Ehh hahah – House ze skrzypcami w tle
Jarek Szczęsny:

Pod znakiem internetu.

Alva Noto – Xerrox Vol. 4
Mateusz Piżyński:

Czwarta odsłona cyklu Xerrox, na którą przyszło nam czekać pięć lat.

Various Artists – Kern Vol. 5 Mixed By Helena Hauff
Paweł Gzyl:

„For those who knows”

Amnesia Scanner – Tearless
Paweł Gzyl:

Finowie serwują miłosne ballady.

Michael Lightborne – Ring Road Ring
Łukasz Komła:

Dźwiękowy świat obwodnicy w Coventry.

Christine Ott – Chimères (pour ondes Martenot)
Jarek Szczęsny:

Geometria dźwięków.

Deadbeat And Paul St. Hilaire – 4 Quarters Of Love And Modern Lash
Paweł Gzyl:

Scott i Paul medytują.

Vysoké Čelo – Űrkutatás
Jarek Szczęsny:

Grzechem byłoby nie skorzystać.

Ellen Allien – AurAA
Paweł Gzyl:

Hołd dla czasów, kiedy techno i trance były jednym.

Nihiloxica – Kaloli
Łukasz Komła:

Na wzgórzu perkusyjnych abstrakcji.

Upsammy – Zoom
Paweł Gzyl:

Zbliżenie na kruche piękno.

Alois – Azul
Łukasz Komła:

Stąpać po niebieskim.

Sote – Moscels
Jarek Szczęsny:

Ku wizjonerskiemu futuryzmowi.

Moodymann – Taken Away
Jarek Szczęsny:

Pląsy w dusznym pomieszczeniu.



Polynation – Igneous

Debiutanci z Holandii.

Na swój pierwszy album, Hessel Stuut i Stijn Hosman, wrzucili dużo przestrzennego tech-house’u, z elementami downtempo i chillwave’u. To co mocno zaznacza się na całym „Igneous” to wszechobecna akustyczna energia, która determinowana jest przede wszystkim przez żywą perkusję. Panowie podczas występów na żywo z takiej korzystają. Stąd brzmienie tego materiału – jakby był zapisem live actu.

Mamy tutaj do czynienia z elektroniką, której bliżej stylistycznie do instrumentalnego electro-popu. Jest w niej dużo harmonijnej przestrzeni, plastyczności, bujnych struktur, które pojawiają się nie od razu. Poprzedzane są nierzadko ambientalnymi, nastrojowymi uwerturami.

Na uwagę zasługuje kawałek „Animus”, którego kosmiczna atmosfera wyróżnia go z całego materiału. Dzieje się tak za sprawdzą rozjechanych, analogowych klawiszy, które przywołują skojarzenia z Klausem Schulzem, chociażby z jego utworem ze sławetnego „Cyborga” – „Neronengesang”.

Takich smaczków niestety nie jest zbyt wiele. Przy „Cascade” możemy poczuć ducha balearic beat z lat dziewięćdziesiątych, jednak większość brzmień na „Igneous” kieruje nas w rejony współczesne. Mamy takie momenty, gdzie możemy natrafić na skojarzenia z Bonobo (jak np. „Lory”), albo Jonem Hopkinsem („Muriatic”).

Lekkość tej muzyki, jej akustyczny i zarazem improwizacyjny pierwiastek to jej główne atrybuty. Album jest konsekwentnym następstwem wydanych wcześniej EP’ek i w formie długogrającej wypada równie obiecująco. Czas pokaże, na ile Hessel i Stijn wypracują swój własny rozpoznawalny muzyczny stempel.

Polynation

10.05.2019 | Atomnation

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze