KTLH – Azathoth
Jarek Szczęsny:

Egzorcyści będą mieć pełne ręce roboty.

Koenraad Ecker & Frederik Meulyzer – Carbon
Paweł Gzyl:

Wizyta na Spitsbergenie.

Planetary Assault Systems – Live At Cocoon Ibiza
Paweł Gzyl:

Techno z saksofonem? Czemu nie!

Olo Walicki & Jacek Prościński – Llovage
Jarek Szczęsny:

Uciekająca sekcja rytmiczna.

Abul Mogard – Kimberlin
Maciej Kaczmarski:

Elegia na odejście.

Tobias Preisig – Diver
Łukasz Komła:

Skoncentrowana powódź.

Lee Gamble – Exhaust (Flush Real Pharynx Part 2)
Paweł Gzyl:

Powrót do korzeni.

Various Artists – Pop Ambient 2020
Paweł Gzyl:

Ambient jak skała.

FKA Twigs – Magdalene
Jarek Szczęsny:

Jedno płuco.

Sarin – Moral Cleansing
Paweł Gzyl:

EBM wyszlifowany na najwyższy połysk.

Mary Komasa – Disarm
Przemysław Solski:

Rozbrójmy się.

Black Sea Dahu – No Fire in the Sand
Łukasz Komła:

Tonąc w lekkości.

DJ Shadow – Our Pathetic Age
Jarek Szczęsny:

Ilość nie przekłada się na jakość.

Shanti Celeste – Tangerine
Paweł Gzyl:

Na poprawę nastroju.



Tomasz Bednarczyk

Rok 2009 był rokiem szczególnym. Wtedy to nakładem 12k ukazał się album „Let’s Make Better Mistakes Tomorrow” Tomasza Bednarczyka. Tak, nasz w 12k!

Przyznam bez bicia – nie po drodze było mi z tym materiałem. Pierwsze odsłuchy były dla mnie raczej zawodem, w efekcie płyta wylądowała na półce. Przyszedł jednak odpowiedni moment i kolejny odsłuch sprawił, że poczułem to przyjemne ciepło w żołądku. I dumę, wiadomo.

Dziś, bez mała kilkadziesiąt (z jakąś piąteczką na przodzie) odsłuchów później moja opinia o materiale wrocławianina w pełni się wyklarowała. To jedna z najlepszych płyt w katalogu Dwunastki.

Przy okazji pierwszej części cyklu pisałem o upychaniu ciepłych emocji w zimne z pozoru struktury dźwiękowe. Tu kryje się sekret materiału Tomka – minimum środków, tony efektów. W jakiś magiczny sposób udało mu się na przestrzeni 10 kompozycji wykreować coś nieuchwytnego i niesłychanie głębokiego, w moim przypadku duchowego wręcz.

Udało mu się pochwycić ten stan umysłu, kiedy wpatrujemy się nieobecni w jakiś punkt otoczenia, by po chwili ze zdziwieniem powrócić do świata żywych. I teraz wyobraźcie sobie, że to się dzieje przez 43 minuty. Wow. Dla fanów „warstwowego” ambientu, dla fanów detali, dla ludzi wrażliwych na rzeczy, których nie widać na pierwszy rzut oka. Dla takich ludzi jest pozycja katalogowa nr 55.

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 3

  1. Aes

    Metoda zdartej płyty zawsze na czasie. Tylko w przypadku muzyki popularnej zazwyczaj nie znajduje się nic więcej. ;]

  2. 99vadim

    Zawsze się zastanawiam, czy może płyty które zdarza się polubić dopiero po jakimś czasie, zawierają prawdę swojej atrakcyjności w tym cytacie: „If something is boring after two minutes, try it for four. If still boring, then eight. Then sixteen. Then thirty-two. Eventually one discovers that it is not boring at all.” – John Cage” :]