Pole – Steingarten

Na nowy album Pole czekałem z ekscytacją podszytą obawami. Z jednej strony Stefan Betke popełnił słynną, totalnie obezwładniającą „kolorową” trylogię, z drugiej – na ostatniej płycie wdał się w wątpliwy romans z quasi-hip-hopem, zapraszając nawet rapera Fat Johna. Równie wątpliwego.
Stefan najwidoczniej wyciągnął wnioski z nieudanego eksperymentu, ponieważ „Steingarten” ma niewiele wspólnego z poprzednim wcieleniem jednoosobowego projektu. Niewiele łączy go również z trylogią. A najciekawsze jest to że, Betke postał sobą. Od pierwszych nut słychać tu „biegunowy” styl, który nie opiera się na podobieństwie ściśle dźwiękowym, lecz skojarzeniowym. Bo zmiany w strukturach utworów są wyraźne, a mimo to przepełnia je dobrze znany duch, który się lubi albo nie.
Dużo na „Steingarten” melodii. Nierzadko brudnych i niepokojących, jednak niewątpliwie są to melodie. Wpadają w ucho i, co ważniejsze, nieprędko wypadają drugim. Na przykład otwierający 45-minutową całość „Warum”. Kawałek niespiesznie płynie sobie do przodu, motywy spiętrzają się (w tle pobrzmiewa charakterystyczny odgłos przypominający rozgrzany olej na patelni), a człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy, kiedy zaczyna nucić. Oczywiście pewne sekwencje melodyczne zawsze towarzyszyły utworom Pole, ale zwykle były rozmyte, nieregularne i zahaczały o cyfrowy dub, który opiera się głównie na rytmie i rozmaitych efektach. Tutaj melodie i dźwięki wyraźnie odznaczają się na tle rytmu, swoją drogą mocno zróżnicowanego. Psychodeliczny „Winkelstreben” zbudowano na jednostajnym beacie i popisach sfuzzowanej gitary w stylu… Neila Younga. Jazgotliwy instrument jest zresztą częstym gościem na płycie, towarzysząc rozmaitym trzaskom i bulgotom. Jakkolwiek kuriozalnie to brzmi, wszystko dobrze ze sobą współgra. Pełen suspensu „Sylvenstein” (darmowy plik do pobrania na oficjalnej stronie Pole), doprawdy piękny „Schöner Land”, soczysty minimal 4/4 „Düsseldorf”, paranoiczny „Achterbahn” czy finalny „Pferd”, z którego bije nieopisana nostalgia… Wszystko jest na swoim miejscu.
„Steingarten” nie jest rewelacją, ale dla jego autora stanowi pewien krok do przodu w bardzo obiecującym kierunku. To solidny, ponadprzeciętny krążek, który sprawia mnóstwo przyjemności i pobudza wyobraźnię. Aby go docenić, potrzeba jednak cierpliwości i kilku dogłębnych przesłuchań, najlepiej na słuchawkach. Betke raz jeszcze zadał sobie trud stworzenia sugestywnej, intrygującej muzyki, której warto poświęcić dłuższą chwilę.
2007