Recent Arts – Skin
Paweł Gzyl:

Ambient, minimal, industrial i… piosenki.

Spopielony – Legendy
Jarek Szczęsny:

Duchologia, analogowy anturaż i zakurzony ambient.

Klangwart – Bogotá
Łukasz Komła:

Niemiecka elektronika spotyka kolumbijskie szaleństwo.  

Locked Groove – Sunset Service
Paweł Gzyl:

Hołd dla belgijskiej muzyki klubowej sprzed ćwierć wieku.

Gesaffelstein – Hyperion
Maciej Kaczmarski:

W czarnej dupie.

Hugh Marsh – Violinvocations
Jarek Szczęsny:

Dowód na istnienie skrzypiec.

Pfirter – The Empty Space
Paweł Gzyl:

Spóźniony, ale udany debiut.

Ossia – Devil’s Dance
Maciej Kaczmarski:

Sam w mroku.

MDD – Reverse The Contrast
Paweł Gzyl:

Ekstremalna wizja techno.

King Midas Sound – Solitude
Bartek Woynicz:

„Zbadajmy przestrzeń terroru pustki”

Setaoc Mass – 53 Degrees North Part 1 & 2
Paweł Gzyl:

Na maksa.

Various Artists – The Warmest Hum
Ania Pietrzak:

Potrzebne odcięcie.

Solange – When I Get Home
Jarek Szczęsny:

Brakująca kropka.

Zaumne – Błysk
Jarek Szczęsny:

Zapętl to w nieskończoność.



His Dirty Secrets – The Void EP

Katapulta w Kaputt.

O pierwszym LP Łukasza pisałem na łamach Nowej Muzyki dwa lata temu (recenzja tutaj). Zaprezentowana wówczas wizja nu disco posiadała przyjemną aurę, wokół której ten utalentowany producent utkał naprawdę ciekawą historię. Następnie zanurzył się w swojej świątyni z instrumentami natywnymi, by co jakiś czas wysyłać sygnał w świat, że nadchodzi jego autorska interpretacja muzyki techno. Dzisiaj premiera w Kaputt, a muzyka jak z katapult!

Cisza jeszcze nigdy nie była tak głośna. W „To Feel Compassion For Distress” wkraczam do królestwa ambientu. Tętniący bas, galaktyczne pady oraz dochodzące do mnie z oddali przepastne synty, tworzą jedyną w swoim rodzaju harmonię. A ja lecę…

Szybkie oprzytomnienie i jestem przy „Weight Of Silence”, gdzie grad meteorytów przelatuje nieopodal skrzydła mojeg19o wahadłowca. Sinusoidalny sub bas dumnie panoszy się po całym takcie, a siarczyste hi-haty bezlitośnie tną pozostawioną w oddali bazę. Pourywane dialogi pomiędzy mężczyzną a kobietą są zapisem ostatniej rozmowy przed tajemniczym zniknięciem załogi. Teraz, nawet ten ostatni ślad ginie w nieskończonej kosmicznej toni. Swoją drogą niezły dynamit na parkiet!

„The Void” zanurza się w industrialu. We wspomnieniu wracam na teren zniszczonego przed chwilą statku-matki. Dokładnie pamiętam każdy dźwięk. Z prawej strony akcenty giętej stali oraz podźwięki diod kontrolnych potężnych maszyn. Z lewej zaś, łańcuchy i warczące silniki, które ewoluowały w stronę wibrujących basów i świszczących syntezatorów.

W „Greed” zasypiam, a minimalistyczna etiuda od razu przenosi mnie w przestrzenne pejzaże, gdzie acidowe wulkany raz po raz buchają kwaśnym syntem wysoko w górę. Hipnotyzujące cymbałki podobijają konsekwentnie wybijaną stopę, a twarde perkusyjne clapy, niczym bomby wulkaniczne szybują w stronę oddalonego o kilka kilometrów morza. Mruczący pad idealnie ilustruje moment wejścia lawy we wzburzone wody akwenu, by ostatecznie zbudowań wulkaniczną wyspę. Budzę się. Czy to tylko sen? Świetny trip!

Kaputt | 05.02.2018

His Dirty Secrets FB

Kaputt-Musik FB

 

 

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze