Lawrence English – Lassitude
Jarek Szczęsny:

Doskonała pustka.

Elysia Crampton – ORCORARA 2010
Jarek Szczęsny:

Niepowstrzymana losowość.

Kaitlyn Aurelia Smith – The Mosaic of Transformation
Jarek Szczęsny:

Cały zestaw radosnych nastrojów.

Phillip Sollman – Monophonie
Paweł Gzyl:

Muzyczna maszyneria.

Vladislav Delay & Sly Dunbar & Robbie Shakespeare – 500-Push-Up
Paweł Gzyl:

„Rakka” uzupełniona o dubowy puls.

Zguba – Pomór
Jarek Szczęsny:

Nieustający marsz kostuchy.

Richu M – House Of The Vaporising Sun
Bartek Woynicz:

Ten tytuł mówi wszystko.

Maenad Veyl – Reassessment
Paweł Gzyl:

Muzyka z sali operacyjnej.

Flaner Klespoza – Wędrówka po lesie, w którym mieszkają bogowie i rosną wszechświaty
Jarek Szczęsny:

Spójna opowieść.

The Advent – Life Cycles
Paweł Gzyl:

Futurystyczne electro w oldskulowym stylu.

Field Works – Ultrasonic
Jarek Szczęsny:

Nietoperze jako podstawa twórcza.

Apparat – Capri-Revolution (Soundtrack)
Mateusz Piżyński:

Pierwsza odsłona serii muzyki filmowej Saschy Ringa.

Grischa Lichtenberger – KAMILHAN; il y a péril en la demeure
Paweł Gzyl:

Chrzęszczące ballady.

KeiyaA – Forever Ya Girl
Jarek Szczęsny:

Niepasujące do siebie puzzle.



Blank Nurse/No Light – HIV 1994

Jesteście gotowi na wstrząsającą elektronikę?   

Nie będę udawał, że znam dobrze poprzednie projekty kanadyjskiego eksperymentatora Evana Daviesa, a mam tu na myśli jego artystyczne wcielenia jako Several Futures, Republic of Safety czy Ghostly Graves. Za to w ostatnim czasie poznałem zupełnie inny projekt Daviesa –Blank Nurse/No Light. Pod tym szyldem zadebiutował płytą „She Seethes” w 2016 r. Teraz wraca z drugim albumem zatytułowanym „HIV 1994” (Forking Paths | 05.10.2018).

Jeśli słowo „eklektyczny” znaczy coś jeszcze w dzisiejszym świecie muzyki, to z całą pewnością Blank Nurse/No Light daje niezłego kopniaka temu sloganowi. „HIV 1994” brzmi jak wyziew z piekła, w którym kotłują się ambient, black metal, electro, noise, hardcore, rave, industrial czy house.


„HIV 1994” można nazwać swoistym odprawianiem egzorcyzmów – raz w bardzo agresywnym, szalonym i maniakalnym stylu, a innym razem nawet w oparach liryzmu. Davies mierzy się tu z tematyką zdrowia psychicznego, czyli zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi i depresją, często pojawiającymi się w wyniku ogromnie trudnych przeżyć. Na pewno takim zdarzeniem w życiu Kanadyjczyka jest wizja nawrotu wirusa HIV, a więc nowe utwory Blank Nurse/No Light są pewną formą oczyszczenia, walką z własnymi demonami, lękami itd. W jego tekstach nie ma zakończenia ani też nowych rozdziałów względem choroby, ale jest budzenie starych i zamrożonych w czasie duchów po to, by je z siebie wyrzucić.

Nie chciałbym odbierać wam przyjemności zaskoczenia tymi dźwiękami, ale pozwolę sobie naprowadzić na pewien trop w przypadku nagrania „Mocking the Ghost of Crybaby Cobain”. Co powiecie na to, że Blank Nurse/No Light zarzuca lasso na Burzuma (Varg Vikernes), Autechre, Xiu Xiu i Venetian Snares?

fot. Jay Shuster

 

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze