Juno – Young Star
Jarek Szczęsny:

Infiltracja jazzu.

Lonker See – Hamza
Jarek Szczęsny:

Zawsze krok przed nami.

Men With Secrets – Psycho Romance And Other Spooky Ballads
Paweł Gzyl:

Erudycyjne ćwiczenie z ejtisowego electro.

Riverrun – The Same Silent Hill
Przemysław Solski:

Muzyka z krajobrazu.

Yogtze – Yogtze
Jarek Szczęsny:

Będzie filmowo.

Wacław Zimpel – Massive Oscillations
Jarek Szczęsny:

Letarg duchowy.

Hula – Shadowland
Paweł Gzyl:

Jak ambient przenikał industrial.

Nicolas Godin – Concrete and Glass
Mateusz Piżyński:

Elektroniczny aksamit, który już dobrze znamy.

Ghost In The Machine – Breaking The Seal
Paweł Gzyl:

Czego można się spodziewać po płycie, na której jeden z utworów nosi tytuł „Napalm Breath”?

Jachna/Ziołek/Buhl – Animated Music
Jarek Szczęsny:

Poszerzanie improwizacyjnej wrażliwości.

Recondite – Dwell
Ania Pietrzak:

Chłodna obserwacja rzeczywistości.

Silent Witness – Silent Witness
Łukasz Komła:

Cisi obserwatorzy o wielkiej wyobraźni.

Phase Fatale – Scanning Backwards
Paweł Gzyl:

Dźwięk jako broń.

Stefan Węgłowski – To co ukryte
Jarek Szczęsny:

Puszczony zza mgły.



Terrence Dixon & Thomas Fehlmann – We Take It From Here

Wspólny jam dwóch weteranów.

Wszyscy znamy Thomasa Fehlmanna przede wszystkim jako solowego artystę. Od czasu debiutanckiego albumu „Good Fridge: Flowing” dla legendarnej wytwórni R&S w 1998 roku, zrealizował on sześć autorskich płyt, z których ostatnia powstała osiem lat temu. Warto jednak przypomnieć, że równie ciekawe rezultaty osiąga on, kiedy łączy swe siły z innymi artystami – choćby z Alexem Pattersonem w The Orb czy z Moritzem Von Oswaldem jako 2MB, 3MB i Schizophrenia. Nic w tym dziwnego: od kiedy Fehlmann założył z Holgerem Hillerem w 1981 roku grupę Palais Schaumburg, zawsze blisko mu było do kooperowania z innymi twórcami.

Terrence Dixon jest pod tym względem tak naprawdę przeciwieństwem swego niemieckiego kolegi. Od czasu debiutanckiego singla „Live In Detroit” z 1994 roku przez długi czas koncentrował się on wyłącznie na w pełni autorskich płytach. Zmieniło się bardzo późno, bo na początku tej dekady. Wtedy to producent z Motor City dał się namówić na współpracę choćby z francuskim twórcą znanym pod pseudonimem EinKa. Nic więc dziwnego, że jego wspólny występ z Thomasem Fehlmannem w Kraftwerk Halle podczas ubiegłorocznego jubileuszu Tresora, uznano za coś wyjątkowego. Niemal w rok po tym wydarzeniu dostajemy zagrany wówczas materiał na płycie.

Album otwiera stylowe techno rodem z Detroit, które w warstwie rytmicznej zgrabnie ewoluuje od ciepłego minimalu w stronę gorącego garage’u, wiążąc ze sobą zaszumione klawisze i stukające efekty („Dreaming Of Packard”). Kolejne nagrania to już bardziej house – ale taki, w którym jest miejsce na funkowy puls i ejtisowe syntezatory rodem z New Order („The Corner”) lub plemienne conga i rozwibrowane akordy („Patterns & Senses”). Eleganckie techno wraca na płytę za sprawą zdubowanego „Strings In Space”, by ponownie ustąpić miejsca głębokiemu house’owi („Experiment 3”). Wszystko to wieńczy wycieczka w stronę kosmische musik w stylu Conrada Schitzlera („Landline”).

Sześć wspólnych nagrań Terrence’a Dixona i Thomasa Fehlmanna nie tworzy jakiejś nowej jakości we współczesnej elektronice. To efekt swobodnego jamowania na klasycznych syntezatorach, który broni się przede wszystkim organicznym brzmieniem, ale też nieoczywistą melodyką i oldskulowymi zagrywkami. Mocniej słychać w tej muzyce wpływ detroitowego producenta – choć i jego niemiecki kolega odciska wyraźne piętno na nagranych utworach. To sugestywne połączenie minimalowego szyku z syntezatorowymi wariacjami sprawdziło się na żywo, a teraz z przyjemnością słucha się go z płyty.

Tresor 2018

www.tresorberlin.com

www.facebook.com/tresorberlin

www.facebook.com/terrencedixon95

www.facebook.com/thomas.fehlmann.5

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze