Shanti Celeste – Tangerine
Paweł Gzyl:

Na poprawę nastroju.

BNNT – Middle West
Jarek Szczęsny:

Gorzka pigułka.

Ansome – Hands Of The Harbour
Paweł Gzyl:

Punkowy gest.

Lapalux – Amnioverse
Ania Pietrzak:

Jak zachwyca?

Various Artists – X – Ten Years Of Artefacts
Paweł Gzyl:

Techno w swej najbardziej pomysłowej wersji.

Julek Płoski – śpie
Jarek Szczęsny:

Coś nowego.

Karenn – Grapefruit Regret
Paweł Gzyl:

Pariah i Blawan improwizują.

Moor Mother – Analog Fluids Of Sonic Black Holes
Jarek Szczęsny:

Hałas i chaos.

Jazz Band Młynarski-Masecki – Płyta z zadrą w sercu
Jarek Szczęsny:

Jedna dla wszystkich.

Shapednoise – Aesthesis
Paweł Gzyl:

Nieznane mutacje basowych brzmień.

A Winged Victory for the Sullen – „The Undivided Five”
Mateusz Piżyński:

Ambientowe nowości z Ninja Tune

Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.



Sleaford Mods – Eton Alive

Czas rozliczeń.

Skład Sleaford Mods pozostał bez zmian. Ciągle tworzą go Jason Willamson oraz Andrew Fearn. Pierwszy odpowiada za głos, drugi za dźwięki. Najlepsze w ich muzyce jest to, że praktycznie się nie zmienia. Przeobrażenia, jeśli już są, bywają niezauważalne bądź nie wpływają znacząco na całokształt. To zewnętrzne okoliczności się zmieniają, wraz z nimi zawartość krążków wydawanych przez duet, a środkowy palec nie opada. Tak właśnie sytuacja się ma w przypadku najnowszego albumu „Eton Alive”, który bierze na celownik sporo współczesnych bolączek. Głównie materialnych, ale nie tylko.

Zespół posługuje się trochę szaradą. Wszakże tytuł płyty można również odczytać jako „zjedzony żywcem”. Identycznie podchodzę do otwierającego „Into the Payzone”, w którym królują zbliżeniowe transakcje finansowe w roli metafory relacji międzyludzkich. W „Substraction” z kolei kwestia pieniędzy stanowi atrybut zmiany. Otóż chodzi o wygodną pozycję konsumenta, którego interesuje wyłącznie zmiana w swoim portfelu. Żeby dokonać prawdziwej zmiany nie wystarczy jedynie chcieć, a faktycznie jej dokonać. Na tym polega zasadnicza różnica, która sprawia, że coraz trudniej o bunt, bo wygoda dominuje w naszym życiu.

W sferze muzycznej nastąpiło pewne rozluźnienie. Estetyka post-punku naturalnie pozostała, ale daje się wychwycić nieco innych niż zazwyczaj dźwięków. W „Discourse” klasyczny automat perkusyjny został wzbogacony o pstrokate melodie. Porozciągane bity zdobią „Police Cream”. W końcu zdarza się świetny „When You Come Up to Me”, który mógłby zostać uznany za balladę wyposażoną w aktualne społeczne problemy. W portretowaniu Wielkiej Brytanii Sleaford Mods wolą stać na dole i przyglądać się wszystkim. Stąd trafiają się też takie linijki: „Graham Coxon looks like a left-wing Boris Johnson” („Flipside”).

Uparta rytmika Fearna ma sens, gdyż dzięki niej można lepiej odczuć moc słów Willamsona. „Top It Up” dobrze to prezentuje. Punktem wyjścia jest pogrzeb narkomana, co daje zespołowi możliwość rozejrzenia się po brytyjskim społeczeństwie. Singlowy „Kebab Spider” to rozliczenie roli współczesnej telewizji i jej oddziaływania na społeczeństwo. Pomimo dość bezkompromisowej postawy słowno-muzycznej da się odczuć smutek na „Eton Alive”. Smutek albo autentyczną troskę o własny kraj. „I don’t wanna flip the page / Of my negative script” usłyszeć można na koniec. Po Brexicie jest tylko jeden kierunek: „there’s only one course, discourse”. Brakuje mi takich płyt z Polski.

Extreme Eating | 2019
FB
Strona oficjalna

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze