Gas – Narkopop
Paweł Gzyl:

Jeden z najbardziej oczekiwanych powrotów w historii nowej elektroniki.

P.E.A.R.L. – Temptation Through Impatience
Paweł Gzyl:

Sztuka umierania w rytmie techno.

Blaine Todd – Golden Apples of the West
Łukasz Komła:

Czy jedne z najpiękniejszych piosenek tego roku napisał Blaine Todd?

Ulver – The Assassination of Julius Caesar
Adam Mańkowski:

Wilki z północy wciąż kondensują muzyczne stylistyki.

Air Texture Vol. V – Compiled By Spacetime Continuum & Juju & Jordash
Paweł Gzyl:

Ambient to nie zawsze znaczy to samo.

Miwon – Jigsawtooth
Paweł Gzyl:

Wbrew modzie.

Gary Holldman – My Trips EP
Paweł Gzyl:

Tym razem swoje producenckie talenty objawia nam sam szef poznańskiej wytwórni.

Dark Sky – Othona
Paweł Gzyl:

Koniec z komercyjnymi ambicjami.

Go Hiyama – I Am Goodbye
Maciej Kaczmarski:

Go, Hiyama, go!

Ben Long – Standing Alone
Paweł Gzyl:

Kiepska okładka, ale muzyka przednia.

King Ayisoba – 1000 Can Die
Łukasz Komła:

Król na pokładzie Glitterbeatu! 

Anthony Parasole – Infrared Vision
Paweł Gzyl:

Mistrz krótkich form mocuje się z albumem.

Cologne Tape – Welt
Paweł Gzyl:

W kolektywie siła.

Khan Of Finland – Nicht Nur Sex
Paweł Gzyl:

Czas na psychoanalizę.

Blanck Mass – World Eater

Cios prosto w zęby od połowy duetu Fuck Buttons.

Benjamin John Power od siedmiu lat działa jako samodzielny producent pod kryptonimem Blanck Mass. Imienny debiut (2011) zawierał ambient i drone music. „Dumb Flesh” (2015), zainspirowany „wadami ludzkiej formy w obecnym stadium ewolucyjnym”, był bardziej zrytmizowany i nastawiony na parkiet (choć dziwna byłaby to dyskoteka). Dyskografię projektu uzupełnia kilka EPek i dwa soundtracki – do filmu giallo „The Strange Colour Of Your Body’s Tears Re-Score” (2015, m.in. z C. Spencer Yeh i Helm) oraz do psychodelicznego horroru kostiumowego „A Field In England” (2013, z Jimem Williamsem i Martinem Paveyem).

Najnowszy w tym zestawie „World Eater” to nokaut w siedmiu rundach – tyle bowiem utworów trafiło na ten zniewalający album. Otwierający całość „John Doe’s Carnival of Terror” hipnotyzuje zapętloną pozytywkową melodią, niepokojącymi szumami i sykami oraz pociętymi samplami wokalnymi. Płynnie i zarazem gwałtownie utwór przechodzi w dziewięciominutowego kolosa „Rhesus Negative”, który mógłby trafić na ostatni krążek Fuck Buttons, doskonały „Slow Focus” (2013, nasza recenzja tutaj). To podobna intensywność i bezkompromisowość. Słychać tu nawet growl o niemal blackmetalowej proweniencji. Niejeden słuchacz odpadnie już na tym etapie.

Tymczasem warto słuchać dalej – pod warunkiem, że zapnie się pasy. Obezwładniający „Please” zaczyna się od strzępów syntezatorów jak w najlepszych utworach The Knife czy Fever Ray, po czym przeistacza się w euforyczny, trwający prawie osiem minut hymn napędzany potężnym hip-hopowym beatem i wokalnymi samplami z R&B pociętymi na modłę Buriala. Słowem – coś, co mogłby wyjść spod rąk Clams Casino, Jamiego XX lub Swarms. Podobnie prezentuje się „Silent Treatment”, w którym prym wiodą gęste syntezatory, sample kościelnego chóru i masywna rytmika. Tymczasem „The Rat” brzmi jak post-rave na koniec czasów.

Power twierdzi, że jego najnowsza płyta to „czysta, nieskażona prowincja” (materiał nagrano na wsi w Szkocji) zawierająca… „piosenki o miłości”. Artysta, niczym targany sprzecznymi emocjami kochanek, jest na przemian czuły i brutalny, emocjonalny i chłodny, ekstatyczny i melancholijny, przyziemny i transcendentalny. Tu nawet w obrębie jednej kompozycji „wszystko się może zdarzyć”, jak głosił tekst szlagieru – tak jak w „Minnesota / Eas Fors / Naked”, gdzie skorodowany ambient w stylu Tima Heckera idzie ręka w rękę z vaporwave’ową melodią z lat 80. oraz nagraniami terenowymi wodospadu i ptaków.

Utwory mutują i permutują, uderzając w bębenki uszne z siłą tajfunu. Wieńczący całość „Hive Mind” zamyka tę płytę syntezatorowymi arpeggiami na nostalgiczno-apokaliptyczną nutę. Świat płonie, a ludzkość zatraca się w zabawie (trochę jak na ostatniej płycie Radiohead, jakże odległej brzmieniowo). „Ludzka rasa pożera samą siebie. Jesteśmy świadomi naszej wewnętrznej bestii, toteż powinniśmy być w stanie ją kontrolować. Niestety tak nie jest” – głosi notka prasowa dołączona do „World Eater”, tego albumu-olbrzyma. Tańczcie, póki możecie.

Sacred Bones Records | 2017

Rekrutujemy! Dołącz do redakcji Nowamuzyka.pl

Chcesz pisać o muzyce? Napisz do nas! Rozpoczęliśmy rekrutację do naszego zespołu. Po prostu wyślij maila z przykładowym tekstem. Dowiedz się więcej tutaj »



Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

1 Komentarz

  1. Dzięki za recenzję