszy wydawnictw tego roku!

Oiseaux-Tempête & The Bunny Tylers – „The True History of the Tortoise & the Hare According to Lord Dunsany” (Ruptured | 18.05.2018)

W tym projekcie połączono siły muzyków z Francji i Libanu. Oiseaux-Tempête założyli w 2012 roku Frédéric D. Oberland i Stéphane Pigneul. Obecnie jest to kwartet z udziałem Bena Mc Connella i Garetha Davisa. W ubiegłym roku wydali kapitalny album „Al-‚An !” zarejestrowany w Bejrucie w towarzystwie tamtejszych artystów (Charbel Haber, Sharif Sehnaou, Tamer Abu Ghazaleh, Youmna Saba).

Na „The True History of the Tortoise & the Hare According to Lord Dunsany” (zabawny tytuł w kontrze do zawartej muzyki) słyszymy także libański duet The Bunny Tylers, w składzie którego mamy wokalistę i gitarzystę Charbela Habera (Scrambled Eggs, Malayeen, Johnny Kafta Anti-Vegetarian Orchestra) oraz multiinstrumentalistę i producenta Fadiego Tabbala (The Incompetents, Under the Carpet, Safar).


Ich materiał powstał w tym samy czasie co „Al-‚An !”, czyli pod koniec pobytu członków Oiseaux-Tempête w Libanie, kiedy D. Oberland (gitara, syntezatory) i Pigneul (bas, automat perkusyjny, syntezatory) wyszli na scenę, by zagrać wspólny koncert z Haberem (gitara) i Tabbalem (gitara, automat perkusyjny). Szczęściarzami są ci, którzy byli tego wieczora w Bejrucie i odwiedzili klub Reunion. Płytę wypełniły połączone ze sobą kompozycje tworzące absolutnie hipnotyzującą muzykę z pogranicza post-rocka, minimalistycznej elektroniki i cold wave’u. Choć nie ma w ich graniu natarczywości, ani szczególnej dominacji którejś z wymienionych estetyk. Emocje, napięcie i feeling pęcznieją, opadają oraz faulują tu z niebywałą lekkością. Jestem ciekaw waszych opinii, jak już będziecie na etapie utworu zamykającego całość – „The Little-Known Ending Fading Away”. Nie potrafię uwolnić się od „The True History of the Tortoise &the Hare According to Lord Dunsany”. Tak, bo mnóstwo tu szczerych emocji napędzających jedną z najciekawszych płyt tego roku!

Strona Oiseaux-Tempête »Profil na Facebooku »Strona The Bunny Tylers »Profil na Facebooku »

Calamita – „Calamita” (Ruptured | 19.12.2017)

Z kolei pod nazwą Calamita mamy gitarzystę Sharifa Sehnaouiego, basistę Tony’ego Elieh i włoskiego perkusistę Davide Zolli – znanego z kolektywu Squadra Omega. Na pewno jest to inne oblicze gitary Sehnaouiego, którego najczęściej słyszymy w roli improwizatora. Tutaj gra bardzo rockowo używając przestera, choć i tak nie brakuje noise’u, brudu, szorstkości czy sprzężeń.

Momentami motoryka Calamity może kojarzyć się z krautrockiem, nurtem Rock in Opposition i punkiem („FTC”, „Too Young To Rock’N’Roll”). W pierwszych minutach „Al’Il” sytuacja się zmienia, panowie eksperymentują z minimalistyczną formą oraz brzmieniem przy wsparciu elektroniki i gongów (?), ale niespodzianie wjeżdża transowy rytm perkusji Zolliego. Gdybym nie miał świadomości, że to nagranie zostało wydane w 2017 roku, to wskazałbym na zagubioną taśmę Can. Równie znakomicie wypada prawie dwudziestominutowy utwór „Another One of Those Very Long Goodbyes”. Zainteresowani muzyką tria powinni się pośpieszyć z zakupem albumu, gdyż wyszedł w ograniczonej ilości 300 kopii. Warto go poznać i mieć!

 

Strona Ruptured »Profil na Facebooku »

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.