BNNT – Middle West
Jarek Szczęsny:

Gorzka pigułka.

Ansome – Hands Of The Harbour
Paweł Gzyl:

Punkowy gest.

Lapalux – Amnioverse
Ania Pietrzak:

Jak zachwyca?

Various Artists – X – Ten Years Of Artefacts
Paweł Gzyl:

Techno w swej najbardziej pomysłowej wersji.

Julek Płoski – śpie
Jarek Szczęsny:

Coś nowego.

Karenn – Grapefruit Regret
Paweł Gzyl:

Pariah i Blawan improwizują.

Moor Mother – Analog Fluids Of Sonic Black Holes
Jarek Szczęsny:

Hałas i chaos.

Jazz Band Młynarski-Masecki – Płyta z zadrą w sercu
Jarek Szczęsny:

Jedna dla wszystkich.

Shapednoise – Aesthesis
Paweł Gzyl:

Nieznane mutacje basowych brzmień.

A Winged Victory for the Sullen – „The Undivided Five”
Mateusz Piżyński:

Ambientowe nowości z Ninja Tune

Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.

Giant Swan – Giant Swan
Paweł Gzyl:

Czy znany ze świetnych koncertów duet sprawdził się również w studiu?



John Roberts – Glass Eights


Do niedawna grupa hamburskich producentów skupionych wokół wytwórni Dial sprawiała wrażenie zamkniętej na wpływy z zewnątrz kliki. Sytuacja zmieniła się, gdy dwa lata temu dołączył do niej młody producent – John Roberts. Mimo, iż pochodził z Ameryki, jego muzyka idealnie pasowała do wyrafinowanej estetyki firmy.

Roberts urodził i wychował się w Cleveland. Tam, zafascynowany muzyką house i techno, zaczął marzyć o wyjeździe do Chicago lub Nowego Jorku, znacznie bardziej prężnych ośrodków tych gatunków niż rodzinne miasto w stanie Ohio. Rodzice zgodzili się na Wietrzne Miasto – bo było bliżej domu. Roberts rozpoczął tam studia plastyczne i inżynierii dźwięku. Jego wyobrażenia o stolicy muzyki house okazały się jednak niezbyt przystawać do rzeczywistości. Rozczarowany, przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie również nie było lepiej. Ostatecznie zakończył swą wędrówkę w Berlinie – gdzie szybko zdobył didżejskie szlify i został rezydentem w Panorama Barze. To jednak nie tam zauważyli go szefowie Dial. Będąc jeszcze w Nowym Jorku Roberts nawiązał przez Internet kontakt z Romy Zips, agentką bookingową hamburskiej wytwórni. I to ona wręczyła Carstenowi Jostowi i Pantha Du Prince płytę z nagraniami amerykańskiego producenta. Od tego momentu kariera Robertsa potoczyła się błyskawicznie – cztery dwunastocalówki w ciągu dwóch lat utorowały mu drogę do pełnowymiarowego debiutu.

Większość zamieszczonego na płycie materiału powstała przy wykorzystaniu taniego programu komputerowego – Renoise. Roberts, zakochany w klasycznych brzmieniach z Chicago i Detroit, celowo odciął się od technicznych nowinek, skupiając się na penetracji możliwości oldskulowego software`u. Kolekcja sampli, którą wykorzystał na płycie zebrała się również w niezwykłych okolicznościach. Producent odwiedzał znajomych, którzy mieli różne instrumenty, gościł w licznych sklepach muzycznych, testując możliwości sprzedawanego w nich sprzętu, wszystko to rejestrował i zgrywał na twardy dysk swego komputera. Potem przez rok tworzył kolejne nagrania, które koniec końców trafiły na „Glass Eights”.

Miłość do winylu sprawiła, że większość utworów z albumu zanurzona jest w analogowych szumach i trzaskach wydawanych przez stare płyty – tak dzieje się właściwie od samego początku krążka. Te archaiczne dźwięki dodają muzyce Robertsa patyny czasu – są jakby kluczem otwierającym przed nami drzwi do świata oldskulowych brzmień wykreowanych przez amerykańskiego producenta.

Trzy pierwsze nagrania z albumu to smakowity deep house. Choć Roberts sięga po zwaliste bity i masywne basy zapożyczone z twórczości Moodymana, kontrastuje je z zupełnie odmiennymi elementami. W „Lesser” są to tęskne akordy fortepianu i shoegazowe klawisze, w „Navy Blue” – odtworzone od tyłu psychodeliczne pasaże syntezatorów, a w „Ever Or Not” – perliste tony subtelnego piano podszyte rytmicznym pstrykaniem z palców. W efekcie kompozycjom tym daleko do oczywistości nowomodnych produkcji w stylu deep house. Wyróżniają się one bardziej europejską melodyką i ciekawymi kontrastami brzmieniowymi – czyli czymś niespotykanym do tej pory w tym gatunku.

Elementy deephouse`owej rytmiki podbitej jednak na tribalową modłę spotykamy w utworze „Pruned”. Roberts spowalnia jego tempo, wprowadzając rozciągniętą w czasie sekwencję fortepianu – zaskakująco zestawioną z przestrzennym tłem wywiedzionym z tradycji „kosmische musik”. Niezwykły to utwór – konia z rzędem dla tego, kto wpadły na takie połączenie dźwięków.

„Dedicated” i „Porcelain” to ukłon Robertsa w stronę ulubionych producentów z Chicago. W obu nagraniach mamy ciężkie, surowe, miarowo stukające bity, typowe dla wczesnych nagrań Marshalla Jeffersona czy Roya Davisa Jr. W pierwszym uzupełniają je nostalgiczne pasaże soundtrackowych syntezatorów, a w drugim – żrący loop o acidowym brzmieniu. Obie kompozycje wypadają bardzo stylowo – Hell z pewnością chętnie by je wydał na singlu nakładem swej zorientowanej obecnie na klasyczny house wytwórni Gigolo.

Pod koniec płyty Roberts skręca w stronę mocniejszych i głębszych podkładów rytmicznych. „August” to detroitowe techno o epickim rozmachu. Subtelna melodia wygrywana na fortepianie wtapia się tutaj w bajkowe pasaże klawiszy i melodyjny motyw syntezatorowy, składając się na wyraziste brzmienie typowe dla ilustracyjnych produkcji z Motor City. Tytułowy „Glass Eights” to dla odmiany berlińskie dub techno. Niby ze szkoły Maurizio, ale o zdecydowanie bardziej dostojnym tonie, tworzonym przez kontrastowo zestawione ze sobą elementy: nastrojowe solo na klarnecie i podszywający całość eteryczny dron w tle. Wszystko to zatopione w melancholijnym klimacie, emanujące nieutuloną tęsknotą, smutnym zamyśleniem nad przemijaniem tego świata.

Roberts umieszcza swe utwory w precyzyjnie dopasowanej formie pięciominutowych nagrań, unikając niepotrzebnych dłużyzn, kondensując w ten sposób ich energię i podkreślając melodykę. Efekty są wspaniałe – „Glass Eights” to jedna z najpiękniejszych płyt tego roku.

www.dial-rec.de

www.myspace.com/dialrecords

www.johnrobert.net

www.myspace.com/jrplaysthehits
Dial 2010

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 4

  1. ataxiaa

    trzeba pamętać że „Pawel” też zaprezentował ładną formę w tym roku w Dial. bigg.

  2. formalina

    dial-laid jadą zajebiscie i fajnie mi z tym ….pozdro i czekam na występy.

  3. ataxiaa

    agree, będzie wysoko

  4. phamm

    „< > to jedna z najpiękniejszych płyt tego roku.” – i trudno się z tym nie zgodzić.