NOON – Nobody, Nothing, Nowhere
Bartek Woynicz:

„Above me, below, me all around me”

Desire Marea – Desire
Jarek Szczęsny:

To nie pierwszy taki przypadek.

His Master’s Voice – Log: Canis Majoris
Paweł Gzyl:

Podróż w stronę Syriusza.

Cel (Felix Kubin & Hubert Zemler) – Cel
Jarek Szczęsny:

Radosne odbicie.

Fabrizio Rat – Shades Of Blue
Paweł Gzyl:

Modularna polifonia.

Long Arm – Silent Opera
Jarek Szczęsny:

Trip-hop nigdzie nie odszedł.

Jeff Parker & The New Breed – Suite For Max Brown
Łukasz Komła:

Projekcja magicznych obrazów.

Various Artists – Air Texture Vol. VII
Paweł Gzyl:

Rrose i Silent Servant serwują ambient? Niemożliwe!

Siavash Amini & Saåad – All Lanes Of Lilac Evening
Jarek Szczęsny:

Bez szwów.

Villaelvin – Headroof
Jarek Szczęsny:

Tylko bardziej.

Juno – Young Star
Jarek Szczęsny:

Infiltracja jazzu.

Lonker See – Hamza
Jarek Szczęsny:

Zawsze krok przed nami.

Men With Secrets – Psycho Romance And Other Spooky Ballads
Paweł Gzyl:

Erudycyjne ćwiczenie z ejtisowego electro.

Riverrun – The Same Silent Hill
Przemysław Solski:

Muzyka z krajobrazu.



Blay Vision – Turner Ave.

Grime z City.

Debiut na wskroś brytyjski. Prosty przekaz, mocna muzyka i sprawny MC. Właściwie nic więcej nie trzeba, żeby dobrze poczuć dźwięk brudnej ulicy. Blay Vision wychowany w Tottenham starannie przygotowywał się do swojego startu. Współpracował jako producent czy współwykonawca z Wiley`em, Skeptą czy JME. Jako nieodrodne dziecko tej sceny dba o to, aby charakterystyczne dla niej rozwiązania były obecne na jego płycie „Turner Ave.”. Równie ważne jest utrzymanie balansu między melodyjnością a dynamiką utworów. Mocno podkręcony otwieracz w postaci „These Guys” dobrze wprowadza ten klimat. Ma dryg do produkcji, bo ten kawałek brzmi rewelacyjnie. Podkład umiejętnie połamany rytmicznie. Widać, że nad materią muzyczną panuje świetnie. Czasami gorzej wypada jeśli idzie o układanie rymów.

Co ważne nie boi się oryginalności. Umie pójść odważnie jak w kawałku „Amnesia”. Tu pokazuje bogactwo swojej wyobraźni. Zastosowanie efektu echa znajduje tu ciekawe zastosowanie. Nakładanie na siebie wokali i lodowe efekty dźwiękowe. Jest czego słuchać. Druga część płyty wypada zdecydowanie korzystniej. Jest wypełniona gniewem, pasją oraz pewnością siebie. Dzięki niemu dowiedziałem się też, że nawet DJ`e mają swój etos: „Everybody is a DJ now, when they never had decks”.  W najlepszym na płycie „Gone Mad” dobrze punktuje absurdy rzeczywistości bez pudru: „You can join the army at sixteen but can’t buy COD” (COD – Call of Duty, gra komputerowa). Widać też do kogo kieruje swój przekaz: „Marijuana is banned, but cigarettes cajj” (cajj – normanly, akceptowalny). Znajomość twórczości Blay`a może się przydać.

Lit City Trax | 2017

FB

Bandcamp

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.