Ghostpoet – Dark Days + Canapés
Jarek Szczęsny:

Dojrzałość artysty.

Siriusmo – Comic
Paweł Gzyl:

Koniec szczeniackich wygłupów.

Meridian Brothers – ¿Dónde Estás María?
Łukasz Komła:

Meridian Brothers po raz kolejny wysyłają nas na planetę szaleństw!  

STILL – I
Paweł Gzyl:

Gotowi na twerking?

Gebrueder Teichmann – Lost On Earth
Jarek Szczęsny:

Braterskie przedsięwzięcie.

Meeting By Chance – Lines EP
Ania Pietrzak:

Wydawałoby się, że muzyka nie słyszy tego kto słucha. To nieprawda, słyszy.

Khalil – The Water We Drink
Paweł Gzyl:

R&B tylko dla odważnych.

Zola Jesus – Okovi
Jarek Szczęsny:

Pop w industrialno-elektronicznej masce.

Beastie Respond – Information City
Krystian Zakrzewski:

Symulacje rzeczywistości.

Mount Kimbie – Love What Survives
Bartek Woynicz:

Bez wątpienia jedna z najważniejszych płyt tego roku!

Nadine Shah – Holiday Destination
Jarek Szczęsny:

Nie ma ucieczki od polityki.

Various Artists – Superlongevity 6
Paweł Gzyl:

Największe gwiazdy minimalu na dwóch płytach.

Bicep – Bicep
Ania Pietrzak:

London calling!

Lunice – CCCLX
Jarek Szczęsny:

Teatr w 360 stopniach.

Lali Puna – Two Windows

Fani powinni być usatysfakcjonowani.

Ostatni longplay związanego z Monachium zespołu ukazał się w kwietniu 2010 roku i nosił tytuł „Our Inventions”(tutaj nasz wywiad towarzyszący ukazaniu się tego krążka). Dziś swą premierę ma piąty studyjny album Lali Puny, w dość długim międzyczasie śpiewająca liderka Valerie Trebeljahr oddawała się życiu rodzinnemu, a z projektu zdążył wypisać się Markus Acher (z The Notwist). Tak więc sztandarowy electropopowy band z Niemiec na najnowszym longplay’u prezentuje się jako trio zasilane w czterech z dwunastu numerach gościnnym wsparciem Dntela, MimiCof, Radioactive Mena (Keith Tenniswood z Two Lone Swordsmen) oraz harfistki Mary Lattimore.

Krążek nie odbiega stylistycznie od ostatnich dokonań Lali Puny, tak więc fani powinni być usatysfakcjonowani. Oszczędne w formie, nostalgiczne piosenki, a nawet miejscami kołysanki („Wear My Heart”) w dalszym ciągu mają rozmarzony i kruchy charakter, co gwarantuje zwiewny, niemal szepczący wokal Trebeljahr, niemniej jednak warstwa muzyczna przybrała bardziej niż kiedyś robotyczny odcień, gdzieniegdzie z silniej niż dotąd zaznaczonym tanecznym potencjałem („Two Windows”, „The Frame”, „Birds Flying High”). Generalnie rytmika budowana jest na brzmieniach analogowych automatów perkusyjnych oraz ciepłych basach co przyozdabiają syntezatorowe, proste melodie wraz ze sporadycznymi dodatkami w postaci, np. smyczków („Wonderland”).

Warstwa liryczna traktuje zaś o bardziej zaangażowanych, niż dotąd tematach jak wolność jednostki, emancypacja, wpływ technologii na człowieka. Swoistą ciekawostką jest cover numeru „The Bucket” autorstwa Kings of Leon, w którym na próżno szukać śladu gitar będących filarem oryginału, a kiedyś i samej Lali Puny.

Spójność brzmieniowa wraz z poważniejszym oddźwiękiem treściowym ponad czterdziestu ośmiu minut premierowej twórczości Lali Puny nie zawodzi, ale można odnieść wrażenie, że głównie tych co już i tak byli przekonani, reszta może pozostać lekko znużona i z brakiem chęci do ponownego odtworzenia tego krążka. Z pewnością jest to idealny materiał pod remiksy, zwłaszcza te rozpędzające pierwotny budulec.

08.09.2017 | Morr Music

http://www.lalipuna.de/
https://www.facebook.com/lalipunaband/
https://twitter.com/lalipuna_
https://www.instagram.com/lali.puna/

 


 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze