The Primitive Painter – The Primitive Painter
Paweł Gzyl:

Dźwiękowy klejnot z dawnej epoki.

DIVVAS – Challenger Deep
Łukasz Komła:

W głębinach myśli.

The Exaltics & Heinrich Mueller – Dimensional Shifting
Paweł Gzyl:

Mistrzowska wersja detroitowego electro.

Julius Aglinskas – Daydreamer
Łukasz Komła:

W ambientowym zastygnięciu.

Soft Boi – So Nice
Paweł Gzyl:

O miłości w rytmie downtempo.

Ehh hahah – House ze skrzypcami w tle
Jarek Szczęsny:

Pod znakiem internetu.

Alva Noto – Xerrox Vol. 4
Mateusz Piżyński:

Czwarta odsłona cyklu Xerrox, na którą przyszło nam czekać pięć lat.

Various Artists – Kern Vol. 5 Mixed By Helena Hauff
Paweł Gzyl:

„For those who know”

Amnesia Scanner – Tearless
Paweł Gzyl:

Finowie serwują miłosne ballady.

Michael Lightborne – Ring Road Ring
Łukasz Komła:

Dźwiękowy świat obwodnicy w Coventry.

Christine Ott – Chimères (pour ondes Martenot)
Jarek Szczęsny:

Geometria dźwięków.

Deadbeat And Paul St. Hilaire – 4 Quarters Of Love And Modern Lash
Paweł Gzyl:

Scott i Paul medytują.

Vysoké Čelo – Űrkutatás
Jarek Szczęsny:

Grzechem byłoby nie skorzystać.

Ellen Allien – AurAA
Paweł Gzyl:

Hołd dla czasów, kiedy techno i trance były jednym.



Trzy pytania do: Fluxion

Na kilka dni przed wizytą greckiego producenta w Polsce, zadaliśmy mu trzy (a nawet więcej) pytania o jego muzykę. Przy okazji podajemy też wyniki naszego konkursu, w którym można było wygrać bilety na jego występy.

– Podejrzewam, że nowa elektronika nie była zbyt popularna w Grecji w połowie lat 90. Jak zatem odkryłeś te brzmienia?

– To prawda, nie była popularna. Nie było też zbyt wielu artystów, którzy tworzyliby taką scenę. Ja byłem jednak zafascynowany nowymi brzmieniami i możliwościami, jakie one dają. Mieszkałem w Londynie od początku do połowy lat 90., dzięki czemu miałem okazję poznać muzykę, jaka powstawała wtedy w Anglii i Niemczech czy innych krajach Europy. Zatem o rozpoczęciu przeze mnie tworzenia zadecydowały dwie rzeczy: możliwość śledzenia na bieżąco nowości na rynku takiej muzyki oraz fakt, że naprawdę podobały mi się repetytywne struktury. Ale nie jako ściśle określone loopy, a raczej jako wyzwolone, luźne loopy.

– Jak wspominasz swoją współpracę z Morizem Von Oswaldem i Markusem Ernestusem, dla których wytwórni Chain Reaction nagrałeś swe pierwsze utwory?

– To było aż piętnaście lat temu. Ale z tego co sobie przypominam, obaj byli skromnymi, lecz bardzo interesującymi osobowościami. No i oczywiści otwartymi na moją muzykę. Nigdy nie ingerowali w strukturę utworów – poza kilkoma przypadkami, kiedy musieli je dopasować do formatu winylowego maksi-singla.

– W latach 2000-2005 prowadziłeś własną wytwórnię Vibrant Forms, która opublikowała kilka ciekawych albumów. Dlaczego zawiesiłeś jej działalność?

– Cóż, prowadzenie wytwórni płytowej i zaangażowanie we wszystkie jej aspekty, to niełatwa sprawa. Okazało się, że nie mam czasu na to, aby jednocześnie tworzyć muzykę i wydawać płyty innych artystów. Dlatego musiałem zakończyć tę drugą działalność.

– Teraz znalazłeś spokojną przystań w duńskiej wytwórni Echocord. Jakie łączą Cię relację z jej szefem – Kennethem Christiansenem?

– Czuję się tam jak w domu. Echocord daje mi rzadką możliwość tworzenia tego, co naprawdę pragnę. Kenneth jest zawsze pozytywnie nastawiony do próbowania nowych rzeczy. To dobry człowiek i kumpel.

– Czego możemy się spodziewać po Twojej nowej płycie – „Broadwalk Tales”, która ukaże się nakładem Echocord w kwietniu?

– To połączenie elementów, które mnie fascynują. W kilku utworach pojawia się głos wokalistki, którą poznałem w zeszłym roku w Nowym Jorku. Spróbowaliśmy razem coś nagrać – i zaskoczyło. Zaadaptowałem też filmowy klimat, łącząc go z repetytywnymi strukturami rytmicznymi w stylu techno, które zawsze lubiłem. Tym razem więc nie będą to tylko pulsacje i drony. Ważniejszą rolę odgrywają emocje, które stworzyłem.

– Dub-techno funkcjonuje już ponad 20 lat. Wielu krytyków narzeka, że w tym stylu nie da się już nic nowego powiedzieć. A Ty jak sądzisz?

– Dokładnie te same wnioski legły u źródeł mojego nowego albumu. Podstawy zostały stworzone wiele lat temu i nadal są istotne. Teraz czas jednak pokombinować i stworzyć nową nadbudowę.

Przypomnijmy, że Fluxion wystąpi 21 lutego w klubie Brzozowa 57 w Warszawie, a 22 lutego w klubie Caryca w Krakowie.

Bilety na warszawską imprezę wygrywa Katarzyna Bujno,  a na imprezę w Krakowie – Marek Tomaszewski i Mirek Tomaszczyk. Osoby te będą wpisane na listę gości. Udanej zabawy!

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.