Algiers – There Is No Year
Bartek Woynicz:

Misophonia, czyli 700 wersów wołania do ściany.

Leandro Fresco & Rafael Anton Irisarri – Una Presencia En La Brisa
Jarek Szczęsny:

Niepewność własnego słuchu.

Flaner Klespoza – Przygody i tajemnice
Jarek Szczęsny:

Debiut podwójny.

Max Andrzejewski’s Hütte – Hütte & Guests Play the Music of Robert Wyatt
Łukasz Komła:

Robert Wyatt na ujazzowionym spacerze.

Fumiya Tanaka – Right Moment
Paweł Gzyl:

Spójna całość zbudowana z kontrastowych elementów.

Król – Nieumiarkowania
Jarek Szczęsny:

Nie chce nam mówić niczego wprost.

Burial – Tunes 2011-2019
Jarek Szczęsny:

Brama do innej rzeczywistości.

Zaumne – Contact
Jarek Szczęsny:

Niezwykła bliskość.

Various Artists – Consortium Vol. 1
Paweł Gzyl:

Z Albanii do Detroit.

ARRM – II
Jarek Szczęsny:

Dzieło spokoju.

Floating Points – Crush
Jarek Szczęsny:

Stare w służbie nowoczesności.

Stefan Goldmann – Veiki
Paweł Gzyl:

Najbardziej taneczny materiał niemieckiego producenta.

True – Made Of Glass
Łukasz Komła:

Pod rękę ze smutkiem i tańczmy!

Akwizgram – Nü romantik
Jarek Szczęsny:

Próg do przeskoczenia jest niewielki.



Dominik Strycharski – Andriessen – Ghost

Siłownia Strycharskiego.

Jak tylko autor albumów „Czôczkò” oraz „Myriad Duo” wypuszcza nowe wydawnictwo, to ja od razu pędzę wydawać moje 500+ na jego płyty. Nie sprzeniewierzam powierzonych mi pieniędzy, gdyż kieruję się ideą „czym skorupka za młodu nasiąknie” itd. W każdym razie nowych płyt z udziałem Dominika Strycharskiego zawsze wypatruję z przyjemnym uczuciem niepewności czym zechce mnie zaskoczyć tym razem. Ten wszechstronny muzyk poszerza horyzont muzyczny naszej krainy. Z uznaniem spoglądam na jego dokonania teatralne, muzyczne i kompozytorskie. Jest toczącym się kamieniem szlachetnym, a jak wiadomo toczący się kamień mchem nie obrasta. Albo jak lubił mawiać Tom Waits o ciągłej, niezaspokojonej potrzebie szukania czegoś nowego: „Przecież jeszcze żaden pies nie obsikał jadącego samochodu.”.

Pomimo mojej wielkiej sympatii do artysty, długi czas zajęło mi dojście do punktu, w którym odważyłem się cokolwiek napisać o jego albumie „Andriessen – Ghost”. Płytę kupiłem w marcu tego roku. Wzmiankuję o tym chcąc pokazać czas, który potrzebny mi był do okrzepnięcia. Album wydany dla Bołt Records wpisuje się w kolekcję płyt, gdzie polscy twórcy interpretują twórczość innych muzyków. Z drugiej strony wpisuje się w klasyczny klimat jaki w tym roku panuje na naszej scenie. W zeszłym roku mieliśmy wysyp płyt o minimalistycznym charakterze, a obecnie trend idzie ku klasyce właśnie. Na Nowej Muzyce też zwracaliśmy na to uwagę: Paulina Miedzińska pisała o „Rite of The End” Stefana Wesołowskiego, Paweł Gzyl wspominał o „Waltornium” Konrada Kucza, a ja recenzowałem Rogińskiego grającego Henry`ego Purcell`a. Ten klasyczny bakcyl widoczny jest także na wydanych w tym roku albumach Marcina Maseckiego oraz Michała Jacaszka.

Strycharski nie jest sam. Na płycie towarzyszy mu pianista Sebastian Zawadzki. Panowie wzięli się za bary z klasyczną kompozycją „Melodie” Louisa Andriessena. Holenderski twórca jest bardzo intrygującą osobą. W pewnym momencie porzucił tradycje orkiestrowe na rzecz śmiałych połączeń tychże z „innymi” instrumentami. Stawiał na kooperację w zakresie instrumentów. Tym samym urzeczywistnić chciał ideę egalitaryzmu, wyrazem czego pozostawała muzyka. Nie unikał politycznych tematów. Sprawy uniwersalne były bliskie jego twórczości. Czerpał na równi z dzieł Platona jak i muzyki Milesa Davisa. Swój wybór kompozycji Strycharski uzasadnia tym, że chciał pokazać pożegnanie z duchem wspólnoty. Grany przez pianistę i flecistę utwór Andriessena wypada identycznie jak oryginał. Prawie dwadzieścia pięć minut cudotwórczej aury. Fundamentem jest stonowane pianino, a resztę załatwia czarodziejski flet Strycharskiego. Koncepcja kompozycji klasycznej spotyka się tu w przyjacielskim uścisku z minimalizmem. To fascynujące słuchać jak tylko dwa instrumenty potrafią zbudować ogromną, muzyczną przestrzeń. Królestwo prostoty. O łączniku, jakim jest „Ghost”, można powiedzieć tylko tyle, że jest rozgrzewką.

Rozgrzewką przed trudnym wysiłkiem fizycznym. Strycharski i Zawadzki fundują nam wycisk trudny do zniesienia. Przy „Harmoniach” wizyta w klimatyzowanym fitness klubie wydaje się być radosną przejażdżką rowerem pośród łąk. W obłęd wpędzały mnie powtarzające się unisona fletu i fortepianu. Kakofonia, która trafia w uszy to test na wytrzymałość. Zakładam, że obaj Panowie musieli posiłkować się jakąś formą sadyzmu wobec odbiorcy. Idea jaka ma się wykrystalizować z „Harmonii” jest taka, że prawdziwą harmonię trudno uzyskać, a jeśli już to staje się możliwe (końcówka utworu) to okupione jest to często nadludzkim trudem. Bo trudno o lepsze określenie, gdy mamy do czynienia z muzyką na wskroś mechaniczną i męczącą z czasem. Kierowany najczystszymi pobudkami zapuściłem CD w trakcie rekreacji z moim, jednorocznym synem. Gdzieś około 4 minuty „Harmonii” spojrzał na mnie wzrokiem głęboko przeszywającym. Pod wpływem tegoż słyszałem jak cząstki mojego ojcowskiego autorytetu spadają i rozbijają się na podłodze. Nie płakał, co biorę za dobrą monetę. Sprawę szybko udało się uratować „Piosenkami Pana Kleksa”. Niemniej namawiam do zmierzenia się z Dominikiem Strycharskim. Używając języka współczesnego – potraktujcie to jako wyzwanie i ciśnijcie.

Bołt Records | 2017

Strona wydawcy

Strona Strycharskiego

FB

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.