Shed – Oderbruch
Paweł Gzyl:

Szperając w zbiorowej pamięci.

KTLH – Azathoth
Jarek Szczęsny:

Egzorcyści będą mieć pełne ręce roboty.

Koenraad Ecker & Frederik Meulyzer – Carbon
Paweł Gzyl:

Wizyta na Spitsbergenie.

Planetary Assault Systems – Live At Cocoon Ibiza
Paweł Gzyl:

Techno z saksofonem? Czemu nie!

Olo Walicki & Jacek Prościński – Llovage
Jarek Szczęsny:

Uciekająca sekcja rytmiczna.

Abul Mogard – Kimberlin
Maciej Kaczmarski:

Elegia na odejście.

Tobias Preisig – Diver
Łukasz Komła:

Skoncentrowana powódź.

Lee Gamble – Exhaust (Flush Real Pharynx Part 2)
Paweł Gzyl:

Powrót do korzeni.

Various Artists – Pop Ambient 2020
Paweł Gzyl:

Ambient jak skała.

FKA Twigs – Magdalene
Jarek Szczęsny:

Jedno płuco.

Sarin – Moral Cleansing
Paweł Gzyl:

EBM wyszlifowany na najwyższy połysk.

Mary Komasa – Disarm
Przemysław Solski:

Rozbrójmy się.

Black Sea Dahu – No Fire in the Sand
Łukasz Komła:

Tonąc w lekkości.

DJ Shadow – Our Pathetic Age
Jarek Szczęsny:

Ilość nie przekłada się na jakość.



Remek Hanaj – Wysiadywanie góry

Strefa słyszenia.

Muzyka tradycyjna ma u nas wielu pasjonatów. Remek Hanaj należy do tych aktywnych twórców, którzy sięgają po nią w celu eksperymentów. Związany z grupą Księżyc, obecnie nagrywa solowe płyty. Ten album przepełniony jest nieoczywistą aurą oraz pokazuje nieprzebrane bogactwo muzyki folkowej. Tradycję reprezentuje charakterystyczny śpiew, który został poddany wszelkim, możliwym manipulacjom. Są zwielokrotnienia, nałożenia, preparowanie i zapętlanie. Twórca zaprasza do strefy słyszenia, gdyż cała magia skupia się w detalach, osobistych doznaniach i impresjach słowno-muzycznych.

Hanaj do współpracy zaprosił Tadeusza Sudnika, założyciela Studia Dźwięków Niemożliwych. Sudnik pomógł Hanajowi w obsłudze elektronicznych dodatków. Za jednym wyjątkiem są to delikatne dotknięcia, czasem pogrubienia doznań. Tym wyjątkiem jest „Wysiadywanie Góry”, najbardziej esencjonalny utwór na płycie. Powolnie rozwijająca się mroczna aura z oddalonymi dźwiękami o zwierzęcym zabarwieniu, przeistacza się w masyw dźwiękowy. Dodatkowo Sudnik odpowiedzialny był za mastering.

Głosy pojawiające się na płycie bywają wzięte z archiwum. W bardzo poruszającej „Elegii Ormiańskiej” wykorzystano głos Lusine Zakaryan. Natomiast w „Pieśni Dziennej” śpiewa Anastasiya Nikulushkina. Ciekawym zjawiskiem jest „Dywan”. To brzmi właściwie jakby zarejestrowany gdzieś w terenie rytualny obrzęd. Hanaj uchwycił chóralną formę, którą trudno zaszufladkować. Istotą tego utworu jest duch wspólnoty, a podskórnie można wywnioskować, że jest to forma hołdu dla ludowej formy śpiewania.

Szalenie ciekawy jest nagrany na żywo „Labirynt”. Instrumenty akustyczne tworzą nieregularną tkaninę, a całość otoczona jest wokalizami. Utwór powoli i skutecznie wprowadza w trans. Momentów bez głosu naliczyłem dwa. Jednym z nich jest „Dreptak” operujący na płaszczyźnie muzyki improwizowanej. Na przeciwległym biegunie leży „Hevel” będący kolażem złożonym tylko z ludzkich głosów. Hanajowi wyszła płyta ciekawa, a momentami mieszająca w emocjach. Można ją potraktować jako lekcję słuchania, bo prowadzi nas po wielu płaszczyznach słownej interpretacji myśli i uczuć.

Requiem | 2018
Bandcamp
Strona wydawcy

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze