The Primitive Painter – The Primitive Painter
Paweł Gzyl:

Dźwiękowy klejnot z dawnej epoki.

DIVVAS – Challenger Deep
Łukasz Komła:

W głębinach myśli.

The Exaltics & Heinrich Mueller – Dimensional Shifting
Paweł Gzyl:

Mistrzowska wersja detroitowego electro.

Julius Aglinskas – Daydreamer
Łukasz Komła:

W ambientowym zastygnięciu.

Soft Boi – So Nice
Paweł Gzyl:

O miłości w rytmie downtempo.

Ehh hahah – House ze skrzypcami w tle
Jarek Szczęsny:

Pod znakiem internetu.

Alva Noto – Xerrox Vol. 4
Mateusz Piżyński:

Czwarta odsłona cyklu Xerrox, na którą przyszło nam czekać pięć lat.

Various Artists – Kern Vol. 5 Mixed By Helena Hauff
Paweł Gzyl:

„For those who know”

Amnesia Scanner – Tearless
Paweł Gzyl:

Finowie serwują miłosne ballady.

Michael Lightborne – Ring Road Ring
Łukasz Komła:

Dźwiękowy świat obwodnicy w Coventry.

Christine Ott – Chimères (pour ondes Martenot)
Jarek Szczęsny:

Geometria dźwięków.

Deadbeat And Paul St. Hilaire – 4 Quarters Of Love And Modern Lash
Paweł Gzyl:

Scott i Paul medytują.

Vysoké Čelo – Űrkutatás
Jarek Szczęsny:

Grzechem byłoby nie skorzystać.

Ellen Allien – AurAA
Paweł Gzyl:

Hołd dla czasów, kiedy techno i trance były jednym.



Anne-James Chaton & Andy Moor – Heretics: Tout Ce Que Je Sais ‎

Anne-James Chaton i Andy Moor wracają z koncertowym materiałem.  

Regularnie przysłuchuje się wydawnictwom publikowanym przez Chatona i Moora (gitarzysta The Ex). Ci niesamowici artyści każdorazowo zaskakują świeżością w obrębie określonej formuły (zapoczątkowali ją w 2006 roku) polegającej na łączeniu spoken word z gitarową improwizacją, awangardą. Pierwszy ich wspólny album to „Le Journaliste” z 2009 roku. Później pojawiła się seria 7-calowych winyli pt. „Transfer” oraz pełny longplay pod takim samym tytułem z 2013 roku, zbierający na jednym krążku te wszystkie pojedyncze single. Tutaj pisałem o nim. Wcześniej była też płyta „Décade” nagrana z Alva Noto.

Dwa lata temu Chaton i Moor zaprosili do współpracy Thurstona Moore’a, czego efektem był znakomity „Heretics” nawiązujący w warstwie słownej do różnych postaci z różnych epok, mogących kojarzyć się z radykalnym myśleniem. Wymienili choćby Caravaggio, Williama Burroughsa, José Mujica (prezydent Urugwaju), Markiza de Sade, Johnny’ego Rottena (lider Sex Pistols).


„Heretics: Tout Ce Que Je Sais” (Unsounds | 01.06.2018) zarejestrowano w ubiegłym roku w paryskim Carreau du Temple w ramach festiwalu Périphérie du 35e Marché de la Poésie. Przypomnę, że „Heretics” jest podwójnym wydawnictwem, zaś na koncertowym „Heretics: Tout Ce Que Je Sais” słyszymy tylko sześć kompozycji, ale tzw. esencję w postaci „Casino rabelaisien”, „Tout ce que je sais”, „Clair obcsur” czy „Coquins coquettes en cocus”. Czuć jeszcze większą energię, drapieżność i dzikość przemieszaną z szorstkimi riffami gitary, po których spływają noise’owe melodie pełne wyrafinowanych zacieków.

 

Strona Unsounds »Profil na Facebooku »

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.