EABS – Slavic Spirits
Jarek Szczęsny:

Jazz w bardo.

Bartosz Kruczyński – Baltic Beat II
Jarek Szczęsny:

Nie chciałbym przesłodzić.

Resina – Traces (Remixes)
Mateusz Piżyński:

Najnowsze wydawnictwo naszej rodzimej, bardzo utalentowanej, artystki, Karoliny Rec (aka Resina) to zestaw 5 utworów, gdzie cztery to genialne reinterpretacje, za którymi stoją Abul Mogard, Lotic, Ben Frost i William Criag.

Różni artyści – Portrety
Jarek Szczęsny:

Sami perkusiści.

Tracey – Biostar
Paweł Gzyl:

Pastelowe electro wyjęte z klubowego kontekstu.

Laurence Pike – Holy Spring
Jarek Szczęsny:

Łyżeczką, a nie chochlą.

Altstadt Echo – This Work Contains Lead
Paweł Gzyl:

Rozdarcie między światem ducha i materii.

Luis Vicente & Vasco Trilla – A Brighter Side of Darkness
Łukasz Komła:

Rogate flow sięgające głębin.

Matias Aguyao – Support Alien Invasion
Paweł Gzyl:

Najbardziej wymagający album chilijskiego producenta.

Coil – Live Five
Maciej Kaczmarski:

Niewyrażalna intymność.

Vin Sol – Planet Trash
Paweł Gzyl:

Od house’u do ambientu.

Flying Lotus – Flamagra
Bartek Woynicz:

Fire Walk with Me.

Mazut – Promień
Jarek Szczęsny:

Nadmiar bywa szkodliwy.

Zamilska – Uncovered
Jarek Szczęsny:

Płyta lepsza niż serial.



Podsumowanie roku 2015 – FilipRoland

Nie znam się na nowej muzyce. Będę improwizował. 

To żadna kokieteria. Przy moich redakcyjnych koleżankach i kolegach wychodzę na zgreda. Nie z racji wieku, bo są tu starsi ode mnie (których jednak o zgredostwo nie śmiałbym podejrzewać), a z powodu moich muzycznych upodobań. Jako wychowany na Trójce entuzjasta syntezatorowego brzmienia A.D. 1980 oraz kolekcjoner reedycji uparcie powtarzający za inż. Mamoniem: „mnie się podobają melodie, które już raz słyszałem” produkcje opatrzone etykietą „nowa muzyka” traktuję z rezerwą. Tym niemniej, w ramach walki z własną neofobią, raz na jakiś czas po takie pozycje sięgam.

Oto 10 zeszłorocznych premier, które powinny usatysfakcjonować zarówno mentalnego starucha (czyli wyżej podpisanego), jak i fanów nieco bardziej współczesnych dźwięków. Kolejność alfabetyczna, wg artystów.

Agent Side Grinder – Alkimia [Progress Productions]


Popowa płyta post-punkowego zespołu. Alchemia to osiem surowych i drapieżnych, a przy tym niezwykle chwytliwych i przyjaznych radiu kompozycji.

Atomine Elektrine – Laniakea [Wrotycz Records]

Siódma studyjna płyta projektu Petera Anderssona. Hołd dla odkrywców supergromady galaktyk Laniakea oraz zmarłego w roku 2014, Edgara Froese, lidera Tangerine Dream i weterana kosmische musik.

Pełna recenzja tutaj.

Pierre Bastien – Blue As Orange [Morphine Records]


Mechaniczna orkiestra Pierre’a Bastiena zbudowana z elementów zestawu młodego konstruktora to doskonały dowód na to, że dobry muzyk jest w stanie zagrać na wszystkim. Słabemu nawet stradivarius nie pomoże.

The Deathless – Loud & Numb [InClub Records]


Nieśmiertelny pochodzi z Memphis w Tennessee, ale nie gra bluesa ani country. Jego czwarty album, Loud & Numb wydany przez InClub Records to idealna propozycja dla miłośników post-punkowej elektroniki.

Magic Carpathians Project – Biotop [World Flag Records]

Karpaty nadal magiczne, wciąż urzekające i nie do sklasyfikowania.

Prurient – Frozen Niagara Falls [Profound Lore Records]


50 twarzy noise’u.

Red Painted Red – Hey Dum Dum [Wrotycz Records]

Niecodzienny alians poezji z oryginalnymi, bogato zaaranżowanymi podkładami, w których mroczna fala przenika się z folkiem, avant-popem i eterycznym trip hopem. Jednym słowem – awangarda.

Pełna recenzja tutaj.

Rimbaud – Rimbaud [Gusstaff Records]


Zespół poezji wykrzyczanej. Trzej muszkieterowie polskiej sceny muzycznej – Budzyński, Trzaska i Jacaszek na nowo odkrywają twórczość kontrowersyjnego Francuza.

Pełna recenzja (autorstwa Łukasz Komły) tutaj.

Throbbing Wafle – Ultra Greatest Hits [Requiem Records]

Prawdopodobnie pierwszy i jedyny w historii cover band grupy industrialnej. Wafle nie tylko wzięły na warsztat utwory z wczesnego repertuaru Throbbing Gristle i przerobiły je na własną modłę wykorzystując współczesne instrumentarium, ale również wcieliły się w postaci członków tej najbardziej awangardowej i radykalnej formacji lat 70.

Touching the Void – Love, Longing and Loss [Sub Culture Records]

Klasyczny synth-pop. Nawet jeśli minął czas na takie granie, panowie Andy Oppenheimer (ex-Oppenheimer Analysis, a także Major Impact i Oppenheimer MkII) oraz Mark Warner (ex-Sudeten Creche, Rossetti’s Compass) zdają się tego nie dostrzegać. I chwała im za to.

Reedycje 2015 (skoro o starociach była mowa)

Die Form – Die Puppe [Dark Entries]

Zwarty manifest wolności artystycznej, na który w równym stopniu składają się: ezoteryczna muzyka, utrzymane w specyficznej dekadenckiej poetyce teksty oraz oryginalny perwersyjny koncept graficzny.

Pełna recenzja tutaj.

Flash Cero – 1988 [Mecanica Records]


Debiutancki krążek hiszpańskiej legendy techno-popu.

Liaisons Dangereuses – Liaisons Dangereuses [Soulsheriff Records]


Oryginalna mieszanka punkowej buty, industrialnego zgiełku, nowofalowego chłodu
i twardego beatu. Jeden z najbardziej inspirujących albumów w historii muzyki elektronicznej.

Pełna recenzja tutaj.

Portion Control – I Staggered Mentally [Dark Entries]


Wznowienie pierwszego winylowego albumu gigantów brytyjskiej sceny industrialnej. Szorstkie i brutalne oblicze eksperymentalnej elektroniki.

Second Layer – World in Rubber [Dark Entries]


Twórczość sygnowaną nazwą Second Layer cechowały: elektyzm, nieprzewidywalność i duszny, turpistyczny klimat. Warstwa muzyczna „gumowego świata” to mieszanka odhumanizowanych syntezatorowych szumów, mechanicznych rytmów, hałaśliwych partii przesterowanej gitary i grobowych pochodów basu. Oryginalnie brzmiąca hybryda zimnej fali, industrialu, noise’u oraz electro-punku spod znaku wczesnych albumów Suicide.

Pełna recenzja tutaj.

Nowa nadzieja – Emma Zunz

Ja tu to tylko zostawię. Na razie jedynie sygnalizuję zaistnienie obiektu pod nazwą Emma Zunz. Na recenzje, ochy, achy i ciosy pod żebro przyjdzie jeszcze pora. A tymczasem Państwo posłuchają, co się wyprawia we Wrocławiu.

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 2

  1. Paweł Gzyl

    Super te Wafle i Emma!