Leandro Fresco & Rafael Anton Irisarri – Una Presencia En La Brisa
Jarek Szczęsny:

Niepewność własnego słuchu.

Flaner Klespoza – Przygody i tajemnice
Jarek Szczęsny:

Debiut podwójny.

Max Andrzejewski’s Hütte – Hütte & Guests Play the Music of Robert Wyatt
Łukasz Komła:

Robert Wyatt na ujazzowionym spacerze.

Fumiya Tanaka – Right Moment
Paweł Gzyl:

Spójna całość zbudowana z kontrastowych elementów.

Król – Nieumiarkowania
Jarek Szczęsny:

Nie chce nam mówić niczego wprost.

Burial – Tunes 2011-2019
Jarek Szczęsny:

Brama do innej rzeczywistości.

Zaumne – Contact
Jarek Szczęsny:

Niezwykła bliskość.

Various Artists – Consortium Vol. 1
Paweł Gzyl:

Z Albanii do Detroit.

ARRM – II
Jarek Szczęsny:

Dzieło spokoju.

Floating Points – Crush
Jarek Szczęsny:

Stare w służbie nowoczesności.

Stefan Goldmann – Veiki
Paweł Gzyl:

Najbardziej taneczny materiał niemieckiego producenta.

True – Made Of Glass
Łukasz Komła:

Pod rękę ze smutkiem i tańczmy!

Akwizgram – Nü romantik
Jarek Szczęsny:

Próg do przeskoczenia jest niewielki.

Claro Intelecto – In Vitro – Volume 1 & 2
Paweł Gzyl:

Piękna, ale niemodna muzyka.



Remek Hanaj – Wysiadywanie góry

Strefa słyszenia.

Muzyka tradycyjna ma u nas wielu pasjonatów. Remek Hanaj należy do tych aktywnych twórców, którzy sięgają po nią w celu eksperymentów. Związany z grupą Księżyc, obecnie nagrywa solowe płyty. Ten album przepełniony jest nieoczywistą aurą oraz pokazuje nieprzebrane bogactwo muzyki folkowej. Tradycję reprezentuje charakterystyczny śpiew, który został poddany wszelkim, możliwym manipulacjom. Są zwielokrotnienia, nałożenia, preparowanie i zapętlanie. Twórca zaprasza do strefy słyszenia, gdyż cała magia skupia się w detalach, osobistych doznaniach i impresjach słowno-muzycznych.

Hanaj do współpracy zaprosił Tadeusza Sudnika, założyciela Studia Dźwięków Niemożliwych. Sudnik pomógł Hanajowi w obsłudze elektronicznych dodatków. Za jednym wyjątkiem są to delikatne dotknięcia, czasem pogrubienia doznań. Tym wyjątkiem jest „Wysiadywanie Góry”, najbardziej esencjonalny utwór na płycie. Powolnie rozwijająca się mroczna aura z oddalonymi dźwiękami o zwierzęcym zabarwieniu, przeistacza się w masyw dźwiękowy. Dodatkowo Sudnik odpowiedzialny był za mastering.

Głosy pojawiające się na płycie bywają wzięte z archiwum. W bardzo poruszającej „Elegii Ormiańskiej” wykorzystano głos Lusine Zakaryan. Natomiast w „Pieśni Dziennej” śpiewa Anastasiya Nikulushkina. Ciekawym zjawiskiem jest „Dywan”. To brzmi właściwie jakby zarejestrowany gdzieś w terenie rytualny obrzęd. Hanaj uchwycił chóralną formę, którą trudno zaszufladkować. Istotą tego utworu jest duch wspólnoty, a podskórnie można wywnioskować, że jest to forma hołdu dla ludowej formy śpiewania.

Szalenie ciekawy jest nagrany na żywo „Labirynt”. Instrumenty akustyczne tworzą nieregularną tkaninę, a całość otoczona jest wokalizami. Utwór powoli i skutecznie wprowadza w trans. Momentów bez głosu naliczyłem dwa. Jednym z nich jest „Dreptak” operujący na płaszczyźnie muzyki improwizowanej. Na przeciwległym biegunie leży „Hevel” będący kolażem złożonym tylko z ludzkich głosów. Hanajowi wyszła płyta ciekawa, a momentami mieszająca w emocjach. Można ją potraktować jako lekcję słuchania, bo prowadzi nas po wielu płaszczyznach słownej interpretacji myśli i uczuć.

Requiem | 2018
Bandcamp
Strona wydawcy

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze