Stenny – Upsurge
Paweł Gzyl:

Połamane rytmy zanurzone w ambiencie.

Justyna Steczkowska – Maria Magdalena. All Is One
Przemysław Solski:

Wędrówka duszy.

Function – Existenz
Paweł Gzyl:

Opus magnum Dave’a Sumnera.

Bella Boo – Once Upon a Passion
Jarek Szczęsny:

Z półprzymkniętymi oczami.

Shed – Oderbruch
Paweł Gzyl:

Szperając w zbiorowej pamięci.

KTLH – Azathoth
Jarek Szczęsny:

Egzorcyści będą mieć pełne ręce roboty.

Koenraad Ecker & Frederik Meulyzer – Carbon
Paweł Gzyl:

Wizyta na Spitsbergenie.

Planetary Assault Systems – Live At Cocoon Ibiza
Paweł Gzyl:

Techno z saksofonem? Czemu nie!

Olo Walicki & Jacek Prościński – Llovage
Jarek Szczęsny:

Uciekająca sekcja rytmiczna.

Abul Mogard – Kimberlin
Maciej Kaczmarski:

Elegia na odejście.

Tobias Preisig – Diver
Łukasz Komła:

Skoncentrowana powódź.

Lee Gamble – Exhaust (Flush Real Pharynx Part 2)
Paweł Gzyl:

Powrót do korzeni.

Various Artists – Pop Ambient 2020
Paweł Gzyl:

Ambient jak skała.

FKA Twigs – Magdalene
Jarek Szczęsny:

Jedno płuco.



Levon Vincent

Levon Vincent – Fabric 63

 

Nie dalej jak dwa albo trzy miesiące temu na popularnym serwisie społecznościowym mignęła mi informacja, że kolejny miks z serii Fabric nagra Levon Vincent. Ucieszyłem się bardzo na tę wiadomość, zwłaszcza mając w pamięci ostatnie nieudane wydawnictwa z katalogu londyńskiego klubu. Po czym momentalnie przyszła mi na myśl autorefleksja. Dlaczego tak bardzo się cieszę, skoro bohatera zbliżającego się albumu tak naprawdę nie znam?

Tak, Levon Vincent to postać nad wyraz skromna. Jego historia nie jest osnuta wokół klubowej zawieruchy, jest dość prosta, konsekwentna, a przede wszystkim świadczy o jego talencie, profesjonalizmie i dystansie do tego, co robi. A czym ujmuje nowojorski producent, wieszczący, że jego prawdziwym domem jest Berlin? Kompozycje wychodzące spod pióra (właściwie rąk) Levona mają charakter niby typowych dj tools, ale po przyjrzeniu się bliżej ich formie i treści, można zauważyć tkwiący w nich większy potencjał, zwłaszcza w nietypowym podejściu do rozwoju danego tracka czy używania różnych analogów w zgrabnej symbiozie z industrialnymi pogłosami.

Levon Vincent od strony kunsztu didżejskiego prezentuje się równie okazale, bardzo starannie dobierając utwory, w ten sposób, by z harmonii uczynić sobie sprzymierzeńca, a elementy zaskoczenia, czy kontrapunktu odrzucając jako główne składowe efekciarstwa a nie godne narzędzia do tworzenia mozaik równie tanecznych, co ujmujących estetyką wyciszoną, okrojoną, ale nie ubogą.

Bywalec Berghain, nieodżałowanego Tape Club, Rex, czy samego Fabric oczywiście, zgrabnie lawiruje pomiędzy przegródkami swoich płyt, by urządzić zestaw składający się na zaspokajającą ucztę w której daniami głównymi jest deep house już na tyle flagowy i korzenny, by swobodnie przechodzić do motywów bliskich katalogowi Ostgut, czyli współczesnego techno, wzmocnionego metalicznymi odgłosami, niepokojącymi pogłosami i motoryką na tyle sprzyjającą dobrej zabawie co i kontemplacyjnemu podejściu do słuchania, że ani na moment miks się nie nuży, a wręcz przeciwnie. Z utworów, które są znane od dłuższego czasu (tak, to jedna z niewielu kompilacji z tej serii, gdzie niespodzianek nie ma), Vincent wydobywa ich całą esencję, nie siląc się na tanie efektowne rozwiązania, tylko delikatnie cyzelując każdą minutę, pozwalając sobie jedynie na jeden moment przestojowy (ale za to jaki!) w autorskim The End, które stanowi preludium do momentu kulminacyjnego, jakim jest wreszcie oddychające pełną piersią Early Reflections, również autorstwa samego Vincenta. Choć warto dodać, że nie on sam jest bohaterem seta, w którym na równych prawach poruszających swą szlachetnością utworów są również kompozycje kolegów z Underground Quality Joeya Andersona, DJ Jus-Eda, czy innych, takich jak DJ Qu czy Fred Peterkin występujący tu pod pseudonimem Black Jazz Consortium.

[embeded: src=”http://www.junostatic.com/ultraplayer/07/MicroPlayer.swf” width=”400″ height=”130″ FlashVars=”branding=records&playlist_url=http://www.juno.co.uk/playlists/builder/451979-01.xspf&start_playing=0&change_player_url=&volume=80&insert_type=insert&play_now=false&isRe lease=false&product_key=451979-01″ allowscriptaccess=”always”]

Klimat i aura, w których prawidłach utkane są poszczególne utwory przywodzą na myśl samą okładkę, która, jak rzadko kiedy dla Fabric, perfekcyjnie koresponduje z zawartością, zatem czasami jest chmurnie, czasami mgliście, czasami bardzo wyraziście, jak na pierwszym planie, ale na pewno bardzo atrakcyjnie, przy czym zestaw i sama osoba Levona Vincenta nijak nie mogą się skojarzyć ze sztucznie nadmuchaną bańką mydlaną, co jak najlepiej wróży jemu i jego karierze. Oby tak dalej. A, pewnie ktoś zechce zapytać, czy obcujemy z miksem roku? Jak do tej pory, bez wątpienia.

http://www.fabriclondon.com/

Fabric 2012