Tsvey – TSVEY
Jarek Szczęsny:

Niepotrzebna popisówka.

Roger Waters – Is This the Life We Really Want?
Jarek Szczęsny:

Czy już tylko starcom zależy na naszym świecie?

Porter Ricks – Anguilla Electrica
Paweł Gzyl:

Osiemnaście lat przerwy. I co?

Goldie – The Journey Man
Ania Pietrzak:

Dojrzały i świetny powrót legendy, ba, Cesarza drum’n’bassu!

Philippe Hallais – An American Hero
Krystian Zakrzewski:

Trochę Twin Pekas. Trochę Eraserhead.

Roots In Heaven – Petites Madeleines
Paweł Gzyl:

Muzyka jak powieść.

Manu Delago – Metromonk
Jarek Szczęsny:

Solowa płyta współpracownika Björk.

Sterac Electronics – Things To Think About
Paweł Gzyl:

Tańczymy breakdance!

Pin Park – Krautpark
Jarek Szczęsny:

Noc żywych syntezatorów.

Hurray For The Riff Raff – The Navigator
Jarek Szczęsny:

Zdecydowanie jedna z najlepszych płyt tego roku.

Jean-Michel Blais & CFCF – Cascades
Bartosz Latko:

Jeśli szukasz albumu który ukoi nerwy i pozytywnie nastroi – to właśnie go znalazłeś.

Si Begg – Blueprints
Paweł Gzyl:

Elektronika z czasu maszyn parowych.

Broken English Club – The English Beach
Paweł Gzyl:

Piękno industrialnego rozpadu.

Wandl – It’s All Good Tho
Ania Pietrzak:

Przesłodzone ballady o lekkim zabarwieniu elektronicznym (tylko dla fanów tego typu zjawisk).

Blanck Mass – World Eater

Cios prosto w zęby od połowy duetu Fuck Buttons.

Benjamin John Power od siedmiu lat działa jako samodzielny producent pod kryptonimem Blanck Mass. Imienny debiut (2011) zawierał ambient i drone music. „Dumb Flesh” (2015), zainspirowany „wadami ludzkiej formy w obecnym stadium ewolucyjnym”, był bardziej zrytmizowany i nastawiony na parkiet (choć dziwna byłaby to dyskoteka). Dyskografię projektu uzupełnia kilka EPek i dwa soundtracki – do filmu giallo „The Strange Colour Of Your Body’s Tears Re-Score” (2015, m.in. z C. Spencer Yeh i Helm) oraz do psychodelicznego horroru kostiumowego „A Field In England” (2013, z Jimem Williamsem i Martinem Paveyem).

Najnowszy w tym zestawie „World Eater” to nokaut w siedmiu rundach – tyle bowiem utworów trafiło na ten zniewalający album. Otwierający całość „John Doe’s Carnival of Terror” hipnotyzuje zapętloną pozytywkową melodią, niepokojącymi szumami i sykami oraz pociętymi samplami wokalnymi. Płynnie i zarazem gwałtownie utwór przechodzi w dziewięciominutowego kolosa „Rhesus Negative”, który mógłby trafić na ostatni krążek Fuck Buttons, doskonały „Slow Focus” (2013, nasza recenzja tutaj). To podobna intensywność i bezkompromisowość. Słychać tu nawet growl o niemal blackmetalowej proweniencji. Niejeden słuchacz odpadnie już na tym etapie.

Tymczasem warto słuchać dalej – pod warunkiem, że zapnie się pasy. Obezwładniający „Please” zaczyna się od strzępów syntezatorów jak w najlepszych utworach The Knife czy Fever Ray, po czym przeistacza się w euforyczny, trwający prawie osiem minut hymn napędzany potężnym hip-hopowym beatem i wokalnymi samplami z R&B pociętymi na modłę Buriala. Słowem – coś, co mogłby wyjść spod rąk Clams Casino, Jamiego XX lub Swarms. Podobnie prezentuje się „Silent Treatment”, w którym prym wiodą gęste syntezatory, sample kościelnego chóru i masywna rytmika. Tymczasem „The Rat” brzmi jak post-rave na koniec czasów.

Power twierdzi, że jego najnowsza płyta to „czysta, nieskażona prowincja” (materiał nagrano na wsi w Szkocji) zawierająca… „piosenki o miłości”. Artysta, niczym targany sprzecznymi emocjami kochanek, jest na przemian czuły i brutalny, emocjonalny i chłodny, ekstatyczny i melancholijny, przyziemny i transcendentalny. Tu nawet w obrębie jednej kompozycji „wszystko się może zdarzyć”, jak głosił tekst szlagieru – tak jak w „Minnesota / Eas Fors / Naked”, gdzie skorodowany ambient w stylu Tima Heckera idzie ręka w rękę z vaporwave’ową melodią z lat 80. oraz nagraniami terenowymi wodospadu i ptaków.

Utwory mutują i permutują, uderzając w bębenki uszne z siłą tajfunu. Wieńczący całość „Hive Mind” zamyka tę płytę syntezatorowymi arpeggiami na nostalgiczno-apokaliptyczną nutę. Świat płonie, a ludzkość zatraca się w zabawie (trochę jak na ostatniej płycie Radiohead, jakże odległej brzmieniowo). „Ludzka rasa pożera samą siebie. Jesteśmy świadomi naszej wewnętrznej bestii, toteż powinniśmy być w stanie ją kontrolować. Niestety tak nie jest” – głosi notka prasowa dołączona do „World Eater”, tego albumu-olbrzyma. Tańczcie, póki możecie.

Sacred Bones Records | 2017


Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

1 Komentarz

  1. Dzięki za recenzję