Chouk Bwa & The Ångströmers – Vodou Alé
Łukasz Komła:

Voodoo z przyszłości.

Ben Lukas Boysen – Mirage
Jarek Szczęsny:

Pokaz iluzji.

Siema Ziemia – Siema Ziemia
Jarek Szczęsny:

Dodatkowe skurcze mięśni.

Fluxion – Perspectives
Paweł Gzyl:

Nostalgia po grecku.

Lawrence English – Lassitude
Jarek Szczęsny:

Doskonała pustka.

Elysia Crampton – ORCORARA 2010
Jarek Szczęsny:

Niepowstrzymana losowość.

Kaitlyn Aurelia Smith – The Mosaic of Transformation
Jarek Szczęsny:

Cały zestaw radosnych nastrojów.

Phillip Sollman – Monophonie
Paweł Gzyl:

Muzyczna maszyneria.

Vladislav Delay & Sly Dunbar & Robbie Shakespeare – 500-Push-Up
Paweł Gzyl:

„Rakka” uzupełniona o dubowy puls.

Zguba – Pomór
Jarek Szczęsny:

Nieustający marsz kostuchy.

Richu M – House Of The Vaporising Sun
Bartek Woynicz:

Ten tytuł mówi wszystko.

Maenad Veyl – Reassessment
Paweł Gzyl:

Muzyka z sali operacyjnej.

Flaner Klespoza – Wędrówka po lesie, w którym mieszkają bogowie i rosną wszechświaty
Jarek Szczęsny:

Spójna opowieść.

The Advent – Life Cycles
Paweł Gzyl:

Futurystyczne electro w oldskulowym stylu.



Tortoise – The Catastrophist

25 lat działalności, 7 album po 7 latach milczenia. Nie można jego nie sprawdzić!

Grupa pięciu muzyków z Chicago na swoim najnowszym longplay’u nie robi żadnej rewolucji, chyba że uznać za taką pojawienie się w dwóch numerach wokalistów, co w kontekście tej instrumentalnej grupy jest pewnym zaskoczeniem. W spokojnie kroczącej i niewątpliwie przyjemnej balladzie „Yonder Blue” pojawia się Georgia Hubley z Yo La Tengo , zaś w coverze hitu „Rock On” (z 1973 roku, z repertuaru Brytyjskiego songwritera Davida Essexa) zaśpiewał Todd Rittman, czyli frontman zespołów US Maple i Dead Riders. Wersja Tortoise poddopingowała rytmikę i w sumie sprawia wrażenie puszczonej od tyłu, jeśli do tego rewind efektu dodać znajdujące się też w pierwowzorze wejście dęciaków otrzymujemy efekt dość oryginalny.


Tortoise – „Yonder Blue”

W najdłuższym na płycie, prawie 8-minutowym „Gesceap” nakładają się po kolei na siebie polifoniczne warstwy przede wszystkim analogowych syntezatorów, kluczących miejscami w manierze niemal bachowskiej, to znowuż odnajdujących się w arpeggiach. Finalnie wszystkie grające tekstury kreują klimat transującej psychodelii. W przyjemnej miniaturze „Gopher Island” temat prowadzą electro basy, a tempo nadaje prymitywny automat perkusyjny przywołujący brzmienia z lat 80-tych – faktycznie można sobie wyobrazić mała wyspę zamieszkałą tylko przez wesołe gryzonie. W zestawie 11 numerów tworzących niespełna 45-minutowe „The Catastrophist” wybija się z pewnością „Shake Hands With Danger”, osadzone na mocnej, prostej perkusji i zapętleniach zdubowanej marimby/ksylofonu, w którą wrzynają się pochody przesterowanej gitary elektrycznej.


Tortoise – „Gesceap”

Fani „Millions Now Living Will Never Die” czy „TNT” powinni być zadowoleni, bo można na „The Catastrophist” odnaleźć ślady z tych ważnych krążków. Zespół w dalszym ciągu posiada swój charakterystyczny język, łączący jazz z rockiem, electro, dubem czy down-tempo, podany niekiedy z ironicznym dystansem (chociażby w kontekście tytułu omawianego krążka). Kwintet pod wodzą perkusisty i głównego producenta Johna McEntire udowadnia swym solowym siódmym krążkiem, że Tortoise cały czas jest kapelą wartą śledzenia i choć już pewnie nie namiesza na scenie muzycznej tak jak w latach 90-tych, to tworzy wartościową muzykę nie poddającą się jednoznacznym klasyfikacjom.

22.01.16 | Thrill Jockey Records

www.trts.com
www.facebook.com/TRTSband

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.