Mech – Pearlgraphs
Jarek Szczęsny:

Lepiszcze do związania ze sobą grubych okruchów.

Craven Faults – Erratics & Unconformities
Jarek Szczęsny:

Syntezator modularny poszedł na wędrówkę.

Rhythm Baboon – W-Life
Bartek Woynicz:

Z Chicago do Gdańska.

Algiers – There Is No Year
Bartek Woynicz:

Misophonia, czyli 700 wersów wołania do ściany.

Leandro Fresco & Rafael Anton Irisarri – Una Presencia En La Brisa
Jarek Szczęsny:

Niepewność własnego słuchu.

Flaner Klespoza – Przygody i tajemnice
Jarek Szczęsny:

Debiut podwójny.

Max Andrzejewski’s Hütte – Hütte & Guests Play the Music of Robert Wyatt
Łukasz Komła:

Robert Wyatt na ujazzowionym spacerze.

Fumiya Tanaka – Right Moment
Paweł Gzyl:

Spójna całość zbudowana z kontrastowych elementów.

Król – Nieumiarkowania
Jarek Szczęsny:

Nie chce nam mówić niczego wprost.

Burial – Tunes 2011-2019
Jarek Szczęsny:

Brama do innej rzeczywistości.

Zaumne – Contact
Jarek Szczęsny:

Niezwykła bliskość.

Various Artists – Consortium Vol. 1
Paweł Gzyl:

Z Albanii do Detroit.

ARRM – II
Jarek Szczęsny:

Dzieło spokoju.

Floating Points – Crush
Jarek Szczęsny:

Stare w służbie nowoczesności.



Benjamin Fröhlich – Amiata

Bezpretensjonalna kolekcja tanecznych sztosów.

Benjamin Fröhlich zaczynał w połowie minionej dekady jako didżej i organizator imprez w Monachium. Wszystko zmieniło się w 2007 roku, kiedy wraz z kolegą – Tomem Biolym – założył własną wytwórnię płytową. Permanent Vacations szybko zdobyła dobrą renomę w europejskim światku klubowym, serwując świeżo brzmiące hity z kręgu disco, house’u i electro. Dzisiaj niemiecka wytwórnia to prawdziwe imperium, mająca w swoim katalogu ponad 180 wydawnictw, w tym takich tuzów, jak Tuff City Kids, Mano Le Tough czy John Talabot.

Ten zestaw nagrań i artystów to właśnie w dużej mierze dzieło życia Benjamina Fröhlicha. Nic więc dziwnego, że tworząc dyskografię Permanent Vacation nie miał on zbyt wiele czasu na robienie własnej muzyki. Zmieniło się to w 2016 roku, kiedy zaserwował dwie świetnie przyjęte EP-ki – „Rude Movements 1 & 2”, które spodobały się didżejom na tyle, że powstała nawet cała kolekcja pochodzących zeń remiksów. Kontynuacją tej dobrej passy niemieckiego producenta okazuje się być teraz jego debiutancki album.

„Amiata” rozpoczyna się od „Forty Trees” – zawadiackiego dubu pulsującego breakowym rytmem i uwodzącego tęskną partią melodiki. „Secret Alphabet” to już stylowe italo-disco osadzone na sprężystym bicie, w którym jest miejsce na syntezatorową wariację i przetworzony wokal. Podobnie wypada „The Big Sun” – z tym, że w tym przypadku główny motyw nagrania stanowią zbasowane akordy. W stronę electro skręca „Tivoli”, kontrastując pohukujące arpeggio z brzęczącymi klawiszami. Pierwszą część kolekcji wieńczy dubowe downtempo – „Pompeii Riders”.

Po tym uspokajającym nagraniu taneczna energia wraca wraz z „Last Night”. To gorący garage house z wokalną partią Dreamcasta, który zamienia go we wręcz popową petardę. Bardziej surową wersję gatunku odnajdujemy w „Cicada Dub”, gdzie masywny bas nurza się cyfrowych efektach. „Memory FM” to przebojowe electro w mocno tanecznej wersji, łączącej wyrywne breaki z melodyjnymi akordami. Płytę kończy „Saturnia” – nagranie, które brzmi tak, jakby w połowie lat 80. za tworzenie italo-disco wziął się sam Jean Michel Jarre.

„Amiata” skupia w sobie wszystkie najlepsze cechy muzyki firmowanej przez Permanent Vacation. Z jednej strony to nagrania zdecydowania do tańca, bo utrzymane w typowych dla wczesnej muzyki klubowej stylach. Z drugiej jednak wszystkie te utwory mają świetne melodie, bezczelnie flirtując z klasycznym popem. Do tego każda z tych kompozycji ujmuje emanującą z siebie bezpretensjonalną radością tworzenia. Benjamin Fröhlich świetnie się bawił robiąc materiał na „Amiatę” – a teraz my mamy z tego podobną uciechę.

Permanent Vacation 2019

www.perm-vac.com

www.facebook.com/perm.vac.records

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze